II SA/Łd 179/04

Dnia 12 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant:asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.219 kpa postanowił odmówić Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej A w Ł. wydania zaświadczenia, iż lokal nr 10/11 w budynku mieszkalnym przy ulicy A 3 w Ł. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art.2 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. nr 80 z 2000r. poz.903 z późn. zm.). W uzasadnieniu stwierdzono, iż lokal nr 10/11 w budynku mieszkalnym przy ulicy A 3 nie posiada wymaganych cech lokalu samodzielnego. Ze wspólnego przedpokoju są wejścia do pomieszczeń lokalu nr 10 i 11 oraz do lokalu nr 12. Do wymienionych lokali jest również wspólne wejście jak również jest wspólna łazienka. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Na wymienione postanowienie zażalenie złożyła J. P. podnosząc, iż nie ma przeszkód do wydania zaświadczenia o samodzielności jej lokalu. Odwołująca jest zainteresowana wykupem mieszkania a nie przedpokoju i łazienki. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.1 ust.1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. nr 80 z 2000r. poz.903 z późn. zm.) określa ona sposób ustanawiania odrębnej własności lokali. W myśl art.2 ust.1 wymienionej ustawy samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość. Zgodnie zaś z art.2 ust.2 cytowanej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż lokal nr 10 to kuchnia i pokój położone wobec siebie po przeciwnych stronach przedpokoju zaś lokal nr 11 to kuchnia dostępna z przedpokoju oraz pokój w amfiladzie. Przedpokój jest wspólny dla lokali nr 10, 11 i 12. Wspólna jest także łazienka. Pomieszczenia mieszkalne lokalu nr 10 i 11 tzn. dwa pokoje i dwie kuchnie nie są wydzielone jako całość w obrębie budynku. Nie mogą więc stanowić samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art.2 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. Organ administracji I instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności wymienionych lokalów. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na wymienione postanowienie złożyła J. P. podnosząc, iż nie ma przeszkód do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Skarżąca jest lokatorką od 50 lat i może wykupić także przedpokój i łazienkę. Sprzedaż lokalu jest korzystna dla miasta gdyż przynosi dodatkowy dochód. W konkluzji skarżąca wnosiła o ponowne rozpoznanie jej sprawy. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. P. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. nr 80 z 2000r. poz.903 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.2 ust.1 wymienionej ustawy samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość. W myśl art.2 ust.2 i 3 wymienionej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Spełnienie wymagań o których mowa w ust.2 stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Analiza przepisu art.2 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. wskazuje, iż przesłanką uznania lokalu za samodzielny lokal mieszkalny jest to, iż izba lub zespół izb przeznaczone są na stały pobyt ludzi i są wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż lokal nr 10 przy ul. A 3 składa się z pokoju i kuchni położonych po przeciwnej stronie przedpokoju zaś lokal nr 11 składa się z pokoju i kuchni w amfiladzie przy czym dostęp do obu pomieszczeń jest z przedpokoju. Nadto obok lokalu nr 10/11 znajduje się lokal nr 12 do którego dostęp jest z tego samego przedpokoju. Przedpokój jest zatem wspólny i zapewnia on komunikację do wszystkich lokali a mianowicie do lokali nr 10/11 i 12. Wspólna dla wszystkich lokali jest również łazienka dostępna z przedpokoju. Skoro zatem istnieje przedpokój wspólny dla wszystkich lokali oraz wspólna łazienka to nie można uznać, iż lokal 10/11 jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku. Wydzielenie takie nie występuje gdyż aby dostać się do poszczególnych pomieszczeń lokalu 10/11 trzeba korzystać z przedpokoju wspólnego z lokalem nr 12 jak również wspólna dla wszystkich lokali jest łazienka. Z uwagi na to, iż lokal nr 10/11 nie jest zespołem izb wydzielonych trwałymi ścianami w obrębie budynku organy administracji obu instancji słusznie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki uznania tego lokalu za samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu art.2 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. Zarzuty J. P. podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca podnosi, iż w jej ocenie lokal 10/11 jest samodzielnym lokalem mieszkalnym gdyż sama w nim mieszka i sama opłaca za nie czynsz. Nadto jest ona zainteresowana wykupieniem także przedpokoju i łazienki. Należy zaznaczyć, iż o uznaniu lokalu za samodzielny lokal mieszkalny decyduje spełnienie przesłanek określonych w art.2 ust.2 ustawy z 24 czerwca 1994r. a w rozpoznawanej sprawie nie zostały one spełnione gdyż sporny lokal nie jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku. Okoliczność, iż J. P. sama mieszka w spornym lokalu i sama opłaca za nie czynsz nie ma zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie zarzutu skarżącej, iż mogłaby ona wykupić także przedpokój i łazienkę to obu pomieszczeń nie można uznać za pomieszczenia pomocnicze dla lokalu 10/11 gdyż są one wspólne z lokalem 12. Osoby zajmujące lokal nr 12 mają do niego dostęp jedynie ze wspólnego przedpokoju i mają także prawo do wspólnej łazienki. Zarówno wspólnego przedpokoju jak i łazienki wraz z lokalem 10/11 nie można zatem uznać za jeden samodzielny lokal mieszkalny. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę J. P..