II SA/Łd 1720/03

Dnia 23 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2005 roku na rozprawie przy udziale – sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w P., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...]. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. S. i T. Rz. budynku biurowo – usługowego, przyłącza gazowego wraz z wewnętrzną instalacją, rozbudowę istniejących przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz energetycznego na działce nr ewid. 181 zlokalizowanej przy ul. A 6 w P.. W uzasadnieniu organ podał, iż inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania. A ponieważ żadna ze stron skutecznie nie wniosła uwag i zastrzeżeń do wszczętego postępowania administracyjnego, organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. o warunkach zabudowy i zagospodarowania z dnia [...]., Nr [...] (znak: [...]), oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz na podstawie załączonej dokumentacji projektowej. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. podała, iż organ nie uwzględnił wymogów określonych w § 13 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja projektowanego budynku zaplanowana jest w odległości 10 m od budynku wielorodzinnego, przy założonej wysokości 7,75 m, co będzie miało istotny wpływ na przysłanianie od strony zachodniej części budynku mieszkalnego. W tej części budynku mieszkalnego usytuowane są pokoje dziennego pobytu, a występujące przesłanianie eliminuje nasłonecznienie, co w konsekwencji pozbawia standardu i funkcji tych pomieszczeń. Dokumentacja przedstawiona przez inwestora nie zawiera opracowania linijki słońca, co może być istotnym argumentem w sprawie braku uzasadnienia lokalizacji planowanego budynku w odniesieniu do warunków technicznych. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (decyzja z dnia [...]). W motywach swojego rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko przedstawione przez Starostę P. dodając, iż w rozpatrywanej sprawie kwestią zasadniczą jest odniesienie się do prawidłowości usytuowania projektowanego obiektu w stosunku do sąsiedniego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (bl. 101) będącego w zarządzie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. W ocenie organu, powołanie się w odwołaniu przez stronę na przepis § 13 ust. 5 rozporządzenia nie dotyczy sytuacji wynikającej z rozpatrywanego projektu budowlanego Przepis ten dotyczy innych obiektów przesłaniających niż obiekt objęty powyższym projektem budowlanym. Ponadto strona pominęła istotny w sprawie przepis § 13 ust. 2 pkt l i ust. 6 rozporządzenia, mający bezpośredni związek z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec ustalenia przez właściwy organ, że lokalizacja projektowanego budynku usługowo – biurowego, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mieści się w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic, należy stwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku ma zastopowanie ust. 6 przepisu. Zgodnie z jego treścią odległości, o których w ust. 2 mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę, w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic i placów. W aktach sprawy znajduje się dokument świadczący o przeprowadzeniu przez projektanta badania dotyczącego możliwości przesłaniania nowym budynkiem okien w sąsiednim budynku mieszkalnym. Z przeprowadzonego badania wynika, że przy projektowanej wysokości budynku biurowo – usługowego wynoszącej 7,77 m, wielkość przesłaniania części budynku projektowanego w odległości 10 m od okien istniejącego budynku wielorodzinnego, wyliczona w sposób określony w § 13 ust. 4 rozporządzenia, wynosi 4,25 m. Jest to odległość mniejsza niż zaprojektowana odległość pomiędzy tymi budynkami (czyli jest mniejsza niż 10 m). Powyższe oznacza, w ocenie organu, iż w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisu § 13 ust. 2 pkt l i ust. 4 rozporządzenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 35 ust. l pkt l lit. "a" i "c" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 126 ze zm.) przez przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (tj. z planem zatwierdzonym uchwałą Nr XXII/226/92 Rady Miasta P. z dnia 14 października 1992 r.), a także § 3 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez przyjęcie, że nieruchomość przy ulicy A 6 w P. jest położona na obszarze funkcjonalnego śródmieścia i że odległość między projektowanym obiektem, a sąsiadującym z nim wielomieszkaniowym budynkiem może wynosić 10 metrów. Strona skarżąca zarzuca organowi naruszenie również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 10 § 1, 77 § 1 i 136. W uzasadnieniu strona kwestionowała zgodność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem strony organ orzekający w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę winien zbadać prawidłowość decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidziane w planie miejscowym, centrum miasta lub dzielnicy miasta. Organy orzekające winny uświadamiać sobie usytuowanie przestrzenne