II SA/Łd 1795/02

Dnia 19 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie : Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. - II SA/Łd 1795 / 02 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] Wójt Gminy R. wydał decyzję znak: [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie: "Stacji Nadawczej UKF dla RADIA A. nadającej program na częstotliwości F=90,20 MHz ze skuteczną mocą promieniowania 5 Kw oraz posadowienia kontenera dla urządzeń radiowych, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 44/1 obręb D. gm. R.. Inwestycja objęta wnioskiem została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zgodnie z § 2 pkt.8 lit.k., Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U.Nr 93, poz. 589). W związku z powyższym inwestycji tej został nałożony ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.Nr 62 poz. 627 z 2001r. z późn.zm.) obowiązek udziału społeczeństwa w postępowaniu. W wyniku w/w postępowania wpłynęły 2 sprzeciwy od mieszkańców sołectwa D. z łączną ilością podpisów 156 osób, oraz na zebraniu i na rozprawie administracyjnej jednomyślnie okoliczni mieszkańcy wypowiedzieli się przeciwko budowie przedmiotowej inwestycji. Podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji stał się właśnie sprzeciw lokalnej społeczności. W wyniku wniesionego odwołania przez RADIO A. w T. od decyzji Wójta Gminy R. z [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu i instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że planowana inwestycja polegać będzie w istocie na zainstalowaniu na istniejącej wieży telewizyjnej stacji nadawczej UKF z antenami, ustawieniu kontenera o wymiarach 3,85 x 2,49 x 2,5 m na bloczkach betonowych nie połączonego trwale z gruntem dla umieszczenia w nim urządzeń nadawczych stacji. Organ wyraził pogląd, że zaskarżona decyzja nie wymagała zgody i udziału społeczności lokalnej w postępowaniu o uzyskanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż inwestycja nie została zdaniem organu odwoławczego zaliczona jako szkodliwa dla środowiska i ludzi, a udział społeczeństwa wymagany jest tylko przy robotach budowlanych. Nadto zamierzona inwestycja była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji organu II instancji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożył M.P. – sołtys Sołectwa D. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Skarżący nie zgadzał się również z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż z wniosku inwestora wyraźnie wynikało, że przedmiotem inwestycji jest budowa "Stacji Nadawczej UKF RADIA A", zaś w pkt. 5 wniosku inwestora wyraźnie stwierdza się, że system antenowy będzie zainstalowany na szczycie istniejącej wieży stalowej, co stanowi jej nadbudowę, a więc będzie to robota budowlana wymagająca pozwolenia na budowę, w tym wcześniejsze uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa inwestycja stanowi więc roboty budowlane i przy zakwalifikowaniu tej inwestycji jako mogącej pogorszyć stan środowiska, wymagane jest postępowanie z udziałem społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) . Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga każda budowa obiektu polegająca w szczególności na jego wykonaniu, rozbudowie i nadbudowie. Innymi słowy chodzi o roboty budowlane prowadzące do zmiany zagospodarowania terenu i wymagające pozwolenia na budowę. .Przepis powyższy pozostąje w ścisłym związku z przepisem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr I06, poz. 1126 z późn. zm.) warunkującymi udzielenie pozwolenia na budowę od przedstawienia przez inwestora ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Chodzi więc o takie roboty budowlane, które wymagąją pozwolenia budowlanego w myś1 art. 28 powyższej ustawy oraz gdy obowiązek uzyskania pozwolenia zostaje nałożony na podstawie decyzji, o której rnowa w art. 30 ust. 3 tej ustawy. Stosownie zaś do ust. 2 art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagąją ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty polegąjące na remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, -jeżeli nie powoduje to zmian w sposobie zagospodarowania terenu. Istotą postępowania i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - oraz określenie warunków z niego wynikających oraz przepisów szczególnych, a więc elementów, o których mowa w art. 42 tej ustawy, do których należą m.in. wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Według art. 3 i 43 komentowanęj ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa. Oznacza to. że jeśli nie zostanie bezpośrednio wykazane, że dane zamierzenie inwestycyjne -jest sprzeczne z konkretnie wskazanymi przepisami prawa (do których należy też miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) i na czym ta sprzeczność polega, to nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie niniejszej organ I instancji w swej decyzji z dnia 30 sierpnia 2002 roku odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, i uzasadnieniu do niej nie odniósł się w ogóle do obowiązującego w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wiadomo czy organ traktuje zamierzoną przez Radio A. inwestycję za zgodną z planem czy też nie. Powyższe pozbawia Sąd możliwości kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Organ I instancji nie przeprowadził tez postępowania wyjaśniającego w zakresie protestów zgłaszanych przez społeczność lokalną. W protestach tych wskazywano, że dotychczasowa instalacja znajdująca się na maszcie źle wpływa na stan zdrowia okolicznej ludności. Tym samym organ zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy naruszając zasadę wyrażoną w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Badania i uzgodnienia przeprowadzone w toku postępowania odnoszące się do szkodliwości zamierzonej instalacji traktowały jedynie o nadajnikach, które miały być zainstalowane. Organ nie rozważał też i nie wziął pod uwagę jaki wpływ na środowisko naturalne i ludzi będzie miało zainstalowanie obok już istniejącego na maszcie, nowego nadajnika przy założeniu, że nastąpi kumulacja oddziaływujących emisji. Z uwagi na powyższe trudno też odmówić zasadności decyzji organu II instancji uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną do ponownego rozpoznania. Z tych też względów skargę należało uznać za całkowicie niezasadną i jako taką oddalić.