II SA/Łd 176/24

Dnia 16 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 roku sprawy ze skargi Z. C. i M. C. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 28 grudnia 2023 roku nr 262/2023, znak: WOP.7721.224.2023.RW w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. lp Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją z 28 grudnia 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania M. C. i Z. C., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z 30 sierpnia 2023 r., którą na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) zatwierdzono A. C. projekt budowlany (zamienny), budynku mieszkalnego na działce nr [...] i [...] wraz z linią eNN na działce nr [...] i [...] w W. oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wskazać w tym miejscu należy, że tutejszy sąd wyrokiem z 19 czerwca 2019r., II SA/Łd 275/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C., uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku mieszkalnego wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z 13 listopada 2017 r., a także postanowienie ŁWINB z 28 września 2018 r. na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej p.b.). Wspomnianą decyzją PINB z 13 listopada 2017 r. w oparciu o art. 51 ust. 5 p.b. w pkt 1 nakazał A. C. obcięcie okapu dachu budynku mieszkalnego na działce nr [...] i [...] w W. przy ulicy S. wzdłuż granicy z działką [...], tak aby odległość okapu od granicy z sąsiednią działką była nie mniejsza niż 1,5 m, zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – celem doprowadzenia budowy ww. budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane w terminie do 31 marca 2018 r.; w pkt 2 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego wyżej opisanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. WSA w Łodzi, uwzględniając skargę A. C. wskazał, że kwestia legalności rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego była już przedmiotem kontroli w administracyjnym toku instancji oraz kontroli WSA w Łodzi, który wyrokiem z 23 października 2013 r., II SA/Łd 692/13, oddalił skargę A. C. na decyzję ŁWINB z 27 maja 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie prawidłowości wykonania budynku mieszkalnego. W powyższym wyroku podkreślono, że organ nadzoru budowlanego ma ustalić, czy budowa tarasu mogła mieć wpływ na zmianę kubatury budynku, co będzie niezbędne do oceny, czy ww. odstępstwo od pierwotnego projektu budowlanego można zakwalifikować jako odstępstwo istotne z punktu widzenia art. 36 ust. 5 pkt 2 p.b. We wskazanym wyroku sąd stwierdził, że akta sprawy jednoznacznie wskazują na posadowienie budynku w innym miejscu niż przewidywał to zatwierdzony projekt zagospodarowania działki. Jednoznacznie sąd zaznaczył, że należy ustalić wszelkie odległości istotne z punktu widzenia zagospodarowania działki przewidzianego w projekcie. Odnośnie do kwestii wydłużonego okapu sąd przyznał skarżącemu rację, że skoro organy zakwalifikowały te zmiany jako nieistotne, to brak było podstaw do nakazania doprowadzenia tej części budynku do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Mając na względzie tak sformułowane wskazania oraz treść art. 153 i 170 p.p.s.a., WSA w wyroku z 19 czerwca 2019 r. uznał m.in., że przedmiotem zainteresowania w ponownie prowadzonym przez organy postępowaniu powinny stać się wyłącznie te kwestie dotyczące budowy spornego budynku, których zmiana w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego może być kwalifikowana jako istotne odstępstwa w rozumieniu art. 36a p.b. Zdaniem sądu, organy nadzoru budowlanego z tego obowiązku się nie wywiązały. Przywołując art. 36a ust. 5 i ust. 5a p.b. sąd podniósł, że ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające, stosując się do zaleceń WSA, organy nadzoru ustaliły, że budowa tarasu nie mogła być potraktowana jako odstępstwo istotne, z uwagi na to, że jego wysokość nie wymagała instalowania balustrad, co oznaczało, że powierzchnia tarasu nie podlega wliczeniu w kubaturę budynku - § 3 pkt 24 lit. a) rozporządzenia. W opinii sądu, z powyższego wynika, że skoro w niniejszej sprawie ustalono, że zarówno budowa tarasu, jak i wysunięcie okapu nie miało charakteru istotnego odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego, to organy nadzoru winny skupić się wyłącznie