II SA/Łd 1824/02

Dnia 26 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie: NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: referent stażysta Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 roku na rozprawie na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.2 ust.1 pkt.2, art.23 oraz art.6 pkt.6a i 6b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./ przyznał J. T. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tzn. od dnia 18 października 2002r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu stwierdzono, iż J. T. spełnia warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej lecz nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył J. T. wnosząc o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych gdyż spełnia on warunki do otrzymania tego świadczenia. Nadto jest w trudnej sytuacji materialnej. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.2 ust.1 pkt.2, art.23 ust.1 i 2 oraz art.6c ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./, art.4 ust.1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 89 poz.973/ oraz art.138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobie jeżeli okresy jej zatrudnienia, w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, wynosiły co najmniej 365 dni przy czym do tych "365" dni zalicza się okresy zatrudnienia w których pracownik osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia i tylko te okresy wykonywania innej pracy zarobkowej w których podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Zaliczeniu podlegają także okresy wykonywania pracy podczas tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota najniższego wynagrodzenia. Od dnia 1 stycznia 2001r. najniższe wynagrodzenie wynosi 760 zł. W okresie 18-u miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. w okresie od 17 kwietnia 2001r. do 17 października 2002r. J. T. wykonywał pracę: - w Areszcie Śledczym w Ł. podczas odbywania kary pozbawienia wolności od 18 maja 2001r. do 22 kwietnia 2002r. - w Zakładzie Ogólnobudowlanym H. M. od 17 września 2002r. do 16 października 2002r. J. T. osiągał najniższe wynagrodzenie w czasie pracy w Areszcie Śledczym w Ł. przez 155 dni a mianowicie w lipcu 2001r., w sierpniu 2001r., w październiku 2001r., w grudniu 2001r. i w styczniu 2002r. oraz w czasie pracy w Zakładzie H. M. przez 30 dni. Łącznie zatem posiada on 185 dni na wymagane 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Pozostałe okresy pracy w Areszcie Śledczym w Ł. nie zostały zaliczone gdyż J. T. nie osiągnął w nich wymaganego najniższego wynagrodzenia. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. T. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Skarżący nie miał żadnego wpływu na wysokość jego zarobków. Jego wynagrodzenie miesięczne wynosiło 870 zł a były takie miesiące, że zarobił 970 zł i 1267 zł. Obecnie jest w trudnej sytuacji materialnej. W konkluzji wnosił o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. T. nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/. Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga J. T. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa[...] . Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.23 ust.1 pkt.2e/ wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności jeżeli podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art.18 ust.1, art.20 ust.1 w związku z art.6 ust.1 pkt.8 i art.4 pkt.9 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych/Dz.U. nr 137 poz.887 z późn. zm./ podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe osób odbywających karę pozbawienia wolności stanowi przychód z tytułu wykonywania pracy zarobkowej. Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż skarżący w ciągu 18-u miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie posiadał wymaganych 365 dni o których mowa w art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego J. T. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 18 października 2002r. a więc okres osiemnastu miesięcy poprzedzających rejestrację wynosi od 17 kwietnia 2001r. do 17 października 2002r. W okresie tym skarżący był zatrudniony w Zakładzie Ogólnobudowlanym H. M. od 17 września 2002r. do 16 października 2002r. i w tym czasie osiągał wynagrodzenie wyższe od najniższego wynagrodzenia. Z tytułu tego zatrudnienia do "365 dni" w rozumieniu art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. podlega zaliczeniu 30 dni. Nadto w okresie od 18 maja 2001r. do 22 kwietnia 2002r. w czasie odbywania kary pozbawienia wolności skarżący wykonywał pracę w Areszcie Śledczym w Ł. W tym czasie najniższe wynagrodzenie za pracę pracowników wynosiło 760 zł. J. T. osiągnął takie wynagrodzenie tylko w niektórych miesiącach a mianowicie: w lipcu 2001r., w sierpniu 2001r., w październiku 2001r., w grudniu 2001r. i w styczniu 2002r. Do "365 dni" o których mowa w art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. zaliczeniu podlega zatem 155 dni. W pozostałych miesiącach pracy w Areszcie Śledczym wynagrodzenie skarżącego było niższe od kwoty 760 zł a więc miesiące te nie mogą zostać zaliczone do okresu "365 dni". Łącznie zatem w okresie 18-u miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy J. T. posiada jedynie 185 dni podlegających zaliczeniu do "365 dni". Organy administracji obu instancji trafnie więc doszły do wniosku, iż skarżący nie spełnia warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zarzuty J. T. podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż powinny zostać zaliczone wszystkie miesiące pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności gdyż w niektórych miesiącach osiągał on wynagrodzenie znacznie przekraczające 760 zł i średnie zarobki z tego okresu były wyższe od najniższego wynagrodzenia. Do "365 dni" zaliczeniu podlegają tylko te miesiące w których podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosi co najmniej najniższe wynagrodzenie. Przepisu art.23 ust.1 pkt.2e/ ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. nie można tak interpretować jak uczynił to skarżący a mianowicie wyliczać średnie zarobki z całego okresu pracy a następnie zaliczyć cały ten okres w sytuacji gdy średnie wynagrodzenie wynosi co najmniej 760 zł. Interpretacja taka nie wynika bowiem z treści wymienionego przepisu. Nie ma również znaczenia przyczyna z powodu której skarżący nie osiągał zarobków wynoszących co najmniej najniższe wynagrodzenie. W przepisie art.23 ust.1 pkt.2e/ ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. jest mowa jedynie o warunku aby podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosiła co najmniej najniższe wynagrodzenie. Skoro podstawa taka jest niższa od najniższego wynagrodzenia to okres ten nie podlega zaliczeniu do "365 dni" bez względu na to z jakiej przyczyny to nastąpiło. Zaznaczyć należy, iż J. T. dołączył do skargi zaświadczenie z Aresztu Śledczego w Ł. o osiągniętych dochodach, które różni się nieco od zaświadczenia z dnia 22 kwietnia 2002r. złożonego w postępowaniu administracyjnym. Przykładowo z zaświadczenia z 22 kwietnia 2002r. wynika, iż skarżący w miesiącu maju 2001r. osiągnął 254,80 zł wynagrodzenia zaś zaświadczenie dołączone do skargi wskazuje, iż zarobek w wysokości 254,80 zł dotyczy czerwca 2001r. Podobne różnice występują także w następnych miesiącach. Analiza zaświadczenia załączonego do skargi prowadzi do wniosku, iż wykazano w nim zarobki wypłacone skarżącemu za poprzedni miesiąc pracy a więc przykładowo kwota 2564,80 zł wypłacona w czerwcu 2001r. jest wynagrodzeniem za pracę w maju 2001r. Również w następnych miesiącach występują takie "przesunięcia". W świetle zaświadczenia załączonego do skargi J. T. również nie posiada on wymaganych "365 dni" o których mowa w art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Dodać również należy, iż do skarżącego nie ma zastosowania przypadek określony w art.23 ust.4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. gdyż nie zarejestrował się w urzędzie pracy w ciągu 30 dni od zwolnienia z aresztu śledczego. Reasumując sąd uznał, iż skarżący nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy administracji słusznie odmówiły mu prawa do tego świadczenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd oddalił skargę J. T.