II SA/Łd 167/19

Dnia 9 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 roku sprawy ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 296,95 (dwieście dziewięćdziesiąt sześć i 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." – uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...], nr [...], którą na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 16 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) – zwanej dalej: "u.d.i.p." – odmówiono S. M. udostępnienia informacji publicznej przetworzonej i umarzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 30 października 2018 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (zwanego dalej: PINB w B.) wpłynęło pismo, w którym S. M., w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zażądał następującego zakresu informacji: "1. Czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne w sprawie obowiązku nałożonego przez ten organ decyzją z dnia [...] o numerze [...], jeżeli tak, to wnoszę o udostępnienie kopii dokumentów: a) upomnienia doręczonego stronom, b) tytułu wykonawczego, c) wniosków skierowanych do organu egzekucyjnego, d) orzeczeń o nałożeniu na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia. 2. Kopii protokołu kontroli wykonania obowiązku nałożonego decyzją, o której mowa w pkt 1 wniosku". W odpowiedzi, organ I instancji pismem z 8 listopada 2018 r., odnosząc się do pkt 1 poinformował, że prowadzi postępowanie egzekucyjne w przedstawionej sprawie, w związku z czym nie jest w posiadaniu dokumentu, o którego kopię wystąpiono w pkt 2 wniosku. W tym samym piśmie organ szczebla powiatowego poinformował również wnioskodawcę, że w pozostałej części żądania, wnioskowana informacja obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W związku z tym PINB w B. wydał [...] decyzję nr [...], którą po rozpatrzeniu opisanego powyżej wniosku, odmówił udostępnienia informacji publicznej opisanej w pkt 1 lit. a)-d) wniosku. W wyniku odwołania złożonego przez S. M., organ II instancji decyzją z [...], nr [...], uchylił w całości skarżoną decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, że nie wezwano wnioskodawcy do wykazania przesłanki, o której mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pismem z 11 grudnia 2018 r. PINB w B. wezwał S. M. do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania mniejszego wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi, pismem z 11 grudnia 2018 r. S. M. wskazał, że żądana przez niego informacja publiczna nie jest przetworzona. Podniesiono przy tym również, iż skoro organ administracji działa nieudolnie lub nie podejmuje w przedmiocie wniosku żadnego działania, w interesie publicznym leży transparentne udostępnienie informacji stanowiącej efekt działania organu administracji publicznej, który działa (powinien działać) w imieniu państwa za publiczne środki, wykonując publiczne zadania. [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w zakresie kopii dokumentów: a) upomnienia doręczonego stronom; b) tytułu wykonawczego; c) wniosków skierowanych do organu egzekucyjnego; d) orzeczeń o nałożeniu na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia. W ustawowym terminie odwołanie złożył S. M., wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu przede wszystkim wskazano, że żądane informacje są proste, a chybionym jest powołanie przez organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności, że dokumenty dotyczą sfery chronionego życia prywatnego i tajemnicy skarbowej. Udostępnienie żądanych informacji wymaga jedynie anonimizacji, nie zaś przetworzenia. Następnie organ odwoławczy, w oparciu o art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p wskazał, że informacja publiczna to każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. W związku z tym o zakwalifikowaniu do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p. decyduje cel w jakim zostają one sporządzone. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że ogólna definicja informacji o sprawach publicznych została przez ustawodawcę uszczegółowiona w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p., poprzez przykładowe wyliczenie, w formie katalogu otwartego, informacji posiadających przymiot informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Dopiero w sytuacji, gdy danej informacji nie da się zakwalifikować do którejkolwiek z kategorii wskazanych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., pozostaje dokonanie oceny, czy należy ona do informacji o sprawach publicznych. Skoro zaś przepisy ustawy nie określają jednoznacznie katalogu spraw stanowiących sprawy publiczne, ani też kryteriów warunkujących zaliczenie danej sprawy do spraw publicznych, to oceny tej należy dokonywać indywidualnie w odniesieniu do każdej sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien w zależności od okoliczności danej sprawy podjąć działania w jeden