na odstępstwie istotnym w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, a polegającym na zmianie lokalizacji budynku. Sąd podkreślił, ze ostateczna decyzja Starosty Wieluńskiego z 31 lipca 2009r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spornego budynku była weryfikowana pod kątem istnienia kwalifikowanej wady prawnej. Decyzją z 30 września 2011 r. Wojewoda Łódzki odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lutego 2012 r. W związku z powyższym sąd stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji z 13 listopada 2017 r. była wadliwa, bowiem nakładała na inwestora obowiązek doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem, pomimo tego, że w zakresie okapu inwestor nie dokonał żadnych istotnych odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego. Oceniając prawidłowość postanowienia ŁWINB z 28 września 2018 r. sąd stwierdził, że niektóre obowiązki nim nałożone wykraczają poza dyspozycję art. 35 ust. 3 p.b. W szczególności dotyczy to obowiązków związanych z zamieszczeniem w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym części rysunkowych dotyczących projektowanego i wykonanego przyłącza energetycznego, a także instalacji sanitarnej i wodno-kanalizacyjnej. Organ powołał się bowiem na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które nie obowiązywało w dniu zatwierdzenia pierwotnego projektu budowlanego. Natomiast wykonanie przyłącza energetycznego, jak i instalacji wodno-kanalizacyjnej nie było przedmiotem postępowania legalizacyjnego w zakresie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zdaniem sądu nie można bowiem wymagać od inwestora, aby budowa budynku, w części "niedotkniętej" istotnymi odstępstwami od pierwotnego projektu budowlanego, była zgodna z przepisami obowiązującymi w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny. Podobne uwagi sąd odniósł do żądania świadectwa energetycznego budynku. W opinii WSA, bezpodstawne było też nałożenie na inwestora obowiązku załączenia informacji w zakresie oddziaływania obiektu, o czym mowa w § 13a rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, skoro przepis ten nie obowiązywał w dniu zatwierdzenia pierwotnego projektu budowlanego. Poza tym, skoro istotne odstępstwo polegało jedynie na przesunięciu lokalizacji budynku na własnej nieruchomości, bez odstępstwa od projektu pierwotnego w zakresie odległości od granic z sąsiadującymi działkami budowlanymi, to obszar oddziaływania nie zmienił się. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie natomiast żądanie przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, zgodnego z § 8 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. To właśnie zmiana w zakresie projektu zagospodarowania terenu stanowiła istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, natomiast w zakresie dokonanych zmian o charakterze istotnym należy stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 4 p.b. Z tym związane jest ryzyko inwestora samowolnie odstępującego od projektu pierwotnego. WSA zgodził się z organem II instancji, że mapa przedstawiająca projekt zagospodarowania terenu, załączona do zamiennego projektu budowlanego, nie spełnia wymogów, o którym mowa w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. i w związku z tym projekt zamienny powinien zostać poprawiony w powyższym zakresie. W konkluzji sąd podał, że ponownie prowadząc postępowanie organ nadzoru budowlanego uwzględni wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia, a przede wszystkim ustali ile egzemplarzy projektu zamiennego zostało złożonych przez inwestora i w związku z tym ile egzemplarzy należy jeszcze złożyć w organie. Następnie wezwie inwestora do uzupełnienia złożonych projektów budowlanych zamiennych o projekt zagospodarowania terenu, odpowiadający warunkom wynikającym z obowiązujących przepisów. Jednocześnie organ zbada, czy w przedłożonych projektach zamiennych zostały naniesione przez projektanta zmiany o charakterze nieistotnym (jeżeli takowe były). Po wykonaniu przez inwestora obowiązków w zakresie stosownego uzupełnienia projektów budowlanych zamiennych, uwzględniających istotne odstępstwa od projektu pierwotnego, albo po bezskutecznym upływie terminu do wykonania tych obowiązków wyda odpowiednią decyzję, w oparciu o art. 51 ust. 4 albo ust. 5 p.b. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 1 grudnia 2022 r., II OSK 3662/19, oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą wnieśli M. C. i Z. C. NSA zaznaczył, że sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie nie przeprowadziły prawidłowo postępowania, gdyż nie uwzględniły ustaleń faktycznych i zgromadzonych dowodów, dokonując ich nieprawidłowej i niewłaściwej oceny, nie wypełniły wskazań co do dalszego postępowania wynikających z wyroku WSA w Łodzi z 23 października 2013 r., II SA/Łd 692/13, a także nałożyły obowiązki nie znajdujące oparcia w przepisach prawa. NSA podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, że w sprawie toczącej się w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego nie można było nakładać na inwestora obowiązków niezwiązanych z istotnymi odstępstwami od pierwotnego projektu budowlanego i nie mających na celu zatwierdzenie tych odstępstw, a ponadto nie można było nakładać na niego coraz to nowych obowiązków w zakresie braków, których wcześniej organ nie dostrzegł. Wskutek powyższych rozstrzygnięć zapadła wskazana na wstępie decyzja ŁWINB z 28 grudnia 2023 r., w uzasadnieniu której organ wyjaśnił, że rozpoznając po raz kolejny sprawę, PINB w Wieluniu, postanowieniem z 31 marca 2023 r. na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. wezwał A. C. do uzupełnienia i poprawienia projektu budowlanego zamiennego, a następnie po wykonaniu 30 czerwca 2023 r. powyższego obowiązku, decyzją z 30 sierpnia 2023 r., na podstawie art. 51 ust. 4 p.b. zatwierdził projekt budowlany zamienny, budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i [...] wraz z linią eNN na działce nr [...] i [...] w W. oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. ŁWINB, powołując się na treść z art. 25 i art. 28 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4, art. 35 ust. 1 w wersji nadanej ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1557), wyjaśnił, że jak wynika ze zgromadzonych w sprawie akt w trakcie budowy nie doszło do zbliżenia budynku w sposób wpływający na poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, bowiem zmiana usytuowania obiektu nie dotyczyła zbliżenia do granicy z nieruchomością odwołujących, lecz "przesunięcia" budynku o ok. 6,5 m w kierunku południowo-zachodnim. Organ zaznaczył, że M. C. i i Z. C. dysponują działką po stronie wschodniej, a okoliczność ta jest niesporna i potwierdza ją również treść decyzji GINB z 28 maja 2015 r. Organ podkreślił, że zawiadomienie o zakończeniu budowy opatrzone datą 20 maja 2011 r. świadczy o zakończeniu procesu budowlanego w znaczeniu faktycznym i po tej dacie nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych. Zakres wprowadzonych zmian nie obejmuje zmian, powodujących zwiększenie oddziaływania na nieruchomości sąsiedniej, bowiem już w pierwotnym projekcie z 2008 r. budynek zaprojektowano w granicy z nieruchomością M. C. i Z. C. Wprawdzie dokonano zmian w ścianie wschodniej budynku, ale nie były to zmiany powodujące zwiększenie uciążliwości lub ograniczenia w zabudowie. Nie są to też tym samym zmiany, które uniemożliwiałyby zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia zauważono, że przepis § 12 ust. 5 od dnia 1 stycznia 2018 r. nie zawiera żadnych jednostek redakcyjnych. Aktualnie kwestie odległości okapu, gzymsu, balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy oraz pochylni normowane są w § 12 ust. 6 rozporządzenia, ale w tej kwestii wypowiadał się już GINB, w decyzji z dnia 10 lutego 2012 r., gdzie wskazano, że działki łącznie mają szerokość 15,5 m i tworzą one jedną nieruchomość budowlaną o rozmiarach, które nie pozwalają na zachowanie odległości 4 m lub 3 m od granic działki (§ 12 ust. 4 pkt 1). Tym samym usytuowanie spornego budynku nie narusza postanowień rozporządzenia, a decyzja organu centralnego w świetle art. 16 i art. 110 k.p.a. wiąże strony i organy administracji. Ponadto do dnia zakończenia robót budowlanych granica między spornymi nieruchomościami nie była pewna, bowiem dopiero w listopadzie 2012 r. dokonano wznowienia granic działki nr [...] stanowiącej własność M. C. i Z. C. W wypadku niepewności przebiegu granic lub niemożliwości ustalenia ich rzeczywistego przebiegu na gruncie, ustalenie czy obiekt budowlany posadowiony został zgodnie z przepisami przekracza kompetencje organu nadzoru budowlanego, bo organ ten nie orzeka w sprawie właściwego przebiegu granicy gruntów. Organ powiatowy nie mógł tym samym przymusić inwestora do wskazania robót budowlanych celem odsunięcia budynku od granicy na odległość 1,5 m tym bardziej, że zbliżenia nie przekraczają 10 cm, a tym samym mieszczą się w granicach tolerancji powodowanej brakiem pewności przebiegu granicy. Co się zaś tyczy pomniejszenia tej odległości poprzez okap zauważyć należy, że wymóg ten dotyczy budynków sytuowanych w odległości 3 m i 4 m od granicy. Tymczasem przedmiotowy budynek zrealizowano na działce o szerokości 15,5 m i nie było obowiązku zachowania ww. wymogu, o ile zapewnione jest odprowadzanie wód opadowych na własny nieutwardzony teren. Potwierdza to również decyzja GINB z 10 lutego 2012 r. Także w wyroku WSA w Łodzi z 12 lipca 2018 r., II SA/Łd 396/18 wskazano, że "zmiany zakwalifikowane jako nieistotne nie wymagają doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem", a w zakresie okapu nie stwierdzono zmian kwalifikowanych jako zmiany istotne. W zakresie obejmującym taras, z uwagi na brak unormowań nie stwierdzono żadnych naruszeń (w szczególności nie mógł on wpłynąć na kubaturę obiektu), a wystarczającym w przypadku realizacji takiego elementu było właściwe zinwentaryzowanie go i opisanie w zamiennym projekcie budowlanym. Podobnie szerszego uzasadnienia nie wymagała kwestia wykonania linii energetycznej. Wprawdzie jak wskazano wcześniej, przedłożenie zamiennego projektu budowlanego nie powoduje jego automatycznego zatwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, to organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy przedłożonego, w wersji ostatecznej w dniu 30 czerwca 2023 r. projektu zamiennego (4 egzemplarzy), wyczerpująco uzasadnił uznanie projektu za zgodny z prawem oraz powołał obowiązujące i mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. W konsekwencji, zdaniem ŁWINB przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z przepisami w zakresie zmian w stosunku do zatwierdzonego decyzją z 27 listopada 2008 r. oraz decyzją z 31 lipca 2009 r. Starosty Wieluńskiego pierwotnego i zamiennego projektu budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. C. i Z. C., zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym zatwierdzeniem projektu budowlanego (zamiennego) budynku mieszkalnego zrealizowanego na działce nr [...] i [...] wraz z linią eNN na działce nr [...] i [...] w W., obręb [...] i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu; - art. 6, zw. z art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od obowiązujących przepisów i wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów; - art. 138 § 2 k.p.a., polegającą na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji z 30 sierpnia 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku mieszkalnego, mimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że zaistniały przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; - art. 5 ust. 1 pkt 2b i 9 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2017r. poz. 132 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budowa budynku mieszkalnego na działkach o numerach [...], [...] i [...] nastąpiła z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania budynku, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz że jest zgodna z warunkami użytkowania i z przeznaczeniem obiektu w zakresie usuwania wody opadowej i topniejącego śniegu; - § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1554), poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu mimo że stan faktyczny sprawy nie przemawiał za zatwierdzeniem tego projektu; - art. 51 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 51 ust. 4 p.b., poprzez błędne rozstrzygnięcie i zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego - mimo że dotychczasowe dokumenty i stan faktyczny sprawy nie przemawiają za zatwierdzeniem projektu budowlanego (zamiennego). W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący wskazali, że sporny budynek mieszkalny został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę Wieluńskiego decyzją z 27 listopada 2008 r. oraz z decyzją zmieniającą z 31 lipca 2009 r. na działce o numerze geodezyjnym [...] pomimo że obiekt