II SA/Łd 184/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, , , po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i J. małżonków P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie [...] w przedmiocie : uznania zażalenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę Sygn. akt II SA/Łd 184 / 04 Uzasadnienie W dniu 21 stycznia 2004 roku M. i J. małżonkowie P. wywiedli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie M. i J. małżonków P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego nieruchomości położonej w P. przy ulicy A. W konkluzji wniesionej skargi podnieśli, iż uchylenia zaskarżonego postanowienia i nakazania urzędom kontynuowania wszczętego postępowania wywłaszczeniowego. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżący wywiedli w niniejszej sprawie skargę na postanowienie organu drugiej instancji, którym uznano za nieuzasadnione wniesione przez nich zażalenie na bezczynność organu I instancji prowadzącego postępowanie w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Oceniając zasadność złożonej skargi należy podnieść, iż miarodajny do tego jest przepis art. 37 par. 1 k.p.a., stanowiący, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez przepisy tejże ustawy, stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jeśli organ rozpoznając zażalenie uzna je za uzasadnione wyznaczy dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w przewidzianym przepisami terminie, może również w razie potrzeby podjąć środki zapobiegawcze przekraczaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. (art. 37 par. 2 k.p.a.) Otóż utrwalone jest już stanowisko zarówno w judykaturze jak i w doktrynie, iż zażalenie wniesione w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. – a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie – jest jedynie warunkiem formalnym do wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Tym samym owo zażalenie nie inicjuje odrębnego i samodzielnego postępowania administracyjnego, a jedynie jest warunkiem kontynuowania postępowania zarzucającego organowi bezczynność. Stanowisko organu II instancji wyrażone w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. ma charakter incydentalny i na postanowienie wydane w powyższym trybie nie przysługuje stronom jakikolwiek środek zaskarżenia. Natomiast niezależnie od stanowiska organu II instancji zajętego przy rozpoznawaniu wniesionego zażalenia strona jest uprawniona do tego, aby wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu i w postępowaniu sądowym podważać między innymi stanowisko zajęte przez organ II instancji w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku w sprawie IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116) Skoro w niniejszym postępowaniu sądowym skarżący zakwestionowali wyłącznie postanowienie wydane przez organ II instancji, którym uznano za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność organu niższego rzędu, to należy stanąć na stanowisku, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarżącym bez wątpienia służyło uprawnienie do kwestionowania w postępowaniu sądowym bezczynności organu administracji, jednak objęcie zakresem wniesionej skargi wyłącznie postanowienia o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione, nie pozostawia wątpliwości co do tego jaki zakres zaskarżenia obejmuje wniesiona skarga. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.