nieruchomości w obrębie P. i w konsekwencji wiedzieć, że w żadnym razie nie jest ona usytuowana na obszarze funkcjonalnego śródmieścia. W opisanej więc sytuacji decyzja o pozwoleniu na budowę mogła by być wydana jedynie wówczas, gdyby – zgodnie z § 13 ust. 5 rozporządzenia – odległość zabudowy projektowanego budynku od już istniejącego budynku mieszkalnego była nie mniejsza niż 20 metrów. A ponieważ zatwierdzony projekt budowlany przewiduje odległość pomiędzy budynkami jedynie 10 metrów, przyjąć należy, iż zaskarżona decyzja, a poprzedzająca ją decyzja rażąco naruszają wskazany przepis, który to bez wątpienia należy do przepisów techniczno – budowlanych w rozumieniu art. 35 ust. l pkt l lit. "c" Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu kontestowanej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi Wojewoda [...] wskazał, iż w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7, 10 § 1, 77 § 1 i 136 kpa. Zdaniem organu planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor przedstawił dowód na to, że projektowany budynek nie powoduje przesłonienia pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednim budynku. W ocenie organu, materiał dowodowy przesłany przez organ I instancji wraz z odwołaniem i uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, był wystarczający do zajęcia stanowiska. Zdaniem Wojewody [...], wobec dobrowolnego zrezygnowania przez stronę skarżącą z czynnego udziału w postępowaniu, nie został naruszony przepis art. 10 § 1 kpa, jak również żaden z pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zarówno procesowego, jak i materialnego. Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli unormowania art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 35 ust. 1, organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza: - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; - wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia w tym zakresie naruszeń organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 prawa budowlanego). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki (art. 35 ust. 5 prawa budowlanego). Z przedstawionej regulacji wynika, iż organ administracji wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Oznacza to, że determinuje ona w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednakże organ administracji architektoniczno - budowlanej samodzielnie bada też zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego). Jeżeli inwestor spełni wszystkie wymogi, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W stanie faktycznym sprawy, Starosta P. udzielił pozwolenia na budowę dla A. S. i T. Rz. budynku biurowo – usługowego, przyłącza gazowego wraz z wewnętrzną instalacją, rozbudowę istniejących przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz energetycznego na działce nr ewid. 181 w P. przy ul. A 6. Organ podał, iż inwestor przedstawił aktualną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i projekt budowlany. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej od powyższej decyzji, Wojewoda [...] mocą decyzji z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podał, iż nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również tezy o zacienieniu pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednim obiekcie. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela pogląd przyjęty przez organy orzekające. W szczególności nie znajduje potwierdzenia argument dotyczący naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co organ II instancji wyraźnie wskazał. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic. Również argument dotyczący naruszenia unormowania przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. został przez organ orzekający rozważony i wykluczony jako bezzasadny. Owszem w sprawie organ powołał i zanalizował przepisy rozrządzenia w sposób niekompletny, ale w ocenie Sądu i tak inwestycja nie narusza wymogów odległościowych. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podać należy, iż ich część pokrywa się z argumentami odwołania i w tym zakresie skład orzekający podziela stanowisko zawarte w motywach decyzji II instancji. Sąd również nie uznaje zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 10 § 1, 77 § 1 i 136 kpa. Zgodnie z przepisem art. 7 organy stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy są zobowiązane do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 kpa) i mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Natomiast unormowanie przepisu art. 136 kpa pozwala organom odwoławczym na przeprowadzenie dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego. Zdaniem składu orzekającego, analiza akt administracyjnych nie potwierdza naruszenia żadnego z tych przepisów. Rekapitulując wskazać należy, iż z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienie dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Z powodu tych uciążliwości nie można żądać zaprzestania prowadzenia procesu inwestycyjnego. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.