ten, zgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz decyzją o pozwoleniu na budowę, miał zostać usytuowany na działkach o numerach geodezyjnych [...], [...] i [...], z kolei linia energetyczna przebiega przez działki o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Następnie ściana przedmiotowego budynku, która winna znajdować się w granicy z działką nr [...], usytuowana została 0,04 m od tejże granicy, natomiast ściany, które winny znajdować się wg projektu 1,50 m od granicy, usytuowane zostały w odległości 1,42-1,47 m. Nastąpiła także zmiana lokalizacji budynku (przesunięcia) go wzdłuż granicy działki nr [...] (skarżących) ok. 6,5 w kierunku południowo-zachodnim. Projektowany budynek zwieńczony jest dachem wielospadowym z okapami, które to okapy zmniejszają odległość 1,5 m od granicy z działką o nr [...] (skarżących). Tak więc, przedmiotowy projekt zamienny naruszał art. 12 ust 1 pkt 5 rozporządzenia (obowiązującego w tym czasie) Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem okap, zaprojektowany o długości 0,80 m, a wykonany na długość 1,0 m nie powinien zostać zaprojektowany i wykonany już od samego początku inwestycji. Niewątpliwie odległość okapu od granicy z sąsiednią działką budowlaną powinna być nie mniejsza 1,5 m, bowiem okapy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o której mowa ww. przepisie. Zatem, skoro budynek zgodnie z projektem zagospodarowania i z geodezyjną inwentaryzacją obiektu jest usytuowany od granicy z działką [...] w odległości 1,43-1,45 m, to odległość okapu od granicy wynosi 0,43 - 0,45 m. Następnie, wykonano taras o innym niż to wynika z projektu budowlanego kształcie i wielkości, a który został dobudowany do budynku mieszkalnego inwestora. Przy czym jest to taras z płyty żelbetowej wykończony płytami mrozoodpornymi i dobudowany do obiektu oraz usytuowany także na działce nr [...], tak jak budynek mieszkalny oraz częściowo na działce nr [...]. Skarżący dodali, że w wyroku z 19 czerwca 2019 r., akt II SA/Łd 275/19 WSA w Łodzi odniósł się do wyżej wymieniony kwestii i wskazał, że: w zakresie posadowienia budynku - zmiana lokalizacji obiektu budowlanego polegające na zrealizowaniu go jedynie na działce o nr [...] pomimo że budynek ten zgodnie z projektem zagospodarowania działki miał być usytuowany na działkach o nr [...], [...] oraz [...] stanowi istotne odstępstwo w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. z uwagi na okoliczność, że przy ocenie istotnego odstępstwa nie ma znaczenia to, czy dla wszystkich działek objętych pozwoleniem na budowę prowadzona jest jedna księga wieczysta. Fakt, iż działki objęte pozwoleniem na budowę stanowią własność inwestora nie oznacza, że uczestnik procesu inwestycyjnego może realizować zamierzenie budowlane w jakimkolwiek miejscu swej nieruchomości nie bacząc na założenia zatwierdzonego projektu budowlanego. W zakresie okapu inwestor nie wykonał go zgodnie zatwierdzoną decyzją o pozwoleniu na budowę i projektem wobec czego organ nadzoru budowlanego nie mógł zignorować tej kwestii i nie rozważać konsekwencji wynikających z przepisu § 12 ust 5 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem skarżących przedłożony projekt zagospodarowania działki nie spełnia kryteriów opisanych w § 8 rozporządzenia oraz nie jest zgodny z zapisami obowiązującymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa budynku mieszkalnego na działkach o numerach [...], [...] i [...] nastąpiła z naruszeniem i brakiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania budynku, uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących). Ponadto inwestor nie mógł wykonać okapu dachu o jakiekolwiek długości lecz długości wynoszącej 80 cm. Niewątpliwie wykonany okap spowoduje uciążliwości o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2b prawa budowlanego. Okap jako element dachu, wystający poza bryłę budynku, który powinien skutecznie chronić krawędź dachu i ściany budynku przed zawilgoceniem, wodą opadową, a który jest wyposażony w tzw. rynnę, spowoduje odprowadzenie wody z deszczu i topniejącego śniegu nie tylko na teren działki inwestora ale także teren działki skarżących powodując zmianę spływu wód opadowych, a to spowoduje ograniczenie w zagospodarowanie działki sąsiedniej (skarżących) i jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie skarżących przedłożone dokumenty i stan faktyczny sprawy przemawiają za niezatwierdzaniem projektu budowlanego zamiennego, skoro opisane powyżej odstępstwa od projektu budowlanego są na tyle istotne, że powinny stanowić podstawę do uchylenia decyzji organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Na rozprawie pełnomocnik skarżących poparł skargę. Pełnomocnik inwestora wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sprawa w przedmiocie projektu zamiennego dla spornej inwestycji była już przedmiotem orzekania przez tutejszy sąd, który najpierw wyrokiem z 23 października 2013 r., II SA/Łd 692/13, oddalił skargę A. C. na decyzję ŁWINB z 27 maja 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie prawidłowości wykonania budynku mieszkalnego, a następnie wyrokiem z 19 czerwca 2019 r., II SA/Łd 275/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z 13 listopada 2017 r., a także postanowieniem ŁWINB z 28 września 2018 r. Ten drugi wyrok został poddany kontroli NSA, który wyrokiem z 1 grudnia 2022 r., II OSK 3662/19, oddalił skargę kasacyjną M. C. i Z. C. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie sądy oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy. W świetle powyższego rolą sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję jest weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań wymienionych wyżej wyroków. Kluczowy z powyższego punktu widzenia jest wyrok z 19 czerwca 2019 r., II SA/Łd 275/19. We wspomnianym wyroku sąd przesądził, że akta sprawy jednoznacznie wskazują na posadowienie budynku w innym miejscu niż przewidywał to zatwierdzony projekt zagospodarowania działki. Budynek winien być zrealizowany w miejscu konkretnym, planowanym i geodezyjnie wytyczonym na nieruchomości, co nie uzasadnia dowolnego, innego miejsca posadowienia obiektu budowlanego niż to, przewidziane w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki. Ponadto sąd przyznał rację inwestorowi, że skoro organy zakwalifikowały zmiany odnoszące się do wydłużonego okapu jako nieistotne, to brak było podstaw do nakazania doprowadzenia tej części budynku do stanu zgodnego z prawem w oparciu o przepis art. 51 ust 1 pkt 3 p.b. Sąd zaakceptował także ustalenia organów, że budowa tarasu nie mogła być potraktowana jako odstępstwo istotne, z uwagi na to, że jego wysokość nie wymagała instalowania balustrad, a to z kolei oznaczało, że powierzchnia tarasu nie podlega wliczeniu w kubaturę budynku - § 3 pkt 24 lit. a) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd dodał, że skoro w niniejszej sprawie ustalono, że zarówno budowa tarasu, jak i wysunięcie okapu nie miało charakteru istotnego odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego, to organy nadzoru budowlanego winny skupić się wyłącznie na odstępstwie istotnym w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, a polegającym na zmianie lokalizacji budynku i "przesunięciu" jej wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...], przy czym zdaniem sądu nie można wymagać od inwestora, aby budowa budynku, w części "niedotkniętej" istotnymi odstępstwami od pierwotnego projektu budowlanego, była zgodna z przepisami obowiązującymi w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny. Sąd za słuszne uznał stanowisko inwestora, że skoro istotne odstępstwo polegało jedynie na przesunięciu lokalizacji budynku na własnej nieruchomości, bez odstępstwa od projektu pierwotnego w zakresie odległości od granic z sąsiadującymi działkami budowlanymi, to znaczy, że obszar oddziaływania nie zmienił się. Zatem zdaniem sądu zasadne było żądanie przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, zgodnego z § 8 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, skoro to zmiana w zakresie projektu zagospodarowania terenu stanowiła istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd dodał jednocześnie, że w zakresie dokonanych zmian o charakterze istotnym należy stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie składu ponownie orzekającego w sprawie organy uwzględniły zawartą w wymienionych wyrokach ocenę prawną i prawidłowo przeprowadziły postepowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Z treści wyroku z 19 czerwca 2019 r. jednoznacznie wynika, że zarówno budowa tarasu, jak i wysunięcie okapu nie miało