ze wskazanych sposobów: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno-technicznej; 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej albo wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), albo poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wybór prawidłowego działania organu uzależniony jest od zgłoszonego przez wnioskodawcę żądania. Nie jest zatem dopuszczalne, aby dokonywać wykładni zawężającej bądź rozszerzającej wniesionego żądania, lecz - o ile jest ono precyzyjne, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku - należy rozumieć je literalnie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji pismem z 8 listopada 2018 r. załatwił wniosek S. M. częściowo w zakresie pkt 1, udzielając informacji, że egzekucja jest w toku oraz całościowo w zakresie pkt 2, wskazując, że nie posiada protokołu kontroli, o który wystąpiono. Natomiast w zakresie pozostałych żądań, tj. wydania kopii: a) upomnienia doręczonego stronom, b) tytułu wykonawczego, c) wniosków skierowanych do organu egzekucyjnego, d) orzeczeń o nałożeniu na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia, PINB w B. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, organ I instancji uznał, że żądane informacje mają charakter przetworzony, gdyż ich udzielenie wiązałoby się z przygotowaniem informacji "specjalnie" dla wnioskodawcy, wymagającej wykonania przez organ dodatkowych czynności w celu wytworzenia takiej informacji, tj. wyodrębnienia informacji prostych ze zbioru informacji, znajdujących się w posiadaniu organu i przygotowanie ich do udostępnienia, w tym ich anonimizację. Z tego też powodu wskazano, że konieczne jest spełnienie przez wnioskodawcę przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ II instancji podkreślił następnie, że żądane przez wnioskodawcę dokumenty dotyczyły prowadzonego przed PINB w B. postępowania egzekucyjnego. Doktryna i orzecznictwo są zgodne co do tego, że należy odrzucić dopuszczalność stosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 28 k.p.a., a ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera wyczerpującą regulację dotyczącą uczestników postępowania, wprowadzającą własne konstrukcje dla określenia podmiotów postępowania, którymi są zobowiązany oraz wierzyciel. Regulacja ta nie nawiązuje do pojęcia strony postępowania przyjętego w k.p.a. i nie pozwala na udział w postępowaniu egzekucyjnym tych podmiotów, które powołują się na posiadanie interesu związanego z prowadzoną egzekucją, ale których udziału w postępowaniu tym nie przewidział ustawodawca. Tym samym, S. M., nie będąc ani wierzycielem, ani zobowiązanym przedmiotowego postępowania egzekucyjnego nie mógł uzyskać w jego toku wiedzy o dokumentach, które stały się przedmiotem jego zainteresowania, gdyż dostęp do akt egzekucji administracyjnej jest ściśle reglamentowany. Organ odwoławczy podkreślił, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko i wyłączenie do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Charakteru informacji publicznej nie mają zaś sprawy indywidualne, a w ocenie organu odwoławczego, dokumenty załączone do akt sprawy postępowania egzekucyjnego, których kopii domaga się wnioskodawca, dotyczą indywidualnej sprawy określonego podmiotu. Istotne znaczenie ma zatem to, czy dany dokument, a w szczególności zawarta w nim treść jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu. Skoro bowiem ustawodawca w sprawach indywidualnych rozstrzyganych przed organami czy przed sądami zdecydował, że informacją tą są informacje zawarte w aktach administracyjnych czy orzeczeniach sądowych – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy – to tym samym określił pewną granicę ingerencji innych osób w dostępie do prywatnych spraw obywateli rozstrzyganych w postępowaniach przed organami i sądami. W szczególności ustalił zasady, na jakich udostępniane są orzeczenia sądowe czy poszczególne dokumenty z akt danej sprawy. Nie sposób bowiem uznać, że ustawodawca regulując dostęp do informacji publicznej zmierzał dać praktycznie nieograniczony dostęp do akt każdej toczącej się sprawy indywidualnego podmiotu, podczas gdy dostęp do tych akt jest ściśle reglamentowany przepisami proceduralnymi. Tym samym, dokumenty których kopii domagał się S. M. nie stanowią informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu, gdyż mają charakter wyłącznie procesowy w postępowaniu egzekucyjnym i poza tym procesem nie funkcjonują. Za informację publiczną, podlegającą udostępnieniu może zostać uznany jedynie fakt wystawienia danego tytułu wykonawczego, upomnienia bądź postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Ponadto, wnioskodawca domagał się w istocie informacji o stanie sprawy w sprawie indywidualnej, prywatnej w takiej formie, która dostępna może być jedynie dla stron postępowania, której jest ona przedmiotem. Co więcej, kiedy znane są wnioskodawcy personalia osoby, będącej uczestnikiem postępowania, do którego dostępu nie posiada na podstawie przepisów proceduralnych, anonimizacja, która jego zdaniem gwarantowałaby prawidłowe udzielenie żądanej informacji, jest jedynie pozorem, skoro wnioskodawca doskonale zna jej imię i nazwisko, adres, dane identyfikacyjne działki itp., gdyż jest ona jego sąsiadem. W tej sytuacji przedmiotem zainteresowania nie jest sprawa publiczna, lecz sprawa znanej wnioskodawcy konkretnej osoby fizycznej. Nie sposób zaś uznać, że troską ustawodawcy nie są objęte dobra osobiste obywateli, w szczególności dotyczące ochrony ich danych osobowych. Skoro zaś anonimizacja nie może w tym przypadku zapewnić takiej ochrony, organ nie może dopuścić do tego, aby do takiego naruszenia doszło. Nie budzi też wątpliwości, że żądanie wydania kopii wniosków, skierowanych do organu egzekucyjnego przez zobowiązanych wykracza poza możliwy dostęp do informacji publicznej, ponieważ stanowią one dokumenty prywatne, a ich postać nie podlega udostępnieniu, czego domagał się wnioskodawca. Ponownie analizując sprawę, organ II instancji doszedł zatem do przekonania, że odpowiedź organu winna nastąpić w formie pisma, a nie decyzji, w którym należało w zakresie pkt 1 poinformować wnioskodawcę, że żądana informacja w postaci kopii wskazanych dokumentów, nie stanowi informacji publicznej. Wobec powyższego, organ odwoławczy skorzystał z kompetencji, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił w całości wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, ponieważ zakres żądania wnioskodawcy wykraczał w niniejszej sprawie poza reglamentację u.d.i.p. Tym samym, postępowanie prowadzone w tym zakresie uznał za bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że zarzut konieczności uchylenia skarżonej decyzji jest zasadny, jednakże z innych powodów niż podniósł odwołujący, natomiast brak jest podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, udzielenie informacji w formie wskazanej przez wnioskodawcę, wykracza poza regulację u.d.i.p., wobec czego postępowanie winno zostać umorzone. Tym samym, niemożliwa jest analiza czy żądana informacja ma charakter przetworzony czy też nie. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył S. M. podnosząc, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji wniesionego odwołania. W ocenie skarżącego każdy dokument wytworzony przez organ administracji publicznej, także związany z prowadzonym postępowaniem administracyjnym stanowi podlegającą udostępnieniu informację publiczną, choć niektóre informacje w nim zawarte takiej informacji mogą nie stanowić ze względu na ich ochronę prawną. Nie oznacza to, że odmowa udostępnienia dokumentu dotyczy jego całości. Organowi odwoławczemu dobrze znana jest procedura anonimizowania udostępnianego dokumentu, co nie stanowi przetworzenia dokumentu, bo żaden nowy dokument nie powstaje. Zdaniem skarżącego nie wiadomo, na jakiej podstawie organ odwoławczy wywodzi, że okoliczność posiadania przez skarżącego udziału we współwłasności nieruchomości na tej samej ulicy (nie sąsiedniej), stanowi przesłankę do dyskwalifikacji skarżącego w prawie pozyskania kopii dokumentu stanowiącego informację publiczną. Prawo nie daje organowi takiej możliwości pozbawiania obywatela uprawnienia do pozyskania informacji publicznej tylko z tego powodu, że wnioskodawcy mogą być z innych źródeł wiadome informacje o danych, które wnioskowany dokument zawiera. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu II instancji, że postępowanie administracyjne prowadzone przez publiczny organ państwa Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. ma charakter sprawy prywatnej. Skarżący nadmienił, że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnosi się do czterech dokumentów z akt jednej sprawy administracyjnej, a wykonanie kopii tych dokumentów i ich ewentualna anonimizacja nie stanowią przetworzenia dokumentów. Na rozprawie 9 maja 2019 r. skarżący złożył wniosek o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi oraz koszty dojazdu na rozprawę w kwocie 96,95 zł. Jednocześnie skarżący oświadczył, że wnioski, o których mowa w punkcie c wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dotyczyły pism kierowanych przez PINB w B. do administracyjnego organu egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., a ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepisy u.d.i.p. stanowią realizację konstytucyjnie gwarantowanej zasady jawności działalności publicznej (art. 4 Konstytucji RP), a zarazem są konkretyzacją określonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP publicznego prawa podmiotowego do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 punkt 1 u.d.i.p. taki obowiązek spoczywa na organach władzy publicznej. W związku z tym, iż powyższe kwestie nie stanowią przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, należy je uznać za dostatecznie wyjaśnione. Sporny między stronami okazał się charakter żądanych informacji. Rozpatrując żądanie po raz pierwszy organ I instancji doszedł do wniosku, że mają one charakter informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 punkt 1 ustawy. Jednak mimo spełnienia przez skarżącego nałożonego nań obowiązku wykazania szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego (vide pismo z 11 grudnia 2018 r.) w toku dalszego procedowania stanowisko skarżącego nie zostało w żadnej mierze ocenione, zaś rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zignorowało całkowicie ustalenie czy żądana informacja ma charakter przetworzony. Jest to o tyle godne podkreślenia, że żądanie wykazania się interesem publicznym zostało sformułowane w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia [...] Stanowi to w ocenie sądu istotne naruszenia zasady zaufania do organów administracji publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. przez organy obu instancji. Poza tym zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji uznano w całości informacje żądane przez skarżącego za dokumenty prywatne. Tymczasem uważna lektura wniosku o udzielenie informacji publicznej wskazuje, że dokumenty, o których ujawnienie wnosił skarżący mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy. Są to bowiem władcze akty funkcjonariuszy publicznych wydane w ramach ich kompetencji i skierowane do określonego podmiotu będącego stroną administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Taki charakter mają bez wątpienia upomnienia doręczone stronom, tytuł wykonawczy oraz orzeczenia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Jedyne wątpliwości przy pobieżnej lekturze wniosku mogłyby dotyczyć "wniosków skierowanych do organu egzekucyjnego" to jest podpunktu c, punktu 1 wniosku skarżącego. Jednak jak wyjaśnił skarżący na rozprawie, formułując ten punkt miał na myśli pisma kierowane przez organ I instancji do administracyjnego organu egzekucyjnego (protokół rozprawy k. 22 akt sądowych). Reasumując, z powyższych okoliczności płyną dwa wnioski. Po pierwsze nie może być wątpliwości, że wzmiankowane pisma, mają charakter dokumentów urzędowych, gdyż pochodzą od organu administracji publicznej, a co za tym idzie stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Po wtóre organ przy dołożeniu należytej staranności winien wyjaśnić wątpliwości co do charakteru żądanej informacji i prawidłowo zakwalifikować jej status w kontekście treści ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma w związku z tym racji organ II instancji wskazując w zaskarżonej decyzji, że żądanie wykracza poza zakres regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jak wskazano wyżej całość żądania skarżącego mieści się w zakresie przedmiotowym uregulowanym cytowaną ustawą. W konsekwencji zaś wskazać należy, że nie było podstaw do umorzenia postępowania przez organ II instancji. Zatem wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu podkreślić należy, że również powołana przez organ odwoławczy podstawa prawna umorzenia postępowania administracyjnego była nieprawidłowa. Organ powołał się bowiem na art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Tymczasem treść rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazuje na to, że intencją organu II instancji było zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, co potwierdza z resztą przedostatni akapit uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Konieczność uchylenia decyzji organu I instancji wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – powoływanej jako: "p.p.s.a." – i konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego aktu rozstrzygającego sprawę na niekorzyść wnioskodawcy bez rozważenia zasadności stanowiska wnioskodawcy co do istotności informacji dla interesu publicznego. W toku ponowionego postępowania organy będą zobowiązane do wyjaśnienia czy podtrzymują stanowisko o przetworzonym charakterze informacji żądanych przez skarżącego, czy też od tego poglądu odstępują oraz do uzasadnienia wybranego poglądu. Organy winny również wyjaśnić dokładnie, o jakie "wnioski kierowane do organu egzekucyjnego" chodziło skarżącemu w pkt 1 lit. c) wniosku o udostępnienie informacji publicznej, mając na uwadze fakt, że PINB w B. jest jednocześnie organem egzekucyjnym w sprawie obowiązku nałożonego przez ten organ decyzją z dnia [...], nr [...]. Skoro zaś organy nie rozstrzygnęły ostatecznie czy informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji przetworzonej to sąd administracyjny jest pozbawiony możliwości oceny legalności ich stanowiska w tym zakresie. Mając na względzie powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu II instancji. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi (200 zł) i zwrot poniesionych kosztów dojazdu na rozprawę (96,95 zł), sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. M.K.