II SA/Łd 177/17

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr XXIV/62/2016 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Skierniewice postanawia: odrzucić skargę. DC W dniu 31 stycznia 2017 r. A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. reprezentowana przez adwokata G. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr XXIV/62/2016 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Skierniewice położony pomiędzy ulicami: F., S. D., W. i G., uchwalonego uchwałą Nr XV/112/11 Rady Miasta Skierniewice z dnia 2 września 2011 r. domagając się stwierdzenia jej nieważności. Przed złożeniem skargi Spółka w dniu 2 grudnia 2016 r. wezwała Radę Miasta Skierniewice do zaprzestania naruszenia prawa spowodowanego powołaną wyżej uchwałą, domagając się uchylenia jej § 5, poprzez zmianę zakresu definicji pojęcia "zabudowa produkcyjna, składy, magazyny" użytego dla ustalenia przeznaczenia terenu objętego planem, a w konsekwencji zawężenia definicji w sposób wykluczający prowadzenie działalności gospodarczej z zakresu gospodarowania odpadami i magazynowania odpadów. Wspomniane wezwanie wystosowane w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wpłynęło do organu w dniu 7 grudnia 2016 r. i zostało załączone do skargi wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz pokwitowaniem odbioru przez adresata przesyłki. Odpowiadając na skargę Rada Miasta Skierniewice wniosła o jej odrzucenie w całości, a w razie nieuwzględnienia żądania, o jej oddalenie w całości. Argumentując wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że w dniu 1 sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła skargę, po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, która to skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 681/16, utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OZ 34/17. W ocenie organu skarga jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona, ponieważ niedopuszczalne jest ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez ten sam podmiot co do tej samej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owo wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że ilekroć przepisy stanowią o środkach odwoławczych (art. 108 § 1, art. 125 § 1, art. 127 § 1, art. 129 § 1, art. 130 § 1 i 2, art. 141 § 1 k.p.a.), dotyczą one prawa określonego podmiotu (strony) do jednokrotnego wniesienia danego środka (odwołania, zażalenia) od konkretnego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia). Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu i co należy podkreślić w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 193/17, 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 119/17, 23 września 2016 r. sygn. akt II OZ 913/16, 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1388/16, 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13, 6 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1516/12, 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 596/12, 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 895/11, 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 744/11, 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 202/11, 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2488/10, 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 769/09, 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08 – dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a." oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wywiodła drugą skargę na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr XXIV/62/2016 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Skierniewice. Pierwsza skarga, co trafnie zauważył organ oraz co wiadomo sądowi z urzędu, została odrzucona przez tutejszy sąd postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 681/16 z powodu braków formalnych w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Analiza akt tej sprawy dowodzi, że przed wniesieniem skargi, Spółka pismem z dnia 25 maja 2016 r., doręczonym w dniu 30 maja 2016 r., wezwała Radę Miasta Skierniewice w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do zaprzestania naruszenia prawa spowodowanego uchwałą z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr XXIV/62/2016. Następnie zaś pismem z dnia 28 lipca 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 1 sierpnia 2016 r. zaskarżyła w/w uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Co istotne treść pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wywiedzionej w jego następstwie skargi są analogiczne jak w niniejszej sprawie. W tej sytuacji sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi biegnący od dnia 31 maja 2016 r. upłynął bezskutecznie, a jego bieg nie rozpoczął się na nowo po kolejnym wezwaniu Rady Miasta Skierniewice do usunięcia naruszenia prawa. Skoro zatem skarga A S.A. została wniesiona do organu w dniu 31 stycznia 2017 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych w niej zarzutów było prawnie niemożliwe i obligowało sąd do jej odrzucenia. W przekonaniu sądu dopuszczenie możliwości ponownego wystąpienia przez dany podmiot ze skargą na uchwałę organu gminy, w przypadku gdy jego poprzednia skarga została odrzucona przez sąd, stanowiłoby obejście przepisów o terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. DC