II SA/Łd 1771/01

Dnia 21 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant systent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. S. i J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wstrzymania użytkowania budynku p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. II SA/Łd 1771/01 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia J. i P. S., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., nakazujące A. S. oraz J. i P. S. wstrzymanie użytkowania pomieszczenia bramy przeznaczonego na lokal użytkowy (sklep cukierniczy) na nieruchomości przy ul. A 134 w Ł.. W uzasadnieniu postanowienia organ nadzoru budowlanego II instancji powołał się na ustalenia dokonane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowej nieruchomości stwierdził, że zabudowana została brama wjazdowa na posesję, a następnie zaadaptowana na sklep cukierniczy. Współwłaściciele obiektu nie przedstawili podczas przeprowadzanych oględzin pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania bramy wjazdowej budynku mieszkalnego i jej przebudowę. W tej sytuacji, opierając się na przepisie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), należało wydać postanowienie nakazujące współwłaścicielom wstrzymanie użytkowania lokalu użytkowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zaznaczył również, że postanowienie zapadłe w tym trybie nie rozstrzyga o istocie sprawy, a jedynie dotyczy kwestii wynikających z toku postępowania. Organ wziął pod uwagę również fakt, iż nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości uczestniczyli w przeprowadzonych wizjach lokalnych, mimo skutecznych zawiadomień o zamiarze ich przeprowadzenia. Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli J. i P. S., wnosząc o jego uchylenie. Rozstrzygnięciu organu nadzoru budowlanego II instancji zarzucono błędną ocenę stanu faktycznego, naruszenie podstawowych zasad procedury administracyjnej oraz obrazę prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie przepisów Prawa budowlanego. W szczególności autorzy skargi podnieśli, iż zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji, wydane zostały bez należytego uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Spowodowało to, iż strona nie mogła merytorycznie ustosunkować się do orzeczenia w składanych środkach odwoławczych. Stwierdzono, iż dokonana przebudowa nie stanowi żadnego zagrożenia dla mieszkańców budynku. Zdaniem autorów skargi również powołanie się w zaskarżonym postanowieniu na przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane było błędne. Przepisy te bowiem dotyczą innego stanu faktycznego, a mianowicie robót budowlanych w toku. Taki stan w omawianym przypadku nie miał miejsca. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przytaczając argumenty powołane już w zaskarżonym postanowieniu, a niekiedy je nawet rozszerzając, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak to wynika ze złożonej przez pełnomocnika A. S. na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], w terminie 2 miesięcy od dnia podjęcia rozstrzygnięcia przez ten organ (od 27 kwietnia 2001 r.) nie została podjęta przez właściwy organ decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). To z kolei oznacza, że postanowienie o wstrzymaniu użytkowania pomieszczenia bramy przeznaczonego na lokal użytkowy straciło ważność. Bezprzedmiotowa jest zatem kontrola legalności zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest stosunek materialnoprawny, skonkretyzowany w treści decyzji (postanowienia) administracyjnej zaskarżonej do sądu, jak również sam przebieg postępowania, które w efekcie doprowadziło do załatwienia sprawy w formie decyzji (postanowienia). Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu. Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Między innymi bezprzedmiotowość orzekania przez sąd w danej sprawie będzie zachodziła wówczas, gdy stosunek materialnoprawny, regulowany kwestionowanym rozstrzygnięciem, ustanie. Sytuacja taka zaistniała właśnie w przedmiotowej sprawie. Na skutek utraty w lipcu 2001 r. ważności postanowienia z dnia [...] i niewydania w terminie zakreślonym w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 tej ustawy, upadła konieczność rozstrzygania o zasadności zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w postanowieniu.