charakteru istotnego odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego, a do wyjaśnienia pozostała kwestia oceny czy i w jakim zakresie odstępstwem istotnym jest zmiana lokalizacji budynku. Takie też ustalenia poczyniły organy, wskazując, że skoro w niniejszej sprawie zarówno budowa tarasu, jak i wysunięcie okapu nie miało charakteru istotnego odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego, to organy skupiły się wyłącznie na odstępstwie istotnym w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, polegającym na zmianie lokalizacji budynku i "przesunięciu" jej wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...]. W ocenie sądu trafnie przyjęły organy, że skoro ustawą z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy -- Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) znowelizowano większość przepisów prawa budowlanego z 1994 r., m.in. pojęcie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w art. 36a ust. 5, to przepis ten należy stosować w brzmieniu obecnie obowiązującym. Zasadne jest bowiem stanowisko, że choć art. 25 ustawy nowelizującej przewiduje obowiązek stosowania dotychczasowych przepisów, to art. 28 pkt 1 noweli, w zakresie odnoszącym się do art. 36a ust. 5, nakazuje stosowanie przepisów prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U . 2023 r. poz. 775 ze zm.) istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania cieplej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Jak prawidłowo ustaliły organy z projektu zagospodarowania działki stanowiącego załącznik do decyzji Starosty Wieluńskiego z 31 lipca 2009 r., zmieniającej decyzję z 27 listopada 2008 r., będącej podstawą realizacji obiektu wynika, że sporna inwestycja miała być wykonana na trzech działkach nr [...], [...] i [...] w Wieluniu przy ul. S.. Względem usytuowania przewidzianego w projekcie pierwotnym z uwzględnieniem zmian dokonanych decyzją z 31 lipca 2009 r. przedmiotowy budynek został przesunięty o ok. 6,5 m w kierunku południowo- zachodnim. Ponadto budynek mieszkalny objęty postępowaniem, został faktycznie wykonany na działce [...], a integralnie związany z nim taras na działce [...] i [...], zaś wewnętrzna linia zasilająca energetyczna na działkach [...] i [...], co nie jest w sprawie kwestionowane. Zasadnie zatem przyjęto, że wykonanie budynku, na innej działce niż został zaprojektowany stanowi odstępstwo istotne, albowiem - jak wskazywał WSA - budynek winien być zrealizowany w miejscu konkretnym, planowanym i geodezyjnie wytyczonym na nieruchomości, co nie uzasadnia dowolnego, innego miejsca posadowienia obiektu budowlanego niż to, przewidziane w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki. Stanowisko to potęguje okoliczność, że zmiana ta pozostaje w sprzeczności z działkami określonym w decyzji o warunkach zabudowy z 22 września 2008 r., co w myśl art. 36a ust. 5 pkt 5 p.b. stanowi odstępstwo istotne. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przy czym przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że projekt zamienny ma uwzględniać tylko te zmiany, których samowolne wykonanie spowodowało powstanie istotnego odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego. Od projektanta wymaga się nadto naniesienia na pierwotnym projekcie wszelkich innych zmian, których dokonano podczas realizacji budowy, a których nie zakwalifikowano do odstępstw istotnych. W konsekwencji zasadnie PINB w Wieluniu nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia 2 brakujących egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego na działce nr [...] i [...] wraz z linią eNN na działkach [...] i [...], położonych w W. przy ulicy S., zawierającego projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, sporządzony zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. Inwestor przedłożył w organie 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] wraz z linią eNN na działkach nr [...] i [...] w W., obręb [...], co pozostaje poza sporem. Organ zaznaczył przy tym, że zgodnie z Obwieszczeniem Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo budowlane, ogłoszono w załączniku do obwieszczenia jednolity tekst ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U . z 2019 r. poz. 1186), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U . poz. 471, 695 i 782). Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy, nie obejmuje art. 25-33, art. 38 i art. 39 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U . poz. 471, 695 i 782). Tymczasem zgodnie z art. 25 obwieszenia "do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym". Wobec tego, skoro przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty Wieluńskiego z 27 listopada 2008 r. (zmienioną decyzją z 31 lipca 2009 r., tj. przed 19.09.2020 r.), zasadnie zastosowano w tym względzie przepisy dotychczasowe. Projekt zagospodarowania terenu zawarty w przedłożonym w organie projekcie budowlanym zamiennym sporządzono zgodnie z nakazem na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, co jest zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1554). Projekt zagospodarowania zawiera część opisową oraz część rysunkową, zgodnie § 7 i § 8 ust. 3 rozporządzenia. Na projekcie zagospodarowania zgodnie ze stanem faktycznym uwzględniono dokonaną istotną zmianę usytuowania budynku w stronę drogi wzdłuż granicy z działką nr [...] oraz usytuowanie budynku na działce nr [...], a nie jak projektowano pierwotnie na działkach [...], [...] i [...], wraz z integralnie związanym z nim tarasem usytuowanym na działce nr [...] i [...] oraz wewnętrzną linią zasilającą energetyczną na działkach [...] i [...], z określeniem odległości względem granic. W przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym uwzględniono również zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych m.in. w zakresie docieplenia ścian zewnętrznych, wykonania instalacji gazowej wg odrębnego opracowania oraz w zakresie źródła zasilania instalacji co. Zatem uporządkowana została kwestia zgodności projektu budowlanego z numerami ewidencyjnymi działek. W konsekwencji sąd akceptuje ocenę organów, że projekt budowlany zamienny został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami organu wydanymi w postanowieniu ściśle wg wytycznych sądu. W toku postępowania organ dokonał również oceny zgodności wykonanego budynku z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (adnotacja urzędowa z 7 marca 2017 r.), stwierdzając, że budynek mieszkalny na działkach nr [...] [...] wraz z linią eNN na działkach nr [...] i [...] w W. przy ul. S., nie został wzniesiony w sprzeczności z uchwałą Rady Miejskiej w Wieluniu nr IX/93/11 z dnia 21 czerwca 2011 r., przy czym niektóre zapisy planu nie dotyczą analizowanej sytuacji z uwagi na to, że budynek powstał na określonej, wydzielonej wcześniej działce zgodnie z warunkami i linią zabudowy, wyznaczoną na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 września 2008 r. tj. przed uchwaleniem aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co także nie zostało skutecznie zakwestionowane w trakcie dotychczasowego postępowania (w tym sądowoadministracyjnego), w zakresie jakiego dotyczy niniejsze postępowanie. Ze względu na treść wyroku WSA z 19 czerwca 2019 r., II SA/Łd 275/19 sąd podziela także stanowisko organów, że sama zmiana usytuowania budynku o ok. 6,5 m w stronę drogi wzdłuż granicy z dz. nr [...] (projektowana była odległość od drogi 6m do linii zabudowy+ 9,88 +13,09 m, a faktycznie wykonano budynek w odległości 9,2 +11,60 m od drogi) w świetle obecnego brzmienia art. 36a p.b., nie stanowi odstępstwa istotnego, gdyż nie powoduje zwiększenia oddziaływania obiektu. Sąd wprost w uzasadnieniu wskazanego wyroku stwierdził, że skoro istotne odstępstwo polegało jedynie na przesunięciu lokalizacji budynku na własnej nieruchomości, bez odstępstwa od projektu pierwotnego w zakresie odległości od granic z sąsiadującymi działkami budowlanymi, to znaczy, że obszar oddziaływania nie zmienił się. Tym samym w myśl art. 36a p.b. ust. 5 pkt 1, w brzmieniu na dzień wydania decyzji, przedmiotowe "przesunięcie budynku" o 6,5 m wzdłuż granicy w stronę drogi nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego, skoro nie zwiększył się obszar oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. Wobec powyższego sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W konsekwencji powyżej przedstawionej argumentacji zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów zarówno postępowania, jak i materialnoprawnych nie mogły zostać uwzględnione. W konsekwencji sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.tp.