II SA/Łd 177/14

Dnia 14 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku postanawia: odrzucić skargę. LS Skargą z dnia 27 stycznia 2013r. W. K. zaskarżył do sądu administracyjnego pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. wyjaśnił, że ww. pismem z dnia 13 stycznia 2014r. poinformowano skarżącego, że stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej uzyskane w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności stosowanej przez kontrolowanego technologii, nie mogą być przekazywane oraz ujawniane innym organom, chyba że stanowią dowód popełnienia czynu zabronionego. Ponadto organ wskazał, że rejestr zwierząt przebywających w gospodarstwach rolnych prowadzi Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Na tej podstawie organ wniósł o oddalenie skargi, z uwagi na błędne przyjęcie przez skarżącego, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. jest organem uprawnionym do udostępniania informacji o środowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach – art. 3 § 3 P.p.s.a. Skarga wniesiona na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zasady udostępniania informacji o środowisku zostały określone w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm., powoływana także jako: "ustawa"). Na gruncie tej ustawy podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację o środowisku, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialnotechniczną (art. 14 ust. 1 ustawy) albo wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 20 ust. 1 ustawy). Z kolei jeżeli wniosek dotyczy informacji nieznajdującej się w posiadaniu organu administracji, organ ten niezwłocznie - nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku - albo przekazuje wniosek organowi administracji, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja i powiadamia o tym wnioskodawcę (przepis art. 65 § 1 zdanie drugie Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio) albo zwraca wniosek wnioskodawcy, jeżeli nie można ustalić organu, o którym mowa w pkt 1 (art. 19 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Natomiast jeżeli podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji o środowisku, winien w drodze pisemnej poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku. Z powyższego wynika, że tylko odmowa udostępnienia informacji, która stanowi informację o środowisku, przybiera formę aktu administracyjnego, jaką jest decyzja. Natomiast zarówno dla czynności materialnotechnicznej, polegającej na udostępnieniu żądanej informacji publicznej, przekazaniu wniosku organowi właściwemu, zwrot wniosku, jak również poinformowaniu wnioskodawcy o tym, że jego żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji o środowisku, ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy. To z kolei prowadzi do wniosku, że pisma informujące, o dokonaniu jednej z wyżej wymienionych czynności materialnotechnicznych nie tylko nie stanowią decyzji administracyjnej, ale również nie należą do żadnej z kategorii aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a tym samym nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Jeżeli jednak wnioskodawca twierdzi, że żądane przez niego informacje są jednak informacjami o środowisku, a podmiot, do którego został skierowany wniosek powinien udostępnić żądanych informacji na podstawie ustawy, to może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność tego podmiotu. Tym samym może on zwalczać stanowisko tego podmiotu nie w trybie skargi złożonej na pismo informacyjne, które nie jest objęte właściwością sądów administracyjnych, lecz wyłącznie w trybie skargi na bezczynność, o czym mówi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Tylko w takiej sytuacji sąd ma prawo skontrolować prawidłowość działania ww. podmiotu i zasadność dokonanej przez niego kwalifikacji prawnej wniosku. Sąd wówczas oceni, czy żądana informacja stanowiła informację o środowisku, a w związku z tym rozstrzygnie, czy w sprawie zachodzi bezczynności podmiotu w zakresie udostępnienia żądanej informacji. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. LS