II SA/Łd 178/21

Dnia 28 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska – Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2021 roku sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie pozytywnie opiniujące projekt podziału działek oddala skargę. dc Postanowieniem z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – odmówiło J.W. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza K. z [...], nr [...], znak: [...], opiniujące pozytywnie podział nieruchomości położonych w K. przy ul. A 9, oznaczonych w rejestrze gruntów jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...]. Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem nr [...] z [...], wydanym w trybie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wówczas: tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – powoływanej dalej jako: u.g.n. – w ramach postępowania w sprawie podziału nieruchomości położonych w K. przy ul. A 9, oznaczonych w rejestrze gruntów jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...], wszczętego na wspólny wniosek właściciela działki nr 99 ujawnionego w tym czasie w księdze wieczystej nr [...] oraz J.W., jako właścicielki działki nr 100 ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], Burmistrz K. zaopiniował pozytywnie podział tych nieruchomości jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., przyjętego uchwałą nr IX/70/11 Rady Miejskiej w K. z 7 lipca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Łódz. Nr 238, poz. 2498). Organ II instancji wskazał następnie, że 1 września 2020 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) J.W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., za pośrednictwem Burmistrza K., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na opisane wyżej postanowienie, do którego załączyła m.in. zażalenie na to postanowienie (uzupełnione następnie pismem z 4 września 2020 r.). W treści wniosku strona podniosła, że w związku z wydaniem przez Kolegium decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. nr [...] z [...]., zatwierdzającej podział przedmiotowych nieruchomości, zapoznała się 25 sierpnia 2020 r. z aktami postępowania podziałowego. W trakcie tej czynności stwierdziła, że w aktach sprawy znajdują się: 1) egzemplarz postanowienia Burmistrza K. nr [...] z [...], który posiada inną treść niż doręczony jej egzemplarz tego postanowienia (załączony do pisma z dnia 23 listopada 2020 r. w formie odpisu notarialnie poświadczonego za zgodność z oryginałem, w odpowiedzi na wezwanie Kolegium z dnia 4 listopada 2020 r.), a konkretnie zawiera w uzasadnieniu dodatkowy akapit o brzmieniu: "Do czasu powstania drogi publicznej gminnej (dz. nr nr 99/3 i 100/2) na działkach nr nr 100/1 i 100/3 ustanowiona zostanie służebność gruntowa przejazdu i przechodu od ulicy A do działek 66/3, 66/4, 99/1, 99/2, 99/4 i 100/4."; 2) inny wstępny projekt podziału niż ten, który został załączony do wniosku, z adnotacją, że stanowi on załącznik do ww. postanowienia. W ocenie wnioskodawczyni treść egzemplarza postanowienia nr [...] znajdującego się w aktach sprawy jest niezgodna z jej żądaniem, w przeciwieństwie do egzemplarza tego postanowienia, który został jej doręczony osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji. Strona kwestionuje przy tym skuteczność odrębnego doręczenia jej ww. postanowienia za pośrednictwem B S.A., mającego odzwierciedlenie w załączonym do akt dokumencie potwierdzenia odbioru, podnosząc, że nieżyjący już C.O., który w jej imieniu odebrał przesyłkę pocztową, był jedynie jej sąsiadem, osobą zupełnie obcą. Po przeanalizowaniu dokumentów zawartych w aktach sprawy dotyczącej podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...] miasta K., a także przedstawionych przez J.W. w związku ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza K. nr [...] z [...] oraz we wcześniejszym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu nr [...] z [...] (obecnie będącej przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - sygn. akt II SA/Łd 719/20), Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do przywrócenia wnioskodawczyni terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że postanowienie Burmistrza K. nr [...] z [...]zostało niewątpliwie doręczone J.W. jako ówczesnej właścicielce działki nr 100, czego dowodem jest udostępniony przez nią organowi wyższego stopnia notarialnie poświadczony odpis egzemplarza tego aktu, którego oryginał znajduje się w jej posiadaniu. I choć Kolegium nie było w stanie jednoznacznie