II SA/Łd 1745/03

Dnia 1 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz T. G. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2001r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1056/98 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] Nr[...], nakazującą T. G. zamurowanie luksferami okna w ścianie granicznej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce w miejscowości A nr 37 gm. B od strony posesji K. Ś. i wyprowadzenie ponad dach na wysokość co najmniej 30 cm ściany przeciwpożarowej. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w badanej przezeń sprawie Kierownik Urzędu Rejonowego w P., decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 90, poz. 414 ze zm.) nakazał T. G. przedłożenie inwentaryzacji budynku mieszkalnego wraz z orzeczeniem technicznym o zachowaniu warunków technicznych obowiązujących w budownictwie oraz stwierdzeniem jego dalszej zdatności do użytku. W oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację techniczną, Wójt Gminy w W., decyzją z dnia [...] w oparciu o treść art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy, zezwolił na użytkowanie wyremontowanego budynku mieszkalnego położonego na działce w P. nr 37, gmina W. Decyzja powyższa jest ostateczna. Tym samym zaś, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekanie ponownie w przedmiocie zamurowania otworów okiennych i wykonania ogniomuru bez odniesienia się do ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu stanowiło naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych. Przy podejmowaniu decyzji w tej materii, organ winien był bowiem zbadać czy istnieją przesłanki do wzruszenia decyzji zezwalającej skarżącemu na użytkowanie zmodernizowanego obiektu i dopiero wówczas podjąć działania w celu ewentualnego usunięcia niezgodności z prawem decyzji wydanej przez Wójta Gminy W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.) nakazał T. G. zamurować luksferami okna w ścianie granicznej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce w P. nr 37 gmina W. od strony posesji K. Ś. oraz obciąć do lica ściany granicznej wystające połacie dachu przy wspomnianym budynku mieszkalnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stwierdzona została nieważność decyzji Wójta W. z dnia [...] Nr [...] zezwalającej na użytkowanie opisanego wyżej budynku mieszkalnego. Ponieważ zaś stan ściany granicznej wspomnianego budynku nie spełnia wymogów zawartych w § 12 i 234 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Dz. U. Nr 10, poz. 46 z późn. zm."), według których ściana graniczona winna być bez otworów okiennych i drzwiowych przeto nakazano właścicielowi obiektu doprowadzenie go do stanu zgodnego z przepisami. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył T. G. podnosząc, iż sporny budynek został wybudowany przez jego rodziców w latach 1960-1964. Od daty wzniesienia posiadał otwory okienne w ścianie zachodniej, umiejscowione tam za zgodą siostry ojca odwołującego, która wówczas użytkowała sąsiednią działkę. Został też "odebrany bez zastrzeżeń przez Urząd Powiatowy w P." po zakończeniu budowy. Wskazał, iż w 1996 r. dokonując zgłoszenia robót wymienił jedynie pokrycie dachowe z dostosowaniem spadku dachu pod ondulinę, "nie ruszając okna które istnieje już 38 lat". K. Ś. zakupił sąsiednią nieruchomość w 1975 r. i wówczas stan istniejący mu nie przeszkadzał. Podniósł, iż nieruchomość sąsiednia posiada charakter nieużytku w pobliżu granicy nie ma żadnych budynków, a dom mieszkalny sąsiada znajduje się w odległości "50 metrów za sadzawką". Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1060r. Kodeks postępowania administracyjnego ("Dz. U. Nr 9 z 1980r., poz. 26 z późn. zm.") uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę od ponownego rozpatrzenia podnosząc, iż organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie zostało bowiem wykazane, że sporny budynek znajduje się w granicy nieruchomości, nie jest również jasne kiedy tenże obiekt został wzniesiony oraz czy uczyniono to na podstawie pozwolenia na budowę. Kwestie powyższe uniemożliwiają natomiast ustalenie, które przepisy prawa budowlanego mają zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., w oparciu o treść art. 40 ustawy z dnia 24.pździernika 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 19994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 106 z 2000r., p oz. 1126 ze zm.) ponownie nakazał T. G. zamurować okna w ścianie granicznej opisanego wyżej budynku mieszkalnego z możliwością wykorzystania luksferów oraz obciąć do lica ściany granicznej tegoż obiektu wystające połacie dachu w terminie do dnia 30 maja 2003 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy w oparciu o złożone dodatkowe oświadczenie inwestora oraz przedłożoną przezeń mapę sytuacyjno – wysokościową ustalono, iż budynek mieszkalny wybudowany został w latach 1960-1964 i usytuowany jest w granicy działki przy czym "ściana graniczna posiada dwa okna od początku istnienia budynku". Stan ten "nie spełnia wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, według których ściana graniczona winna być bez otworów okiennych i drzwiowych". W tym celu konieczne jest doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli T. G., który powtórzył argumentację podnoszoną dotychczas, w składanych środkach zaskarżenia oraz K. Ś. Ten ostatni wskazał, iż obiekt sąsiada stanowi samowolę budowlaną, posiada trzy nie zaś dwa okna w ścianie graniczonej, nadto zaś w 1996r. został przez właściciela podwyższony o 2,5 metra bez jego zgody. Decyzją Nr [..] z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach orzeczenia podniósł, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie upoważniał organu I instancji do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Jest bowiem, zdaniem organu odwoławczego, niewątpliwie, że ściana graniczona była w okresie użytkowania przebudowywana o czym świadczy stan techniczny stolarki okiennej, istniejącej w tejże ścianie (okna wykonane z PCV, które nie były stosowane w latach 60-tych XX wieku). Ustalenia dokonane przez organ I instancji nie wyjaśniają wszystkich kwestii związanych z budową i późniejszą przebudową ściany granicznej. Pozwalają natomiast na stwierdzenie, że obecnie stan techniczny ściany granicznej jest niezgodny z warunkami technicznymi, jakim winny odpowiadać budynki oraz podważenie wiarygodności oświadczenia T. G., iż istniejące okna wykonane zostały w okresie budowy budynku mieszkalnego i od tego czasu nie były zmienione. Na wskazane wyżej wady ściany graniczonej nie zwrócił uwagi autor "Inwentaryzacji budynku mieszkalnego" złożonej przez T. G. w 1996r. Tym samym więc inwestor nie wywiązał się nigdy z obowiązków nałożonych na niego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] ponieważ nie przedłożył prawidłowo sporządzonej inwentaryzacji wraz z orzeczeniem technicznym. To zaś umożliwiłoby organowi wydanie decyzji "na podstawie art. 66 pkt 1 i pkt 3 obowiązującej ustawy Prawo budowlane" w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości ściany graniczonej obiektu. Decyzją Nr [...] z dnia [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 66 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 126 ze zm.) nakazał T. W. zlikwidować otwory okienne w ścianie granicznej spornego budynku mieszkalnego w terminie do dnia 25 września 2003 r. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, iż T. G. wykonał obowiązek przedłożenia inwentaryzacji przedmiotowego budynku. Wynika z niej natomiast, iż otwory okienne w ścianie graniczonej należy zlikwidować z możliwością wykorzystania do ich zabudowy luksferów. "Ściana od strony działki K. Ś. nie spełnia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki tak w okresie budowy budynku mieszkalnego jak i w okresie wykonywania remontu dachu budynku w 1996r." Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia ponownie złożyli K. Ś. i T. G. powtarzając argumentację zawartą w poprzednio składanych środkach zaskarżenia. K. Ś. wniósł dodatkowo o przeprowadzenie oględzin, na terenie nieruchomości podnosząc, iż oględziny przeprowadzone w 1998r. były nierzetelne. Decyzją Nr [..] z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("Dz. U. Nr 9 z 1980 r. poz. 26 z późn. zm.") uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie "umorzył postępowanie w organie I instancji" w pozostałej części natomiast utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że podstawą orzeczenia organu I instancji było ustalenie, iż budynek mieszkalny stanowiący własność T. G. usytuowany jest w granicy działki co jest niezgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązującymi zarówno w dacie budowy obiektu tj. w latach 1960 – 1964 jak i obecnie. T. G. wykonał obowiązek nałożony decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] i przedłożył dokumentację techniczną, z której bezspornie wynika, że w ścianie granicznej budynku znajdują się dwa okna. Istnienie tychże okien w ścianie granicznej było sprzeczne zarówno z przepisami obowiązującymi w czasie budowy obiektu (§ 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego – Dz. U. Nr 38, poz. 196 ze zm.), jak również z przepisami obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Dz. U. Nr 10 poz. 46 z późn. zm."). W tym stanie rzeczy, uwzględniając fakt, iż inwestor nie posiada pozwolenia na budowę w/w budynku jak również nie można dowieść, że ono nie istniało, w ocenie organu odwoławczego, "należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, bowiem ma ona na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami". Ponieważ jednak przepis art. 66 Prawa budowlanego nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do określania terminów wykonania nałożonych obowiązków przeto orzeczenie w tej części uchylono, umarzając postępowanie w organie I instancji. Ze skargą na powyższe rozstrzygnięcie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi T. G., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, iż otwory okienne w ścianie budynku usytuowanego w granicy istnieją od daty jego budowy. Na taką ich lokalizację wyraziła zgodę poprzednia właścicielka działki – S. S. siostra jego ojca. Podniósł, iż w 1994r. wymienił jedno z okien "na plastikowe", natomiast drugie okno pozostało niezmienione od 40 lat. Prowadząc remont dachu w 1996r. nie dokonywał zaś żadnych robót wykraczających poza zakres dokonanego zgłoszenia. Działka sąsiada, który nabył ją w 1975 r. stanowi nieużytek rolny. Istniejące okna w niczym mu nie przeszkadzają ponieważ należący doń dom mieszkalny znajduje się w odległości 50 metrów na zachód od spornego obiektu. Organ wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 1 marca 2005r. T. G. oświadczył, iż budynek mieszkalny, którego dotyczy postępowanie wybudowany został w pierwszej połowie lat 60-tych ubiegłego wieku na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z projektem budowlanym. Został wzniesiony zanim nastąpił podział nieruchomości. Działka, na terenie której wzniesiono budynek oraz działka użytkowana przez siostrę ojca stanowiły wówczas jedną całość. Podniósł również, iż inwentaryzacja złożona przezeń w 2003 r. jest tą samą, w oparciu o którą uzyskał pozwolenie na użytkowanie w 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Po pierwsze wskazać bowiem należy na brak możliwości pewnego ustalenia czy organy wykonały wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2001r. Jakkolwiek w aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] stwierdzająca nieważność udzielonego pozwolenia na użytkowanie spornego budynku mieszkalnego brak jest przesłanek uzasadniających wniosek, iż decyzja wspomniana jest ostateczna. Podkreślić zaś należy, iż organ pozostawał związany treścią wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wspomniana regulacja koresponduje z treścią poprzednio obowiązującego art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) statuującego związanie organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi oceną prawna wyrażoną w orzeczeniu sądu. Związanie oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań co do dalszego postępowania zawartymi w orzeczeniu sądowym może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa a także po wzruszeniu wyroku w trybie nadzwyczajnym (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.października 2001r., w sprawie o sygn. akt SA/Rz 434/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Palestra 2002/9-10/199). W rozpoznawanej sprawie brak jest informacji o charakterze prawnym decyzji Wojewody [...] (tj. czy decyzja wspomniana została zaskarżona i ewentualnie z jakim skutkiem czy też stała się ostateczna w związku z niezłożeniem odeń odwołania) zamieszczonych choćby w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oceniając przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające podnieść też należy, iż w jego toku nie zostały wyjaśnione i należycie rozważone wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne co stanowi uchybienie przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) Trudno bowiem zrozumieć dlaczego organy raz uznają złożoną przez skarżącego inwentaryzację sporządzoną przez W. R. w 1996r. za nienależyte wykonanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] innym razem przyjmują tę samą dokumentację za podstawę nałożenia obowiązków. Niezrozumiałe jest również dlaczego pierwotnie kwestionując prawidłowość wykonania ogniomuru w granicy działek, w efekcie poprzestają wyłącznie na likwidacji okien w tejże ścianie. Najistotniejszą wszakże kwestia pozostaje nierozważnie przez organy problemu zgodności posadowienia spornego budynku z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy. Z poczynionych ustaleń wynika, iż budynek przedmiotowy wzniesiony został w latach 1960-1964 przez rodziców skarżącego na podstawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21.lipca 1961r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. nr 38, poz. 196 ze zm.) również nie przewidywały możliwości umieszczania okien w ścianach budynku znajdujących się w granicy działek. Po pierwsze jednak, zakaz ten nie był bezwzględny (§ 76 ust. 5 w zw. z § 78 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia ), po wtóre rozporządzenie wspomniane weszło w życie z dniem 13 sierpnia 1961r. i nie dotyczyło inwestycji budowlanych, dla których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia projekt wstępny, a w projektowaniu jednostadiowym projekt techniczny został zatwierdzony zgodnie z obowiązującymi uprzednio przepisami (§ 147 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Przyjęcie zatem (jak to uczyniły organy), że budowa przedmiotowego obiektu rozpoczęła się w 1960r. w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę wyklucza stosowanie przepisów cytowanego rozporządzenia. Niezależnie od tego niezbędnych ustaleń wymaga również kwestia przewijająca się w toku postępowania administracyjnego lecz w sposób jednoznaczny wyartykułowana ostatecznie dopiero na rozprawie w dniu 1 marca 2005r., a dotycząca stanu prawnego nieruchomości w okresie budowy. Skarżący podnosił bowiem, że na usytuowanie okien w ścianie granicznej wyraziła zgodę siostra jego ojca, która "użytkowała działkę" sąsiednią i była jej "właścicielką". Organy nie zbadały wszakże, jak przedstawiała się struktura własnościowa nieruchomości w interesującym okresie w szczególności czy "użytkowanie" sąsiedniej działki wiązało się z jej prawnym wyodrębnieniem, czy też było jedynie efektem nieformalnego podziału schedy po rodzicach ówczesnych właścicieli siedliska. Kwestia wspomniana ma zaś znaczenie zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ewentualny podział nieruchomości dokonany po wzniesieniu spornego budynku pozwalałby na inną ocenę działań podjętych przez inwestorów w okresie jego budowy. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją orzeczenia organu I instancji. Po myśli art. 152 p.s.a. rozstrzygnięto natomiast w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z 97 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wobec tego iż zasądzeniu na rzecz skarżącego podlegał jedynie uiszczony przezeń wpis sądowy. Z/ odpis wyroku z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczyć skarżącemu, organowi i uczestnikowi postępowania K.Ś.