II SA/Łd 1678/01

Dnia 7 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie : Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego dla osób deportowanych do pracy przymusowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. L. C. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] , Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję tego samego organu orzekającego z dnia [...] , Nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącej uprawnienia do świadczenia pieniężnego, przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej, z uwagi na brak dostatecznego udokumentowania przez skarżącą podlegania represjom, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.). W skardze, wniesionej do Sądu administracyjnego na wymienioną decyzję, L. C. wyjaśniła, że wraz z rodzicami i siostrą, ale zanim ostatecznie została wywieziona do majątku niemieckiego, przebywała poprzednio w obozie przejściowym w Łodzi oraz w obozie ("pilnowanym przez SS") na terenie Niemiec. W odpowiedzi na skargę, organ orzekający wniósł o jej oddalenie i wywiódł, jak w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 kwietnia 2004 roku, skarżąca złożyła do akt sprawy decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] , Nr [...] , uchylającą decyzję, zaskarżoną w sprawie niniejszej oraz przyznającą skarżącej żądane uprawnienie do świadczenia pieniężnego, w maksymalnym wymiarze, przewidzianym w art. 3 powołanej wcześniej ustawy. W tej sytuacji, skarżąca oświadczyła, że cofa skargę, wniesioną w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.s.a.", Sąd "wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę". Zgodnie natomiast z art. 60 p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Uznanie cofnięcia skargi przez Sąd za niedopuszczalne następuje jednakże wówczas, jeżeli cofnięcie to zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.s.a., zdanie trzecie). W sprawie niniejszej należało uznać, że cofnięcie skargi przez L. C. , było skuteczne, a cofnięcie to wiązało Sąd, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania sądowego. W tych okolicznościach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 160 i art. 60 powołanej ustawy - p.s.a. oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w postanowieniu.