II SA/Łd 170/15

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 170/15 U z a s a d n i e n i e W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie opłaty adiacenckiej M.K., reprezentowana przez adwokata, wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, utrzymując się obecnie z zasiłku macierzyńskiego w wysokości 2000 zł. Strona posiada dom o powierzchni 200 mkw., nieruchomość rolną o powierzchni 4,3 ha. Posiada we współwłasności z ojcem trzy samochody (P., M.), a także zadeklarowała posiadanie oszczędności w kwocie 300.000 zł. Skarżąca oświadczyła, że jest matką samotnie wychowującą dziecko, nie otrzymuje żadnych alimentów. Strona podała również, że ponosi koszty utrzymania domu: energia elektryczna 600 zł co 2 miesiące, ogrzewanie 12.000 zł rocznie, podatek od nieruchomości 300 zł rocznie, ubezpieczenie nieruchomości 1000 zł rocznie, telefon, tv 200 zł miesięcznie, koszty utrzymania dziecka – 1200 zł. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą, należy stwierdzić, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż dochody skarżącej kształtują się obecnie na poziomie 2.000 zł, a wnioskodawczyni posiada majątek w postaci nieruchomości oraz samochodów, a także zadeklarowała oszczędności w kwocie 300.000 zł. Wysokość deklarowanych oszczędności oraz fakt posiadania znacznego majątku w postaci nieruchomości i ruchomości, niezależnie od źródła jego pochodzenia, wyklucza możliwość zaliczenia skarżącej do grona osób ubogich, z myślą o których stworzona została instytucja prawa pomocy. W ocenie Referendarza sądowego przyznanie prawa pomocy w analizowanej sytuacji, przy uwzględnieniu wskazanej przez skarżącej sytuacji materialnej, oznaczałoby przeniesienie ciężaru udziału w postępowaniu strony dysponującej środkami finansowymi na ogół obywateli, czego nie można zaakceptować. Strona dla wydatków związanych z postępowaniem sądowym winna zatem znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków niebędących niezbędnymi dla utrzymania, a ubiegający się o taką pomoc winien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny Powyższe prowadzi do wniosku, że żądanie strony nie może zostać uwzględnione, jako że nie została spełniona przesłanka przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG