II SA/Łd 168/13

Dnia 28 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego dla rodziny zastępczej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat B. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 i 3, art. 232b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. nr 149, poz. 887 ze zm.) przyznał B. K. środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym za okres od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 7 czerwca 2012 r. w wysokości 1.584,29 zł, wskazując jednocześnie, że świadczenie zostanie wypłacone w terminie jednego miesiąca od daty wydania niniejszej decyzji. Decyzja została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji B. K. wniosła odwołanie, podnosząc w uzasadnieniu, że prowadzi zawodową rodzinę zastępczą dla czwórki dzieci. Troje dzieci jest niepełnoletnich, a jedno dziecko jest pełnoletnie. K. R. (obecnie pełnoletnie dziecko) przebywa w rodzinie od ponad 11-tu lat, posiada orzeczenie o niepełnosprawności, ma napady padaczkowe i nie jest jeszcze gotowa na prowadzenie samodzielnego gospodarstwa, nie ma spokrewnionej rodziny, która by ją wspierała i jej pomogła (rodzice nie żyją). W świetle obowiązujących przepisów ma jednak możliwość pozostania w rodzinie zastępczej i uczęszczania do szkoły w celu zdobycia przygotowania zawodowego. Podobnie, jak inne dzieci korzysta z mieszkania, prądu, internetu, telewizji, telefonu, gazu, wody itp. Zdaniem odwołującej zabranie dofinansowania po tylu latach walki jest niesprawiedliwe, ponieważ cały czas prowadzi zawodową rodziną zastępczą dla czwórki dzieci. W ocenie skarżącej wiek dziecka nie świadczy o dojrzałości do zdolności do samodzielności. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że w momencie złożenia wniosku (tj. w dniu 25 lipca 2012r.) B. K. sprawowała opiekę nad trójką dzieci umieszczonych w prowadzonej przez nią zawodowej rodzinie zastępczej. W rodzinie przebywała jedna osoba, która osiągnęła pełnoletność w tej rodzinie i pozostała w niej po osiągnięciu pełnoletności na zasadach określonych w art. 37 ust. 2 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej rodzina zastępcza zawodowa może otrzymywać środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego w wysokości odpowiadającej kosztom ponoszonym przez rodzinę zastępczą zawodową na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za energię elektryczną i cieplną, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne oraz związanym z kosztami eksploatacji, obliczonym przez podzielenie łącznej kwoty tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu lub domu jednorodzinnym i pomnożenie przez liczbę dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, umieszczonych w rodzinie zastępczej wraz z osobami tworzącymi tę rodzinę zastępczą. Środki finansowe, o których mowa w art. 83 ust. 2 ustawy, starosta jest zobowiązany przyznać - w myśl art. 83 ust. 3 ustawy, który obowiązywał do dnia 7 czerwca 2012 r. włącznie - rodzinie zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej 3 dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, oraz jeżeli zasadność przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Z akt sprawy wynika, że w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym, którego dotyczy złożony wniosek, zamieszkuje łącznie 6 osób, w tym 4 dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2 ustawy, umieszczonych w rodzinie zastępczej zawodowej i 1 osoba tworząca tę rodzinę zastępczą. Łączna kwota kosztów, o których mowa w art. 83 ust. 2 ustawy, poniesionych przez stronę w okresie od dnia 1 kwietnia 2012r. do dnia 7 czerwca 2012 r., zweryfikowanych na podstawie przedstawionych rachunków potwierdzających faktyczne poniesienie tych kosztów we wskazanym wyżej okresie, wynosi 1.901,15 zł. Ponadto organizator rodzinnej pieczy zastępczej wydał opinię potwierdzającą zasadność przyznania stronie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym we wskazanym powyżej okresie. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził iż w myśl art. 83 ust. 3 w/w ustawy stronie przysługuje świadczenie w formie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym w okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 7 czerwca 2012 r. Kwota tego świadczenia kształtuje się na poziomie 1.584, 29 zł. i została obliczona zgodnie z zasadami zawartymi w art. 83 ust. 2 ustawy przez podzielenie łącznej kwoty ustalonych kosztów, tj. 1.901,15 zł., przez liczbę osób zamieszkujących w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym, tj. 6 i pomnożenie przez liczbę dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, umieszczonych w rodzinie zastępczej zawodowej wraz z osobą tworzącą tę rodzinę, tj. 5. Nadto, organ podkreślił, iż w dniu 8 czerwca 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 24.05.2012r., poz. 579), na mocy której art. 1 pkt 18 lit. b tej ustawy został uchylony ust. 3 art. 83 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. W związku z powyższym środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym zostały stronie przyznane w okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 7 czerwca 2012 r. włącznie, ponieważ art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, na podstawie którego udzielono stronie tego świadczenia, obowiązywał tylko do dnia 7 czerwca 2012 r. włącznie. Od dnia 8 czerwca 2012 r. kwestię obligatoryjnego przyznawania świadczenia na rzecz rodzin zastępczych zawodowych reguluje art. 232b ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, wprowadzony do tej ustawy na mocy art. 1 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz niektórych innych ustaw. W świetle art. 232b ust. 1 pkt 2 ustawy, do dnia 31 grudnia 2014 r., starosta przyznaje środki finansowe, o których mowa w art. 83 ust. 2 ustawy na wniosek rodziny zastępczej zawodowej, w której przebywa więcej niż 3 dzieci, jeżeli zasadność przyznawania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Wobec powyższego, by rodzinie zastępczej zawodowej obligatoryjnie przysługiwało prawo do świadczenia w tej formie powinny zostać spełnione jednocześnie dwa warunki: 1. w takiej rodzinie musi przebywać więcej niż 3 dzieci; 2. zasadność przyznania środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnym powinna zostać potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Brak łącznego wystąpienia którejkolwiek z w/w przesłanek powoduje, iż rodzinie zastępczej zawodowej ubiegającej się o świadczenie nie przysługuje obligatoryjne prawo do tego świadczenia. Stosownie do treści art. 232b ust. 1 pkt 2 w/w ustawy strona w okresie od dnia 8 czerwca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., nie kwalifikuje się do przyznania środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym, ponieważ nie została spełniona jedna z dwóch przesłanek, których łączne wystąpienie jest warunkiem niezbędnym i koniecznym do obligatoryjnego przyznania tego świadczenia, bowiem we wskazanym powyżej okresie przebywało u niej w rodzinie zastępczej zawodowej nie więcej niż 3 dzieci. Ponadto organ podkreślił, iż z art. 83 ust. 2 ustawy wynika jednoznacznie, iż świadczenie w formie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego może również zostać udzielone rodzinie zastępczej zawodowej, która nie spełnia warunków, zgodnie z art. 232b ust. 1 pkt 2 ustawy, jednakże w takim przypadku świadczenie to ma charakter nieobowiązkowy (fakultatywny) i podstawę do przyznania lub odmowy jego udzielenia, oprócz spełnienia warunków formalnych zawartych w art. 83 ust. 2 ustawy, może również stanowić - i w przedmiotowej sprawie stanowi - także ilość posiadanych na realizację tego świadczenia środków finansowych, jakimi w danym okresie czasu dysponuje organ pomocowy. Potrzeby rodzin zastępczych zawodowych, ubiegających się o takie świadczenie, mogą bowiem zostać uwzględnione jedynie w zakresie odpowiadającym aktualnym możliwościom finansowym organu pomocowego. Natomiast, jak wskazał organ I instancji nie może podejmować zobowiązań finansowych przekraczających otrzymany na bieżący rok plan budżetu na realizację poszczególnych świadczeń, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, bowiem jest zobowiązany - w ramach dyscypliny budżetowej - do jego bezwzględnego przestrzegania. Fundusz, którym według planu budżetu na 2012 r. dysponuje aktualnie organ I instancji, w ogóle nie przewiduje w bieżącym roku środków finansowych na realizację świadczenia w formie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego dla rodzin zastępczych zawodowych, w których umieszczono nie więcej niż 3 dzieci. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust. 2 i 3, art. 232b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny zastępczej i systemie pieczy zastępczej, poprzez błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż od 12 lat prowadzi rodzinę zastępczą, a od 8,5 roku pełni funkcję zawodowej rodziny zastępczej dla czwórki dzieci. W rodzinie przebywa 10-letni chłopiec z zespołem Downa wymagający wysokospecjalistycznej opieki medycznej, 11 – letni chłopiec z FAS-em również wymagający specjalistycznej opieki lekarskiej, 12,5 – letnia zdrowa dziewczynka i pełnoletnia dziewczynka z orzeczonym stopniem niepełnosprawności z powodu padaczki, niezdolna do samodzielnej egzystencji. Skarżąca wskazała, że pełnoletnie niezdolne do samodzielnej egzystencji dziecko pozostało w jej rodzinie do ukończenia 25 roku życia w celu kontynuowania nauki do zdobycia zawodu, ponieważ taką możliwość przyznały nowo obowiązujące przepisy. Dofinansowanie jednak przyznano jedynie za okres od 1 kwietnia 2012 r. do dnia 7 czerwca 2012 r., ponieważ w dniu 8 czerwca 2012 r. wszedł w życie nowy przepis, który pozbawił rodziny zastępcze dofinansowania na dziecko pełnoletnie. Wskazując na swą szczególną sytuację (opieka nad trójką dzieci niepełnosprawnych) skarżąca podkreśliła, że pomimo osiągnięcia pełnoletniości przez jedno z dzieci nadal sprawuje opiekę nad czwórką dzieci, a kwota 550 zł, której została pozbawiona jest niezbędna na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, we wnioskowanym okresie dla rodziny zastępczej. Sąd podzielił stanowisko SKO, że stan faktyczny sprawy jest pomiędzy stronami niesporny. W ocenie Sądu został on przez organy w niezbędnym zakresie i w sposób prawidłowy ustalony. Prawidłowo również zastosowano przepisy prawa materialnego. SKO trafnie podkreśliło fakt zmiany stanu prawnego z dniem 8 czerwca 2012 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 27 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz niektórych innych ustaw (dalej: "ustawa zmieniająca z 2012 r."). Ustawa ta między innymi uchyliła ustęp 3 art. 83 u.wsp.rodz., który stanowił, że środki finansowe, o których mowa w art. 83 ust. 2 u.wsp.rodz., starosta jest zobowiązany przyznać rodzinie zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej 3 dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2 u.wsp.rodz., oraz jeżeli zasadność przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Tą samą ustawą zmieniającą z 2012 r. dodano ( w art. 1 pkt 39 ) do ustawy o wspieraniu rodziny przepis przejściowy – art. 232 b o następującej treści: "1. Do dnia 31 grudnia 2014 r. na wniosek rodziny zastępczej zawodowej, w której przebywa więcej niż 3 dzieci starosta: 1) zatrudnia osobę do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich albo 2) przyznaje środki finansowe, o których mowa w art. 83 ust. 2, jeżeli zasadność przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. 2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, starosta, na wniosek rodziny, może przyznać łącznie. Do osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy art. 64 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio". Dokonując wykładni powołanego przepisu organy obu instancji prawidłowo uznały, iż aby rodzinie zastępczej zawodowej obligatoryjnie przysługiwało prawo do świadczenia w tej formie powinny zostać spełnione jednocześnie dwa warunki: 1. w takiej rodzinie musi przebywać więcej niż 3 dzieci; 2. zasadność przyznania środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnym powinna zostać potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Brak łącznego wystąpienia którejkolwiek z w/w przesłanek powoduje, iż rodzinie zastępczej zawodowej ubiegającej się o świadczenie nie przysługuje obligatoryjne prawo do tego świadczenia. Organy prawidłowo ustaliły, iż w rodzinie skarżącej wychowuje się tylko 3 dzieci i jedna osoba, która ukończyła 18 lat, czyli jest pełnoletnia. Skarżąca poczynając od 8 czerwca 2012 r. nie spełnia zatem ustawowego warunku obligatoryjnego przyznania świadczenia na utrzymanie lokalu w budynku wielorodzinnym. Co prawda, skarżąca pełnoletnią córkę nadal traktuje jako dziecko, ale przepisy powołanej ustawy wprowadziły wyraźne rozróżnienie dzieci, czyli osób, które nie ukończyły 18 lat oraz tych, które osiągnęły pełnoletniość. Nie ulega również wątpliwości, że nowelizacja ustawy miała na celu ograniczenie świadczeń przyznawanych rodzinom zastępczym uszczuplając ich obligatoryjność na rzecz fakultatywności. Taka też sytuacja zaistniała w przypadku rodziny skarżącej. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. nr 149, poz. 887 ze zm.) świadczenie w formie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego może również zostać udzielone rodzinie zastępczej zawodowej, która nie spełnia warunków, zgodnie z art. 232b ust. 1 pkt 2 ustawy, jednakże w takim przypadku świadczenie to ma charakter nieobowiązkowy (fakultatywny) i podstawę do przyznania lub odmowy jego udzielenia, oprócz spełnienia warunków formalnych zawartych w art. 83 ust. 2 ustawy, może również stanowić także ilość posiadanych na realizację tego świadczenia środków finansowych, jakimi w danym okresie czasu dysponuje organ pomocowy. W związku z uznaniowym charakterem takiej decyzji podkreślić ponadto należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności działań organu administracji publicznej z prawem. Nie mogą zatem badać samego uznania administracyjnego, ale jedynie to, czy organy orzekające w ogóle mogły działać w ramach uznania administracyjnego i czy granic takich nie przekroczyły. W ocenie Sądu granice uznania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie zostały przekroczone. Organ wyjaśnił bowiem, że potrzeby rodzin zastępczych zawodowych, ubiegających się o takie świadczenie, mogą bowiem zostać uwzględnione jedynie w zakresie odpowiadającym aktualnym możliwościom finansowym organu pomocowego. Natomiast, jak to wyraźnie wskazano, organ nie może podejmować zobowiązań finansowych przekraczających otrzymany na bieżący rok plan budżetu na realizację poszczególnych świadczeń, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, albowiem jest zobowiązany - w ramach dyscypliny budżetowej - do jego bezwzględnego przestrzegania. Ponadto w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji jednoznacznie stwierdzono, że fundusz, którym według planu budżetu na 2012 r. dysponował organ I instancji, w ogóle nie przewiduje środków finansowych na realizację świadczenia w formie środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego dla rodzin zastępczych zawodowych, w których umieszczono nie więcej niż 3 dzieci. Tego twierdzenia, jako podstawowego argumentu określającego brak możliwości finansowych organu skarżąca w żaden sposób nie podważyła. W tym stanie rzeczy, nie sposób wymagać od organu, aby w jeszcze inny sposób uzasadniał odmowę uwzględnienia wniosku skarżącej. Dysponowanie środkami finansowymi na określony, przewidziany w ustawie cel jest wszak podstawowym warunkiem określającym możliwość jego realizacji. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne wnikliwie i spójnie oceniły całokształt materiału dowodowego, nie naruszając tym samym reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., ani norm prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ rzeczowo, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnił skarżącej przyczyny i okoliczności, które zadecydowały o odmowie świadczenia poczynając od dnia 8 czerwca 2012 r. Fakt, iż organ nie uwzględnił żądania wnioskodawczyni nie oznacza sam w sobie, że naruszył granice uznania administracyjnego. W związku z tym, wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy ocenić jako nie naruszające prawa i nie wymagające ich eliminacji z obrotu prawnego. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł mając na względzie regulacje art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). B.A.