II SA/Łd 1779/01

Dnia 29 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Protokolant : ref. stażysta Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28 ust. 1, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla H. S. i Z. S. obejmujące budowę budynku gospodarczo - magazynowego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4 zgodnie z projektem opracowanym przez mgr. arch. G. Z., z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ orzekający podał, że inwestorzy przedłożyli decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokument potwierdzający prawo do dysponowania terenem na cele budowlane oraz dokumentację, która jest zgodna z przepisami prawa budowlanego. Nie zgadzając się z tą decyzją M. K. i G. K. wnieśli od niej odwołanie, domagając się jej uchylenia z powodu rażącego naruszenia prawa. W jego uzasadnieniu odwołujący się podali, że już na etapie prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgłaszali swoje zastrzeżenia, które nie zostały uwzględnione, ponieważ zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego były przedwczesne i mogły być podniesione na dalszym etapie postępowania. Ponadto organowi I instancji zarzucili naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., z uwagi na nie zawiadomienie ich o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, w wyniku czego zostali pozbawieni okazji zapoznania się z uwarunkowaniami i zaprezentowania własnego stanowiska. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podnosząc, że dojazd do budynku gospodarczo - magazynowego, na którym, w ich przekonaniu, będą parkować samochody oraz miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości mniejszej niż 10 m od okien budynku mieszkalnego. Ponadto projektowany budynek, zdaniem skarżących, będzie wykorzystywany do garażowania, tak jak to miało miejsce z dotychczas istniejącym budynkiem. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne, gdyż projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony zaskarżoną decyzją obejmuje działkę z istniejącym budynkiem jednorodzinnym, projektowanym budynkiem gospodarczo - magazynowym z dojazdem od strony ulicy A i dwoma miejscami postojowymi usytuowanymi w odległości 11 metrów od domu skarżących. Przedmiotowy budynek gospodarczo - magazynowy stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Wojewoda [...] podniósł także, że przytoczony w odwołaniu § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ) określa minimalne odległości odkrytych zgrupowań miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego ( z wyjątkiem hoteli ), zakładu opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placów zabaw dziecięcych. Dwa miejsca postojowe na przedmiotowej działce dla potrzeb budynku jednorodzinnego nie stanowią natomiast zgrupowań miejsc parkingowych, o jakich mowa w tym przepisie. Odnosząc się z kolei do wskazanych przez skarżących obaw, co do możliwości wykorzystania projektowanego budynku do celów garażowych, organ II instancji stwierdził, że nie mogą być one brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, gdyż dotyczą domniemanych zdarzeń w przyszłości i wykraczają poza przedmiot udzielonego pozwolenia na budowę, jakim jest budynek o funkcji gospodarczo - magazynowej. Ponadto, zdaniem Wojewody, organ I instancji udzielając przedmiotowego pozwolenia na budowę właściwie ocenił dokumentację załączoną do wniosku, jako zgodną z decyzją o warunkach zabudowy oraz zgodną z przepisami w/w ustawy - Prawo budowlane, tj. art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie. G. K. i M. K. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Wojewody [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności i zarzucając jej naruszenia art. 15 oraz art. 61 § 4 k.p.a. w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15. poz. 140). W uzasadnieniu skargi podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie. Ponadto decyzja Prezydenta Miasta Ł., zdaniem skarżących, wydana została z naruszeniem art. 61 k.p.a., gdyż dowiedzieli się o niej dopiero po jej doręczeniu, a organ II instancji pominął w postępowaniu odwoławczym ten zarzut. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym art. 61 § 4 k.p.a., Wojewoda [...] stwierdził, że należy go uznać za zasadny, gdyż organ nie powiadomił osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania. Jednakże, zdaniem Wojewody, fakt ten nie miał wpływu na wydane przez niego rozstrzygnięcie, gdyż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona stronom. Skarżący zaznajomili się z projektem budowlanym, na co wskazali w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. i mieli możliwość czynnie uczestniczyć w postępowaniu odwoławczym. W konkluzji, organ odwoławczy stwierdził, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w ustawie -Prawo budowlane, organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów w sposób wskazany wyżej, dlatego też skarga została oddalona. Zgodzić się jedynie należy z zarzutem skarżących, iż uchybieniem ze strony organu I instancji był fakt nie powiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania, a tym samym naruszenie art. 61 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podziela jednak w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanych decyzji. Nie skutkuje bowiem uchyleniem decyzji naruszenie prawa procesowego polegające na braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, skoro skarżący nie wykazali, aby między brakiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a treścią decyzji administracyjnej zachodził jakikolwiek związek przyczynowy. Stanowisko takie, które Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę w pełni podziela, wynika między innymi z treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2000r. sygn. ISA/Gd 324/98 – LEX nr 44094 i z dnia 20 października 1995r. sygn. IIISA 306/95 – LEX nr 27005. Wyroki te zostały wydane pod rządem innych przepisów proceduralnych, jednakże z uwagi na analogiczne rozwiązania przyjęte pod tym względem przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ), są nadal w pełni aktualne. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skarżących, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu wniosek o pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-magazynowego o powierzchni 19,8 m2 z dojazdem do budynków i dwoma miejscami postojowymi, złożony przez H. i Z. S. wraz z dołączonymi do niego załącznikami, spełniał ustawowe przesłanki do jego pozytywnego załatwienia. Inwestor załączył do niego wszystkie niezbędne w świetle art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ) dokumenty, w tym projekt budowlany opracowany przez uprawnionego projektanta w specjalności architektonicznej, ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wydana przez Prezydenta Miasta Ł. decyzja z dnia [...], której załącznikiem jest projekt opracowany przez mgr. inż. arch. G. Z. wraz z opracowaną mapą do celów projektowych, z zaznaczoną lokalizacją przedmiotowego obiektu, nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jedn. Dz.U. nr 15 z 1999r., poz. 140 ze zm. ), którego naruszenie podnoszą skarżący. Unormowanie to określa bowiem minimalne odległości wydzielonych, odkrytych zgrupowań miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego (...), przy czym w punkcie 1-szym tego przepisu mowa jest o zgrupowaniu do 60 stanowisk włącznie, a w punkcie 2-gim – o większym zgrupowaniu. Zważywszy na wykładnię językową i celowościową powyższego przepisu nie może być wątpliwości, iż za zgrupowanie miejsc postojowych nie można traktować wydzielonego miejsca postojowego dla dwóch samochodów, które ma znaleźć się na działce z zabudową jednorodzinną i budynkiem gospodarczo-magazynowym o powierzchni 19,8 m2. Za nie mający uzasadnienia na obecnym etapie postępowania należy również uznać zarzut dotyczący ewentualnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Zgodzić się należy w tej mierze ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż wykracza on poza przedmiot związany z udzieleniem pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do treści art. 71 ust. wskazanej wyżej ustawy – Prawo budowlane - zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z regulacją zawartą w art. 71 ust. 2 – przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się między innymi podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń ( pkt 2 ). Tak więc należy stwierdzić, iż w obowiązującej ustawie – Prawo budowlane przewidziane są unormowania na wypadek ewentualnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z art. 28, 32 ust. 4, 33 ust. 1 i 2, 34 ust. 4 oraz 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, dlatego też skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).