ustalić sposobu doręczenia jej przedłożonego dokumentu (osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji niezwłocznie po wydaniu spornego postanowienia, jak twierdzi ona sama, czy też w dniu 12 października 2011 r. w trybie art. 43 K.p.a., jak wynika z dokumentu potwierdzenia odbioru załączonego do akt sprawy), to jest okolicznością bezsporną, że złożenie 1 września 2020 r., czyli po prawie 9 latach, zażalenia na postanowienie opatrzone ww. datą i numerem (abstrahując w tym miejscu od rozbieżności odnoszących się do jego treści) nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia tego środka prawnego. Jednocześnie Kolegium uznało, że podanie J.W. zawierające wniosek o przywrócenie uchybionego terminu zostało złożone z zachowaniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. (w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.), przy uwzględnieniu, że datą początkową tego okresu jest 25 sierpnia 2020 r., w którym strona zapoznała się z aktami postępowania podziałowego i stwierdziła, że treść załączonego do nich egzemplarza postanowienia nr [...] z [...]odbiega od treści doręczonego jej egzemplarza tego aktu. To właśnie brak wiedzy o rozbieżnościach w dokumentacji sporządzonej w toku postępowania w sprawie podziału działek nr: 99 i 100 w obrębie [...] jest bowiem wskazywany przez wnioskodawczynię jako przyczyna niezaskarżenia ww. postanowienia Burmistrza K. w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a. Dalej organ II instancji wskazał, że strona dopełniła czynności, dla której określony był uchybiony termin, tj. złożyła równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu zażalenie na kwestionowane postanowienie organu niższego stopnia. Kolegium przyznało następnie, że znajdujący się w posiadaniu wnioskodawczyni egzemplarz postanowienia Burmistrza K. nr [...] z [...]rzeczywiście różni się treścią od egzemplarza tego samego postanowienia załączonego do akt postępowania podziałowego, który w dodatkowym akapicie zawiera uwagi o konieczności ustanowienia służebności drogowej na projektowanych do wydzielenia działkach nr: 100/1 i 100/3 do czasu wybudowania planowanej drogi publicznej na działkach nr: 99/3 i 100/2. Jest również faktem, że akta sprawy dotyczącej podziału działek nr: 99 i 100 w obrębie [...] zawierają wstępny projekt podziału tych nieruchomości, który zakłada nie tylko wydzielenie z nich pasów gruntu - działek nr: 99/1 i 100/4 - w celu dokonania ich zamiany pomiędzy wnioskodawcami podziału, co zostało pierwotnie przewidziane w załączonej do wniosku koncepcji podziału, odręcznie naniesionej na wyrys z mapy ewidencyjnej, ale ponadto wyodrębnienie wzmiankowanych wyżej działek nr: 99/3 i 100/2, przeznaczonych w planie miejscowym pod drogę publiczną gminną, oraz będących konsekwencją ich wydzielenia działek nr: 99/2, 99/4, 100/1 i 100/3 (z adnotacją urzędową, że omawiany projekt stanowi załącznik do postanowienia nr [...] z dnia [...].). W treści złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie J.W. utrzymuje, że gdyby wiedziała o istnieniu ww. dokumentów, świadczących jakoby o niezgodności zaopiniowanego projektu podziału działki nr 100 z jej wolą wyrażoną we wniosku o podział nieruchomości, złożonym wspólnie z właścicielem działki nr 99, wówczas zaskarżyłaby to postanowienie do organu drugiej instancji. W ocenie Kolegium wiarygodność twierdzeń wnioskodawczyni o braku świadomości co do tego, jaka koncepcja podziału działek nr: 99 i 100 była przedmiotem opinii wydanej przez Burmistrza K. na podstawie art. 93 ust. l, 4 i 5 u.g.n. jest jednak co najmniej wątpliwa, w sytuacji gdy: 1) postępowanie podziałowe zostało wszczęte także z jej inicjatywy; 2) po wydaniu i doręczeniu stronom postanowienia nr [...] z [...], opiniującego pozytywnie podział ww. nieruchomości w aspekcie zgodności z ustaleniami planu miejscowego, do wniosku o podział została dołączona mapa z projektem podziału sporządzona przez tego samego geodetę, który wykonał kwestionowany obecnie wstępny projekt podziału, zawierająca koncepcję podziału tożsamą z przedstawioną w tym projekcie, tj. przewidującą wydzielenie z działki nr 99 działek o numerach: 99/1 (w celu połączenia jej z sąsiednią działką nr 66/3), 99/2, 99/3 (pod drogę publiczną) i 99/4, a z działki nr 100 działek o numerach: 100/1, 100/2 (pod drogę publiczną), 100/3 i 100/4 (w celu połączenia jej z sąsiednią działką nr 99/4); 3) decyzją nr [...] z [...]. Burmistrz K. zatwierdził podział nieruchomości oznaczonych jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...], uwidoczniony na ww. mapie, będącej załącznikiem do tej decyzji i jej integralną częścią; 4) treść rozstrzygnięcia zamieszczonego w decyzji nr [...] obejmuje także warunek dotyczący konieczności ustanowienia na wydzielonych działkach nr: 100/1 i 100/3 służebności gruntowej przechodu i przejazdu od ul. A do działek nr: 66/3, 66/4, 99/1, 99/2, 99/4 i 100/4, będący dokładnym powtórzeniem zapisu zawartego w uzasadnieniu jednego z egzemplarzy postanowienia nr [...], będącego obecnie przedmiotem zastrzeżeń zgłaszanych przez J.W.; 5) żadna ze stron, w tym ówczesna właścicielka działki nr 100, której decyzja ta została doręczona w 16 listopada 2011 r., nie wniosła od niej odwołania, wskutek czego stała się ona ostateczna 1 grudnia 2011 r.; 6) strony przeprowadzonego postępowania podziałowego dobrowolnie wykonały decyzję nr [...] poprzez zawarcie już w 17 listopada 2011 r. umowy zamiany Rep. A nr [...], w wyniku której J.W. stała się właścicielką działki nr 99/1, a M.S. - właścicielem działki nr 100/4 (na tę kwestię Kolegium zwracało uwagę w zaskarżonej obecnie do WSA w Łodzi decyzji z [...], nr [...]); 7) dopiero w 2020 r. J.W. podjęła czynności zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...] z [...] (w trybie stwierdzenia nieważności decyzji) oraz poprzedzającego ją postanowienia nr [...] z [...] (poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i samego zażalenia). Mając na uwadze przedstawione okoliczności w pełni uzasadniony jest pogląd, że podział działki nr 100 zatwierdzony decyzją Burmistrza K. nr [...], a wcześniej zaopiniowany postanowieniem tego organu nr [...], był zgodny z zamiarem właścicielki tej nieruchomości wyrażonym we wniosku, podtrzymywanym przez cały okres trwania postępowania podziałowego, a nawet długo po jego zakończeniu. J.W. nie tylko aktywnie popierała wydzielenie z należącej do niej nieruchomości działek nr: 100/1, 100/2, 100/3 i 100/4, zgodnie z mapą z projektem podziału nr 011-442/2011 przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...], ale także godziła się na zamieszczenie w decyzji zatwierdzającej podział warunku ustanowienia służebności drogowej na wydzielonych działkach nr: 100/1 i 100/3. Na marginesie organ II instancji podkreślił, że sformułowanie takiego warunku w decyzji wydanej na podstawie art. 96 ust. 1 w związku z art. 99 u.g.n. nie jest równoznaczne z ustanowieniem stosownej służebności, ponieważ może to nastąpić jedynie w drodze umowy albo prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Tym bardziej nie wywołuje żadnego skutku prawnego niewiążąca adnotacja na temat służebności, zawarta w uzasadnieniu postanowienia wydanego w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., którego zakres przedmiotowy obejmuje jedynie wyrażenie opinii co do zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, a nie mieści się w nim rozstrzyganie kwestii zapewnienia wydzielanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej. W podsumowaniu należy zatem ponownie podkreślić, że okoliczności wskazane przez J.W. we wniosku złożonym na podstawie art. 58 k.p.a. nie mogą być uznane za uzasadniające przywrócenie jej terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza K. nr [...] z [...]. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że w świetle art. 110 w związku z art. 126 k.p.a. ewentualne zażalenie na ww. postanowienie mogłoby dotyczyć wyłącznie tej jego wersji, która została doręczona stronie i w ten sposób weszła do obrotu prawnego. Jest nią zaś egzemplarz niezawierający podważanego przez wnioskodawczynię fragmentu o konieczności ustanowienia służebności gruntowej, który z kolei stanowi część uzasadnienia tego postanowienia w wersji załączonej do akt sprawy, w odniesieniu do której J.W. stanowczo zaprzecza, by kiedykolwiek została jej doręczona. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła J.W. zarzucając mu: 1) istotne naruszenie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie nr [...] z [...], a mianowicie: a) istnienie w obrocie prawnym dwóch postanowień dotyczących o różnej treści, ale tej samej sygnaturze i dacie wydania, z których jedynie postanowienie niedoręczone skarżącej o rozszerzonej treści tj. postanowienie w którym dopisano trzy linijki tekstu: " Do czasu powstania drogi publicznej gminnej ( dz. nr 99/3 i 100/2) na działkach nr 100/1 i 100/3 ustanowiona zostanie służebność gruntowa przejazdu i przechodu od ulicy A do działek 6613166/4, 99/1, 99/2, 99/4 i 100/4" było podstawą do wydania decyzji Burmistrza K. o podziale nieruchomości nr [...] z [...], znak: [...], którą została zaskarżona do WSA w Łodzi – sygnatura akt. II SA/Łd 719/20; b) pominięcie okoliczności, że skarżącej doręczono jedynie ten odpis postanowienia nr [...] z [...], który nie zawierał rozszerzonej treści tj. bez tekstu: "Do czasu powstania drogi publicznej gminnej ( dz. nr 99/3 i 100/2) na działkach nr 100/1 i 100/3 ustanowiona zostanie służebność gruntowa przejazdu i przechodu od ulicy A do działek 66/3/ 66/4,99/1, 99/2,99/4 i 100/4"; c) pominięcie okoliczności, że załącznik graficzny (mapa z projektem podziału) jest inny niż przy wniosku skarżącej z 3 października 2011 r., o podział działek z 3 października 2011 r., a który skarżącej nie został okazany; d) pomięcie okoliczności, że osoba wydająca postanowienie [...] z [...] o rozszerzonej treści, niezgodnej z wnioskiem skarżącej, była spokrewniona (zstępny) z geodetą sporządzającym załączniki graficzny - mapę z projektem podziału, który był niezgodny z wnioskiem skarżącej; e) błędne przyjęcie, że jakiekolwiek znaczenie w sprawie o przywrócenie terminu ma okoliczność, że postępowanie podziałowe zostało wszczęte z inicjatywy skarżącej, skoro treść postanowienia [...] z [...] o rozszerzonej treści, które nie zostało wówczas skarżącej doręczone, jak również treść załącznika graficznego, będącego podstawą podziału, który nie został jej okazany, odbiegały od jej wniosku i zawierały treści wnioskiem nie objęte; f) błędne przyjęcie, że znaczenie w sprawie ma okoliczność inicjowania postępowania o przywrócenie terminu po 9 latach w sytuacji, gdy o rozszerzonej treści postanowienia nr [...] z [...] skarżąca dowiedziała się dopiero w 2020 r.; g) błędne przyjęcie, że decyzja nr [...] z [...] o zatwierdzeniu podziału odpowiada wnioskowi skarżącej, gdyż zawiera wzmiankę o ustanowieniu służebności w sytuacji, gdy zakres tej służebności wynika z nieokazanego skarżącej załącznika graficznego - mapy z projektem podziału; h) istotne naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w obrocie prawnym istnieją dwa różne w swej treści postanowienia w tej samej sprawie o tej samej sygnaturze i dacie wydania; 2. istotne naruszenie art. 24 § 1 k.p.a. poprzez niezauważenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że w przedmiotowej sprawie winien był wyłączyć się od udziału w postępowaniu w sprawie z racji pokrewieństwa (ojciec i syn) P.S.- Kierownik Referatu Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w K., który prowadził sprawę wydzielenia pasów gruntu o szer. po 5,0 m i ich zamianie oraz podpisywał obydwa postanowienia o podziale Burmistrza K. nr [...] z [...], znak: [...] oraz podpisywał decyzję wydaną w przedmiotowej sprawie decyzję Burmistrza K. o podziale nieruchomości nr [...] z [...]; znak [...], którą skarżąca zaskarżyła do WSA w Łodzi (sygn. akt. II SA/Łd 719/20), gdyż jest on ojcem M.S., geodety sporządzającego mapę podziału - załącznik graficzny. 3. istotne naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez niezauważenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że w przedmiotowej sprawie stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek i wobec tego pomięcie przez SKO, że organ I instancji nie zawiadomił wszystkich stron postępowania wydając postanowienie o rozszerzonej treści - postanowienie Burmistrza K. nr [...] z [...]; znak: [...]; tj. nie zawiadomił właściciela dz. nr 66/4, który winien był wiedzieć o zamierzonym podziale nieruchomości, aby zabezpieczyć swój interes prawny i dostęp do drogi publicznej, którego w obecnej sytuacji nie posiada, jak i jej dz. nr 100/1, 99/1 i 66/3; Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza K. nr [...] z [...], względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wniosła także o dopuszczenie dowodu z wniosku skarżącej z 3 października 2011 r. o wydzielenie pasów gruntu o szerokości 5 m i długości boków działek nr 100 i dz. nr 99 oraz o zamianie po podziale tych pasów gruntu wraz z załącznikiem graficznym na okoliczność, że proponowany we wniosku przez skarżącą podział odbiega od podziału zatwierdzonego decyzją o podziale, a więc nie jest zgodny z wnioskiem skarżącej, gdyż wniosek skarżącej o zamianę pasów gruntu o szerokości po 5,0 m każdy - dotyczył tylko właściciela dz. nr 99 oraz dz. nr 100 i nie dotyczył innych działek, nie dotyczył dz. nr 66/4, ani jej właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest bowiem postanowienie organu II instancji odmawiające J.W. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza K. z [...], nr [...], znak: [...], opiniujące pozytywnie podział nieruchomości położonych w K. przy ul. A 9, oznaczonych w rejestrze gruntów jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...]. Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (art. 59 § 1 k.p.a.). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.). Mając na uwadze treść powyższych przepisów, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia organ II instancji dokonuje wyłącznie oceny zasadności tego wniosku, w kontekście przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. Nie rozpatruje natomiast zarzutów skierowanych w stosunku do zaskarżonego postanowienia organu I instancji, podniesionych w spóźnionym zażaleniu. W związku z tym wszelkie zarzuty skarżącej dotyczące postanowienia Burmistrza K. nr [...] z [...], znak: [...], nie mogły być przez Kolegium brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dlatego również tożsame zarzuty podniesione w skardze należy ocenić jako niemające żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że skarżąca spełniła warunki formalne do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Nie wykazała jednak, że przyczyna niezachowania terminu nastąpiła bez jej winy. W orzecznictwie podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga zatem uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wobec tego wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok WSA w Łodzi z 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 39/19 – dostępny w CBOSA). Jak słusznie zauważyło Kolegium okolicznością wykluczającą uznanie, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy skarżącej jest przede wszystkim fakt doręczenia skarżącej decyzji nr [...] z [...], na mocy której Burmistrz K. zatwierdził podział nieruchomości oznaczonych jako działki nr: 99 i 100 w obrębie [...]. W decyzji tej zaznaczono, że podział uwzględnia wskazania określone w postanowieniu opiniującym z [...], nr [...]. W decyzji, o której mowa jednoznacznie wskazano, że: "Do czasu powstania drogi publicznej gminnej (dz. nr nr 99/3 i 100/2) – na działkach 100/1 i 100/3 ustanowiona zostanie służebność gruntowa przejazdu i przechodu od ul. A do działek nr: 66/3, 66/4, 99/1, 99/2, 99/4 i 100/4. Zapisem ten jest dokładnym powtórzeniem zapisu zawartego w uzasadnieniu jednego z egzemplarzy postanowienia Burmistrz K. z [...], nr [...]. Nadto zapis ten uwidoczniony jest również na mapie podziału, będącej załącznikiem do wspomnianej wyżej decyzji i stanowi jej integralną część. Zatem nawet, gdyby przyjąć, że faktycznie skarżącej doręczono wadliwy egzemplarz postanowienia z [...], nr [...], to przy zachowaniu reguł należytej staranności, skarżąca winna była zauważyć nieścisłości między decyzją podziałową, a otrzymanym przez nią egzemplarzem postanowienia opiniującego i w związku z tym zakwestionować prawidłowość tego postanowienia w odwołaniu od decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości zwłaszcza, że jak twierdzi, podział jest niezgodny z wnioskiem. Tymczasem, mimo zawartego zapisu o konieczności ustanowienia służebności gruntowej przejazdu i przechodu na działkach 100/1 i 100/3, żadna ze stron postępowania administracyjnego, w tym ówczesna właścicielka działki nr 100, nie wniosła od niej odwołania, wskutek czego stała się ona ostateczna 1 grudnia 2011 r. Dodatkowo wskazać należy, że strony przeprowadzonego postępowania podziałowego dobrowolnie wykonały decyzję nr [...] poprzez zawarcie 17 listopada 2011 r. umowy zamiany Rep. A nr [...], w wyniku której skarżąca J.W. stała się właścicielką działki nr 99/1, a M.S. - właścicielem działki nr 100/4. Nie można zatem zapominać o tym, że całe postępowanie podziałowe toczyło się na wniosek m.in. skarżącej. Zatem trudno jest uznać, że świetle podniesionych zarzutów skarżąca należycie dbała o swoje interesy, co w konsekwencji musi prowadzić do wniosku, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, organ prowadzący kontrolowane postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jak również obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 i art. 126 k.p.a. Kolegium w sposób wystarczający wskazało fakty, które uznało za udowodnione, dowody na których się oparło oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniło stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniło podstawę prawną postanowienia oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Na koniec wskazać należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. k.ż.