II SA/Łd 178/10

Dnia 23 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi M. P. i D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. P. i D. P. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.P. i J.P. pozwolenia na budowę obejmującego budynek gospodarczy - kategoria obiektu II, o pow. zabudowy: 361,41 m2, pow. użytkowej: 325,60 m2, kubaturze: 2.610,28 m3 na działce oznaczonej nr ew. 12 w miejscowości J., gmina B. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M.P. i D.P.-współwłaściciele działek sąsiednich nr ew. 11, 10/1, 9/2 wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ II instancji podniósł, że nie przeprowadzono wizji lokalnej na nieruchomości skarżących w celu ustalenia rozkładu ich mieszkania a ponadto wskazał, iż przedstawione zaświadczenia o uprawnieniach projektantów stanowiły jedynie kserokopie, zaś dokumentem w sprawie może być oryginał pisma bądź jego kopia poświadczona za zgodność z oryginałem przez notariusza, organ wydający zaświadczenie bądź organ rozpatrujący sprawę. Rozpatrując ponownie sprawę Starosta [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] roku nałożył na A. i J. P. obowiązek uzupełnienia dokumentów o oryginały zaświadczeń potwierdzających przynależność projektantów sporządzających projekt do właściwej izby samorządu zawodowego bądź kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem przez notariusza oraz analizę cienia sporządzoną przez osobę uprawnioną zawierającą wszystkie niezbędne dane, t.j. wysokość przesłaniania, odległość budynku przesłanianego od przesłaniającego, na jakiej wysokości od poziomu terenu znajdują się otwory okienne w budynku przesłanianym oraz istniejący układ pomieszczeń. A. i J. P. uzupełnili brakujące dokumenty w zakreślonym terminie: analizę cienia wykonaną przez uprawnionego projektanta oraz kopie zaświadczeń o uprawnieniach projektanta, poświadczone za zgodność z oryginałem przez tegoż projektanta oraz pracownika starostwa. Starosta [...] zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami dotychczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Pismem z dnia 23 listopada 2009 roku M. i D. P. wskazali swoje zastrzeżenia oraz wnieśli o dopuszczenie dowodów z opinii biegłego w przedmiocie oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne, dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa oraz z dowodu z wizji lokalnej. W odpowiedzi na powyższe Starosta poinformował skarżących, iż na ich zastrzeżenia odpowie w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. P. i J. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego - kategoria obiektu II, o pow. zabudowy: 361,41m2, pow. użytkowej: 325,60m2, kubaturze: 2.610,28m3 na działce oznaczonej nr ew. 12 w miejscowości J., gmina B. W uzasadnieniu organ zauważył, iż podniesione w piśmie z dnia 23 listopada 2009 roku zastrzeżenia nie wnoszą nowych okoliczności w sprawie i były już wielokrotnie wyjaśniane przez Starostę [...], a także przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] roku. Organ podniósł, iż wytknięte braki wniosku zostały uzupełnione oraz argumentował, iż nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych zostały spełnione. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołali się M. i D. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz aby organ drugiej instancji nakazał dopuszczenie dowodu z opinii biegłych do spraw: - zabezpieczeń przeciwpożarowych, - naświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - z uwagi braki w zgromadzonej dokumentacji. Skarżący zarzucili organowi I instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie ustalenie rzeczywistej funkcji projektowanej inwestycji, uwzględnienie nierzetelnej analizy zacienienia, niedopuszczenie dowodu z oględzin oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa, zignorowanie zarzutów pisma z dnia 23 listopada 2009 roku i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym ustalenia stopnia nasłonecznienia, nie wydanie kopii dokumentów a przez to uniemożliwienie przygotowania się do sprawy, lakoniczne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z § 57 i § 60 ust. 1 i 2, § 207 ust. 1 pkt 3 oraz § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 roku nr 75, poz. 690, ze zm.), art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego załączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W oparciu o posiadane dokumenty organ ustalił, że przedłożony projekt budowlany został opracowany przez osoby uprawnione i stosownie uzgodniony a ponadto stwierdził, iż jest on zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i spełnia warunki wynikające z art.35 ust.1 pkt 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji ocenił analizę zacienienia jako zgodną z treścią § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, a lokalizację budynku jako spełniającą wymogi przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Ponadto Wojewoda wskazał, iż projekt i analiza sporządzone zostały przez osobę do tego uprawnioną, ponoszącą pełną odpowiedzialność z tego tytułu. Wojewoda w oparciu o art.35 ust 4 ustawy Prawo budowlane uznał, iż nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez "lakoniczne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji", organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ II instancji podniósł, iż o braku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy budowlane i jednocześnie stwierdził, że projektowana inwestycja pozostaje bez wpływu na dostęp skarżących do drogi publicznej. Odnosząc się do kwestii funkcji i przeznaczenia budynku, którego postępowanie dotyczy, organ odwoławczy uznał zarzuty w tym zakresie są przedwczesne i wskazał, iż inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego, przeznaczonego do przechowywania maszyn gospodarczych i na taki zakres otrzymali pozwolenie. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył przepisów ogólnych dotyczących postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, 8, 9 i 77 § 1 K.p.a., które powołują skarżący w odwołaniu, bowiem na podstawie akt Wojewoda ocenił, że skarżący od chwili otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie mogli zapoznać się z przedłożonymi dokumentami oraz w trakcie postępowania wnosili swoje uwagi i zastrzeżenia w pismach kierowanych do organu. M.P. i D.P.w terminie przewidzianym prawem zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. , w której powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu, a ponadto wskazali na wydanie decyzji w oparciu o nieaktualne plany, na których nie uwzględniono istniejących naniesień oraz podnieśli, iż wydane pozwolenie dotyczy budynku gospodarczego zaś dokumentacja projektu techniczno-budowlanego wyraźnie wskazuje na budynek chłodni. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej tego rodzaju uchybień, które obligują Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A.P. i J.P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce oznaczonej nr ew. 12 w miejscowości J., gmina B. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku nr 75, poz. 690, ze zm.). Oczywistym jest, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej orzeka wyłącznie na wniosek i jest związany złożonym przez inwestora wnioskiem. Jednak powyższe ograniczenie nie zwalnia organu z obowiązku kontroli zgodności treści wniosku z dołączonym do niego projektem budowlanym. W przedmiotowej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego. Przedłożony projekt budowlany zawiera jednak jednocześnie informacje o przeznaczeniu budynku na przechowywanie maszyn rolniczych, jak również informacje dotyczące pomieszczeń chłodni. W sytuacji gdy dostrzegalna jest niespójność wniosku inwestora (który wskazywał na budynek gospodarczy) z treścią projektu techniczno-budowlanego (w którym znalazły się dane o chłodni, np. karty 28 i 43 projektu), to nie można jednoznacznie ocenić, jaki w istocie obiekt został objęty kwestionowaną decyzją. Podkreślić bowiem należy, iż organ udzielając pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, zatwierdził jednocześnie projekt budowlany zawierający część dokumentacji projektowej budynku chłodni. Powyższe narusza nie tylko przepisy art. 7, 77 § 1 K.p.a., ale rzutuje również na naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności w zakresie badania zgodności projektu na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Po myśli wskazanego art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza w szczególności: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W sytuacji niespójności projektu techniczno-budowlanego ( gdy nie ma pewności jakiego obiektu projekt dotyczy), nie jest możliwe dokonanie sprawdzeń zakreślonych wskazanym wyżej przepisem. Podkreślenia bowiem wymaga, że cytowany przepis wskazuje na obowiązek sprawdzenia przez organ zgodności zamierzeń inwestora przedstawionych właśnie w projekcie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletności tegoż projektu, a więc stosownie do rodzaju planowanego obiektu, w myśl wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Skoro więc nie wyjaśniono należycie, jaki obiekt jest przedmiotem inwestycji, to za przedwczesne uznać należy twierdzenia zarówno organu, jak i skarżących o zgodności lub nie inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zdaniem Sądu, przeprowadzona analiza zacienienia nie spełnia wymogów § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, co czyni zasadnym zarzut skargi w tym zakresie. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że opracowanie zostało ograniczone do treści punktu 1-go powołanego przepisu, natomiast nie znalazło się w niej żadne odniesienie do punktu 2-go, traktującego o czasie nasłonecznienia. Należy podkreślić, że powołany przepis określa, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Z kolei § 57 powołanego rozporządzenia stanowi w szczególności, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości. Natomiast § 60 cyt. rozporządzenia określa wymogi dotyczące czasu nasłonecznienia: pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7oo-17oo, zaś w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie powyższego wymagania określonego co najmniej do jednego pokoju. Z powołanych przepisów wynika, iż do oceny stopnia zacienienia pomieszczeń wymagane jest zbadanie nie tylko odległości między budynkami przesłaniającymi a przesłoniętymi, lecz również czas nasłonecznienia pomieszczeń w budynku przesłoniętym. Skoro zatem analiza zacienienia pomieszczeń w budynku skarżących nie uwzględniła jednego z dwóch elementów koniecznych, nie można uznać jej za wyczerpującą. Dodatkowo zauważyć należy, iż opracowanie dołączone do akt sprawy zawiera odmienne dane niż te, które zamieszczone zostały w zatwierdzonym projekcie, co nasuwa wątpliwości, które dane brał organ pod uwagę. Jednocześnie Sąd zauważa, iż argument skargi dotyczący zacienienia roślinności na działce skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego powodu, że przepisy powoływanego rozporządzenia rozstrzygają wyłącznie o dopuszczalności zacienienia pomieszczeń (zatem wnętrz budynków), a nie gruntu czy naniesień na tym gruncie. Nadto Sąd dostrzega niekonsekwencję organu w zakresie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jako że w decyzji pierwszo - instancyjnej wskazano, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje działkę nr ewid. 12 (działkę inwestora) a jednocześnie traktowano właścicieli działek o nr ewid. 10/11 i 11 jako strony postępowania. Wskazać należy, że omówiony wyżej brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności co do rodzaju inwestycji, w sposób oczywisty rzutuje na przedwczesność oceny co do zakresu jej oddziaływania. Kolejną wadliwością procedowania jest lakoniczne ustosunkowanie się przez organy do wniosków i argumentów podnoszonych przez skarżących konsekwentnie w toku całego postępowania. Takie zachowanie organu świadczy nie tylko o naruszeniu art. 107 § 3 kpa ale także art. 8 kpa, ustanawiającego ogólną zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika bowiem wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 ( ONSA 1984, nr 2, poz. 117 ) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu, zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. O ile więc organ uznał za niezasadne składane przez stronę wnioski dowodowe, winien dać temu w sposób przekonujący wyraz w wydanym rozstrzygnięciu, wskazując konkretne powody i okoliczności, które za takim stanowiskiem przemawiają. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić wskazaną argumentację, wyjaśniając wszechstronnie okoliczności niezbędne dla zastosowania cytowanych przepisów Prawa budowlanego, w tym przywołane wyżej, z poszanowaniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., prowadząc postępowanie z czynnym udziałem stron, przy użyciu prawem przewidzianych środków dowodowych. Wydając zaś rozstrzygnięcie, należy uzasadnić je stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. m.ch.