II SA/Łd 178/12

Dnia 11 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 roku przy udziale - sprawy ze skargi Gminy Miasta S. na oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oceny formalnej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz Gminy Miasta S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Zarząd Województwa Ł. działając na podstawie art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.), art. 30b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.), uchwały nr 1167/08 Zarządu Województwa Ł. z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie: przyjęcia Podręcznika Procedur wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 zmienionej uchwałą nr 236/09 Zarządu Województwa Ł. z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie: zmiany uchwały Zarządu Województwa Ł. nr 1167/08 z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie: przyjęcia Podręcznika Procedur wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 oraz uchwały nr 437/09 Zarządu Województwa Ł. z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie przyjęcia Zasad procedury odwoławczej w ramach RPO WŁ na lata 2007-2013 – oddalił protest Gminy Miasta S. od etapu oceny formalnej projektu nr: WND-RPLD.04.01.00-00-004/10 pn.: "S. - Budowa miejskiej sieci światłowodowej w S." złożonego w konkursie dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Społeczeństwo informacyjne, Działanie IV.1 Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013. Uzasadniając uchwałę Zarząd wskazał, że w dniu 1 września 2010 r. Gmina Miasto S. złożyła wniosek o dofinansowanie wspomnianego wyżej projektu, który w wyniku przeprowadzonej procedury jego weryfikacji uzyskał negatywną ocenę formalną i został odrzucony ze względu na niespełnienie kryteriów oceny formalnej dotyczących kompletności wniosku o dofinansowanie, a mianowicie w zakresie kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz przygotowania załączników do wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ / IP II Na podstawie art. 30 a ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Instytucja Zarządzająca RPO WŁ (dalej w skrócie "IZ") pismem z dnia 17 września 2010 r. poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej projektu wraz z uzasadnieniem wyników oceny projektu oraz pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. W dniu 4 października 2010 r. Gmina Miasto S. złożyła do IZ za pośrednictwem Departamentu ds. RPO UM w Ł. protest dotyczący negatywnej oceny formalnej wniosku o nr: WND-RPLD.04.01.00-00-004/10, który następnie w dniu 11 października 2010 r. został przekazany do Departamentu Polityki Regionalnej UM Ł. wraz z notatką służbową z weryfikacji formalnej protestu, przedmiotowym wnioskiem o dofinansowanie projektu, listami sprawdzającymi oraz korespondencją dotyczącą oceny wniosku o dofinansowanie projektu. IZ RPO WŁ uznała, że protest został złożony w sposób zgodny z pouczeniem, bowiem wnioskodawca prawidłowo wskazał dane dotyczące składającego protest, dane projektu, którego protest dotyczy oraz zarzuty określające jakie elementy wniosku są kwestionowane wraz z ich uzasadnieniem. W przedmiotowym środku odwoławczym Gmina podniosła zarzuty wobec kryteriów oceny formalnej, a mianowicie w stosunku do kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz przygotowania załączników do wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ / IP II. Ustosunkowując się do podniesionych w proteście zarzutów Zarząd stwierdził, że wnioskodawca wskazał, iż przedmiotowy projekt realizowany będzie w systemie "Zaprojektuj i wybuduj", w ramach którego to na obecnym etapie realizacji nie trzeba zawierać wiążącej umowy z właścicielem sieci teletechnicznej, która byłaby jednocześnie niepodważalną zgodą na dysponowanie nieruchomością na cele projektu. Zgodnie z treścią Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowane projektu w ramach RPO do dokumentacji konkursowej należy dołączyć stosowne oświadczenie o posiadaniu przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością w miejsce Załącznika Nr 14. Inwestor nie musi dołączać do wniosku wypisów z ksiąg wieczystych lub aktów notarialnych potwierdzających to prawo. Dopuszcza się także posiadanie ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości. Wnioskodawca może więc przedłożyć przykładowo umowę najmu, której unormowanie pozwala na realizację projektu oraz zachowanie jego trwałości. Wobec powyższych uregulowań zasadny jest - w przekonaniu Zarządu - wniosek, że dokument zawarty w Załączniku Nr 14 wniosku o dofinansowanie projektu stanowi wyłącznie ofertę dzierżawy, nie jest to natomiast dokument świadczący o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskodawcę. Dokument ten ma charakter niewiążący i jako taki nie zawiera jednoznacznie stwierdzenia, co do prawa do dysponowania nieruchomością przez wnioskodawcę. Brak stosownego dokumentu w tym przedmiocie skutkuje wobec tego niespełnieniem przez wniosek kryterium oceny formalnej dotyczącej kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz w zakresie przygotowania załączników do wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ/IP II. Powyższe uchybienia uzasadniały zatem oddalenie protestu. W skardze na powyższą uchwałę wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Gmina Miasto S. wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi wyrażony został pogląd, iż na etapie opracowywania projektu zawieranie umowy dzierżawy, której realizacja nie jest pewna w przyszłości, byłoby działaniem nieuzasadnionym. Samo bowiem złożenie wniosku o dofinansowanie nie gwarantuje powodzenia w ostatecznym rozstrzygnięciu. W dalszej części skargi jej autor wskazał, że strona skarżąca zawarła ustną umowę dzierżawy i wobec istnienia ustawowego uprawnienia wynikającego z art. 139 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, żądanie od niej przedstawienia takiej umowy jest zbędne i nie może powodować negatywnych konsekwencji. W tej sytuacji powoływanie się przez stronę na ustaną umowę dzierżawy w toku udzielania wyjaśnień dotyczących oferty powinno wystarczyć dla udowodnienia, iż warunek dysponowania nieruchomością został spełniony, tym bardziej, że do wniosku o dofinansowanie załączono dokumentację wskazującą na fakt uzgodnienia z kontrahentami wszelkich istotnych warunków umowy dzierżawy. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1532/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania wszczęte pytaniami prawnymi, zadanymi przez: 1. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. nr 84 z 2009 r., poz. 712 ze zm.) w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji? – sygn. P 9/10. 2. WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 973/10, o treści - czy art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i 2, art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej? – sygn. P 1/11. W dniu 21 lutego 2012 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Po myśli § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 1 ww. ustawy (dodanym na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Dz.U. nr 216, poz. 1370), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011r. w sprawie o sygn.akt P 1/11 (Dz.U. nr 279, poz. 1 1644) uznany został za niezgodny z art. 87 Konstytucji w zakresie w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych, przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Za niezgodne z art. 87 Konstytucji uznane zostały również przepisy: art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 powołanej ustawy w zakresie w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 5 pkt 11 ustawy przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie wyrokiem Trybunału, wymienione wyżej przepisy tracą moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż zakwestionowane regulacje są niezgodne z art. 87 Konstytucji oraz zdecydował o odroczeniu utraty ich mocy obowiązującej o osiemnaście miesięcy. Jak bowiem podniesiono, realizacja wyroku będzie wymagała systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na unormowaniu w aktach powszechnie obowiązującego prawa tych wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych. W praktyce oznacza to możliwość utrzymania – w drodze wyjątku –dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Odnosząc się do wpływu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów na postępowania sądowoadministracyjne, Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji przez osiemnaście miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw zakwestionowane przepisy – o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności – winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Dodatkowo zauważono, że wznawianie postępowań o udzielenie finansowania z programów operacyjnych w związku z niekonstytucyjnością badanych rozwiązań podlega ograniczeniom niezależnym od odroczenia skutków niniejszego orzeczenia. Wynikają one ze specyfiki kontrolowanej materii: nie ma bowiem ani prawnej, ani praktycznej możliwości "odwrócenia" zakończonych konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych, gdyż przyznane na ich mocy ściśle określone środki zostały już rozdysponowane i wypłacone beneficjentom, a częściowo także wydane. Otwieranie na nowo w takiej sytuacji "skonsumowanych" procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały. Tego typu rozwiązanie stanowiłoby drastyczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. art. 2 Konstytucji), którego nie można zaakceptować jako skutku ubocznego realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Respektowanie art. 87 Konstytucji w sferze polityki rozwoju nie może bowiem odbywać się kosztem pogwałcenia innych przepisów ustawy zasadniczej. Trybunał Konstytucyjny dostrzegł, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej do adekwatnej reakcji organów administracji i sądów administracyjnych w wypadku wznawiania postępowań w związku orzeczeniem o niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów. W szczególności art. 37 ustawy o polityce rozwoju wyłącza stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), co jest konsekwencją odmowy uznania informacji o wynikach konkursu i postępowaniu odwoławczym za decyzje administracyjne (por. art. 30g ustawy o polityce rozwoju), zamykając tym samym możliwość utrzymania skutków rozstrzygnięć zapadłych w sposób sprzeczny z prawem na zasadach przewidzianych w tym kodeksie. Odnosi się to również do sądów administracyjnych: rozpatrując skargi złożone na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o polityce rozwoju, wojewódzki sąd administracyjny może wydać wyłącznie orzeczenia wymienione w art. 30c ust. 3, nie ma natomiast możliwości uchylenia jego wyników i powtórzenia całej procedury, mimo że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone na podstawie aktów niespełniających wymagań określonych w art. 87 Konstytucji. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego oraz rozważania, zawarte jego motywach rodzi się wątpliwość co do konieczności i możliwości dokonania oceny zgodności z prawem przeprowadzonej procedury oceny projektu skarżącego według wzorca sformułowanego w akcie usytuowanym poza systemem źródeł prawa. Zdaniem Sądu, zakwestionowanie konstytucyjności uregulowań, określających prawa i obowiązki wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego, podważa sens sądowej kontroli procedury konkursowej, nakładając obowiązek dokonywania jej oceny w odniesieniu do regulacji niemającej charakteru normatywnego. Godzi się bowiem podkreślić, że sąd administracyjny dokonuje kontroli przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny projektu wnioskodawcy. Ocena ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W sprawach z zakresu realizacji regionalnych programów operacyjnych, z racji szczątkowej jedynie regulacji ustawowej, kontrola ta w całości opierałaby się zatem na uregulowaniach, określonych w systemach realizacji, nie mających charakteru normatywnego. Odroczenie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny zapisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oceny tej nie zmienia. Nie sytuuje bowiem, owych uregulowań (regulaminów, zarządzań, instrukcji etc.) w systemie źródeł prawa. Tym samym więc brak jest wzorca, w oparciu o który sąd administracyjny władny byłby dokonać kontroli. W istocie więc, zaakceptowanie stanowiska, iż w okresie obowiązywania regulacji, których konstytucyjność została zakwestionowania, sądy administracyjne obowiązane są do jej stosowania, prowadziłaby do swoistej "legalizacji" procedur, pozbawionych oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Tym niemniej nawet biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w Regulaminie konkursu, ogłoszonego w ramach Osi Priorytetowej IV Społeczeństwo Informacyjne Działanie IV.1 Infrastruktura Społeczeństwa Informacyjnego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013, dokona przez instytucję zarządzającą negatywna ocena projektu skarżącej jest wadliwa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej prawie jest bowiem formalna poprawność przygotowania załączników do wniosku o dofinansowanie oraz ich kompletność w świetle podniesionego przez instytucję zarządzającą zarzutu nienależytego wykazania przez wnioskodawcę zgody na dysponowanie nieruchomością na cele projektu. W tym kontekście podkreślenia wymaga, sygnalizowana również w uchwale oddalającej protest, okoliczność, iż elementem koniecznym, stanowiącym załącznik do wniosku o dofinansowanie jest przede wszystkim oświadczenie wnioskodawcy o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele projektu, przy czym inwestor nie musi dołączać odpisów ksiąg wieczystych lub aktów notarialnych potwierdzających to prawo. Skarżąca stosowane oświadczenia złożyła, wezwana zaś do przedłożenia dokumentów potwierdzających wspomniane prawo złożyła m.in. pisma dysponentów nieruchomości, przez które przebiegać ma sieć światłowodowa, co do zasady niewykluczające możliwości ich wykorzystania na cele projektu. Wątpliwości instytucji zarządzającej wzbudziło stanowisko T.P., określone mianem "warunkowego", prowadzące do konkluzji, iż nie stanowi ono potwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy. Konkluzji wspomnianej nie można podzielić już choćby z tego powodu, iż pismo powyższe nie przeczy złożonemu przez skarżącą oświadczeniu (zawiera jedynie odesłanie do szczegółowych uzgodnień i uwarunkowań w przyszłości). Po wtóre, w przypadku inwestycji liniowych, stanowiących, jak w niniejszej sprawie, inwestycję celu publicznego (art.6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami – t.j. Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.) wykorzystanie nieruchomości dla celów m.in. łączności publicznej możliwe jest również w przypadku braku zgody jej właściciela – art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym, zakwestionowanie oświadczenia wnioskodawcy w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele projektu i związana z tym negatywna ocena formalna złożonego przezeń projektu jest wadliwa. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stwierdzono, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Po myśli art. 200 p.p.s.a. zasądzono natomiast na rzecz skarżącej Spółki zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, na które składają się uiszczony należny wpis sądowy od skargi (200-zł.), wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem (240,-zł.) oraz opłata od pełnomocnictwa (17,-zł.). W związku natomiast z treścią wyrażonych wyżej poglądów prawnych, formułowanie wytycznych dla organu nastręcza problemy logicznej natury. Przyjęcie bowiem, iż procedura konkursowa opiera się o regulacje niemieszczące się w systemie źródeł obowiązującego prawa, z natury rzeczy nie pozwoli na uznanie, dokonanej w ramach tych procedur oceny projektów, za zgodną z prawem. Wykracza wszakże poza kompetencje sądu administracyjnego sanowanie wad legislacyjnych aktów sprzecznych z Konstytucją. B.C.