II SA/Łd 173/09

Dnia 27 marca 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. AG T.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką oraz jej trojgiem dzieci. Rodzina skarżącej osiąga dochody w łącznej kwocie 2.840 złotych, na którą to kwotę składają się renta skarżącej w wysokości ok. 740 złotych miesięcznie, wynagrodzenie za pracę córki w wysokości 1500 złotych oraz alimenty w wysokości 600 złotych. Skarżąca zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 52 m kw. (nieuregulowana sytuacja własnościowa). Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zakład pracy, w którym pracuje córka jest w stanie likwidacji, zaś najstarszy wnuk jest osobą niepełnosprawną. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż rodzina wnioskodawczyni osiąga dochody w łącznej wysokości ok. 2.840 złotych, co powoduje, iż średni dochód na członka rodziny nie jest wysoki i kształtuje się na poziomie ok. 570 złotych. Mając również na uwadze fakt, iż skarżąca nie deklaruje osiągania dochodów z innego niż renta tytułu, zakład pracy córki skarżącej pozostaje w likwidacji, czego skutkiem umowa o pracę trwa jedynie do 16 marca 2009 r., a jedno z dzieci wymaga szczególnej opieki lekarskiej, co niewątpliwie wiąże się ze znacznym nakładem środków finansowych, należy uznać wniosek skarżącej za uzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG