II SA/Łd 1710/03

Dnia 24 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 roku na rozprawie przy udziale – sprawy ze skargi H. K.-P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. - II SA/Łd 1710/03 UZASADNIENIE W dniu 3 czerwca 2003 r. M. L. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przyłącza kanalizacyjnego do istniejącego budynku mieszkalnego położonego przy ul. A 16 w Ł.. Postanowieniem z dnia [...], znak [...] wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 123 k.p.a. Kierownik Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno – Budowlanej Urzędu Miasta Ł. nałożył na M. L. obowiązek uzupełnienia braków stwierdzonych w złożonym projekcie budowlanym przez dostarczenie w terminie 30 dni zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Jednocześnie pouczono inwestora, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu zostanie wydana decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej instalacji. Decyzją z dnia [...], Nr .[...] (znak [...]) Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) odmówił M. L. zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę przyłącza kanalizacyjnego do istniejącego budynku mieszkalnego położonego przy ul. A 16 w Ł.. W uzasadnieniu decyzji podano, że w terminie określonym w postanowieniu z dnia [...] nie dokonano niezbędnych uzupełnień złożonego projektu budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. L. wniosła o zmianę decyzji i udzielenie pozwolenia na rozpoczęcie prac związanych z budową przyłącza kanalizacyjnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzające je postanowienie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie należało stwierdzić, czy instalowanie kanalizacji do nieruchomości będącej współwłasnością jest tzw. czynnością zwykłego zarządu, czy też czynnością przekraczającą zwykły zarząd. Do czynności zwykłego zarządu zalicza się przede wszystkim wszelkie czynności mające na celu utrzymanie rzeczy w dotychczasowym stanie oraz zarządzanie nią dla umożliwienia korzystania z niej i pobierania pożytków. Nie ma jednak ustawowej definicji czynności zwykłego zarządu. Zakwalifikowanie zatem czynności do odpowiedniej kategorii należy rozpatrywać indywidualnie. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego w obecnych czasach kanalizacja należy do urządzeń niezbędnych dla zaspokojenia potrzeb elementarnych. Można więc uznać, że jej instalowanie na nieruchomości, na której znajduje się budynek mieszkalny, mieści się w ramach tzw. czynności zwykłego zarządu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono również pogląd, że czynność nie powodująca zmiany przeznaczenia rzeczy należy do zakresu zwykłego zarządu. Założenie instalacji kanalizacyjnej na nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę może w pewnych warunkach spowodować potrzebę zmiany przeznaczenia nieruchomości np. gdy instalacja ta uniemożliwia lub ogranicza możliwość usytuowania budynku (uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 19 kwietnia 2002 r. III CZP 18/02). Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanym przypadku przyłącze kanalizacyjne będzie poprowadzone do istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego przy granicy z pasem drogowym. Wykonanie zatem przedmiotowej inwestycji nie spowoduje zmian w dotychczasowym sposobie korzystania z nieruchomości. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto między innymi wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest zgody właściciela drogi (ul. A) potwierdzającej prawo inwestora do wykonania koniecznych robót w pasie drogowym. Wojewoda [...] podkreślił także, że organ I instancji przeprowadzając powtórnie postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę winien rozważyć, czy znajdującą się w aktach sprawy kserokopię pisma z dnia 8 stycznia 2003 r., w którym większość współwłaścicieli posesji przy ul. A 16 w Ł. upoważniła M. L. do reprezentowania ich w sprawie dotyczącej przedmiotowego przyłącza, nie należy potraktować jak pełnomocnictwo zgodnie z ustawą o opłacie skarbowej z dnia 9 września 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 960 z późn. zm.). Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. K. – .P. Skarżąca uznała zarzuty M. L. za bezpodstawne i podkreśliła, że nic jej nie wiadomo o intencji uregulowania spraw spadkowych przez M. i W. L.. Zaznaczyła także, że inwestorzy nie uzgadniali planów inwestycyjnych z innymi spadkobiercami. H. K. – P. wskazała, że podatki od nieruchomości przy ul. A 16 płaciła do 1999 / do czasu swojej śmierci/ A. K., matka M. L. skarżącej; płaciła również za wszystkie wykonywane prace związane ze stanem technicznym posesji. Skarżąca zarzuciła M. i W. L. wyłudzenie od A. K. zapisu testamentowego, a także uprawnień do dysponowania kontem bankowym. Zaznaczyła, że oczekuje od M. i W.L. spłaty pozostałych spadkobierców po nieżyjących S. i F. M. oraz A. i F. K.. Do chwili sądowego uregulowania spraw spadkowych nie wyraża zgody na jakiekolwiek inwestycje w obrębie posesji przy ul. A 16. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 24 lutego 2005 roku H. K. – P. cofnęła wniesioną skargę. H. K. – P. oświadczyła, iż jej zdaniem sprawę o wydanie pozwolenia na budowę powinien jeszcze raz rozpatrzeć organ I instancji, gdyż sprawa nie została należycie wyjaśniona a nadto skarżąca chciałaby przedstawić swoje argumenty przed organem I instancji. H. K. – P. oświadczyła, iż nie zrozumiała skutku, jaki wywiera decyzja kasacyjna. Przewodniczący pouczył H. K. – P. o skutkach prawnych cofnięcia skargi i rozstrzygnięciach, jakie mogą zapaść po rozpoznaniu skargi. Po udzieleniu powyższego pouczenia, w tym o skutkach prawnych cofnięcia skargi, skarżąca podtrzymała oświadczenie o cofnięciu skargi i wniosła o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oceniając oświadczenie woli skarżącej Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 cytowanej ustawy i nie zmierzające do obejścia prawa bądź też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Skarżąca H. K. – P. wyjaśniła przyczyny cofnięcia skargi jak też jednoznacznie oświadczyła, iż wolą skarżącej jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji. Skarga zaś wniesiona w niniejszej sprawie jest skargą na decyzję kasacyjną, a zatem na decyzję, którą organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji / oraz poprzedzające je postanowienie / i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z powyższych względów cofnięcie skargi przez H. K. – P. należy uznać za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.