II SA/Łd 176/03

Dnia 26 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. - IISA/Łd 176/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał J.M. rozbiórkę wiaty ( zadaszenia ) o wymiarach 4x4 m wybudowanej na działce w G. 16. W uzasadnieniu stwierdził, iż w dniu 6 listopada 2002r. K.M. - sąsiad inwestora - złożył do organu pismo w sprawie budowy przez J.M. płotu betonowego oraz garażu na działce w G. 16. W wyniku oględzin przeprowadzonych z udziałem stron stwierdzono wykonanie między działkami stron ogrodzenia z płyt betonowych pełnych wysokości 2 m, które nastąpiło 3 lata temu. Natomiast w październiku 2002r. J.M. bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia dokonał zadaszenia w narożniku ogrodzenia o wymiarach 4x4 m. Zadaszenie wykonano o konstrukcji drewnianej krokwiowej, na słupkach. Pokrycie wykonano z blachy trapezowej na łatach drewnianych. Organ, powołując się na treść art. 28, art. 30 ust. 1 i art. 48, uznał, iż w tej sytuacji zachodzi obowiązek wydania nakazu rozbiórki i dlatego też orzekł, jak wyżej. W odwołaniu na decyzję J.M. wniósł o wydanie pozytywnej dla niego decyzji. Stwierdził, iż po pożarze budynku inwentarsko-gospodarczego nie miał gdzie przechowywać zboża i maszyn rolniczych. Nie dysponował również odpowiednimi środkami, by móc wybudować nowe budynki, dlatego też na wcześniej powstałym ogrodzeniu położył dach, tworząc warunki do składowania zboża i maszyn. Rozbiórka narazi go na znaczne koszty i jeszcze bardziej pogorszy jego sytuację materialną. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 48 wskazanej wyżej ustawy - Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż zaskarżona decyzja jest zasadna, gdyż ustalono, że budowa wiaty miała miejsce bez wymaganego pozwolenia na budowę, natomiast okoliczności podnoszone przez inwestora nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.M. ponowił zarzuty z odwołania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, o którym mowa we wskazanym przepisie, dlatego też skarga została oddalona. Sąd bada bowiem zaskarżoną decyzję, jak to wyżej podniesiono, jedynie z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z obowiązującymi przepisami. W sprawie dotyczącej niedopełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy nie mogą mieć zatem znaczenia okoliczności, które zdecydowały o podjęciu inwestycji, bądź związane ze spowodowaniem skarżącemu decyzją rozbiórkową znacznej szkody, które w skardze podnosi J.M. ( por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 1999r. sygn. IV SA 987/96 - LEX nr 47178 ). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm. ), w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 grudnia 2002r. Stosownie do treści art. 28 tejże ustawy - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Artykuł 29 prawa budowlanego zawiera katalog obiektów i robót budowlanych, które nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Budowy i roboty budowlane zwolnione przepisem art. 29 od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę są jednak w dużym zakresie objęte obowiązkiem zgłoszenia ich właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co wynika z treści art. 30 prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie okolicznością poza sporem jest, iż J.M. w październiku 2002r. w narożniku działki, na powstałym wcześniej wewnętrznym ogrodzeniu zbudowanym z płyt betonowych pełnych, wykorzystując je jako ściany, wykonał zadaszenie o konstrukcji drewnianej krokwiowej, na słupkach, tworząc wiatę o wymiarach 4x4 m, służącą do przechowywania zboża i maszyn rolniczych. Jest również bezsporne, iż obiekt ten został zrealizowany w sposób samowolny, gdyż skarżący nie ubiegał się o uzyskanie pozwolenia na budowę. Dla uznania inwestycji za obiekt budowlany, wymagający pozwolenia na budowę, nie jest wymagane trwałe związanie z gruntem, a nawet posiadanie ścian. Wystarczy, że jest to konstrukcja przestrzenna, posiadająca jako element konieczny pokrycie dachowe, które w jakikolwiek sposób łączy się z gruntem ( por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2000r. sygn. IISA/Łd 1203/97 - nie publik. ). W związku z powyższymi ustaleniami dotyczącymi dokonanej inwestycji, które w toku postępowania administracyjnego nie były przez skarżącego kwestionowane, organ nadzoru budowlanego zobligowany był zastosować wobec inwestora sankcję przewidzianą art. 48 prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wydanie decyzji w tym przedmiocie nie zależało od uznania administracyjnego, co oznacza, iż w przypadku ujawnienia przesłanek przepisem tym przewidzianych, organ - w dacie podejmowania rozstrzygnięcia - nie miał innej możliwości niż wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja nie narusza prawa i dlatego została ona oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).