II SA/Łd 1856/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska (spr.), WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. 3II SA/ Łd 1856/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. po przeprowadzeniu na wniosek G. D. postępowania wyjaśniającego –orzekł o wymeldowaniu Z. N. z pobytu stałego z lokalu nr 17 przy ulicy A 4 w Ł. Organ I instancji ustalił , że Z. N. w miejscu zameldowania na pobyt stały nie przebywa. Wprawdzie wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego w Ł. o przywrócenie możliwości zamieszkania w przedmiotowym lokalu, ale następnie cofnął pozew, co spowodowało umorzenie postępowania . Cofnięcie pozwu zaś oznacza, że Z. N. dobrowolnie opróżnił lokal nr 17 przy ulicy A 4 w Ł. Wobec powyższego organ uznał , że została spełniona ustawowa przesłanka nie przebywania w lokalu -określona w art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Z 2001 r. Nr 87 poz 960- z późn. zmian) uzasadniająca decyzję o wymeldowaniu. W tym stanie rzeczy dalsze zameldowanie Z. N. na pobyt stały w lokalu w którym faktycznie nie przebywa stanowiłoby zdaniem organu fikcję meldunkową , czyli stan niezgodny z prawem . Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] wniósł w dniu 7 października 2002r. Z. N.. W uzasadnieniu podniósł ,że nie przebywał w lokalu przy ulicy A 4 , gdyż G. D. uniemożliwiała mu korzystanie z mieszkania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o wymeldowaniu Z. N. z lokalu nr 17 przy ulicy A 4 w Ł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał , że przepis art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Z 2001 r. Nr 87 poz 960- z późn. zmian) nakłada na osobę , która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące , obowiązek wymeldowania się we właściwym organie gminy, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca . Nie wykonanie tego obowiązku upoważnia organy gminy do wykorzystania dostępnych środków egzekucyjnych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku meldunkowego , bądź do wymeldowania osoby na wniosek lub z urzędu, jeżeli zostaną spełnione przesłanki art. 15 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy. W niniejszej sprawie , w ocenie organu odwoławczego zachodzi przesłanka określona w wyżej wymienionej ustawie , bowiem skarżący bez wykonania obowiązku wymeldowania się opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Organ odwoławczy wskazał , że zgodnie z treścią art. 6 ust.1 cyt. ustawy –pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania .Ponadto w orzecznictwie NSA przyjmuje się , że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest lokal , w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie zaś w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń , nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie , że Z. N. nie korzysta z miejsca stałego pobytu w rozumieniu ww. art. 6 ustawy. Odnosząc się do zarzutu, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu , ale także sytuację , w której osoba dotychczas zameldowana została przez dysponenta lokalu usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, jeśli nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał , że zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust.2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych , a zatem brak podstaw do uwzględnienia odwołania Z. N. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] Z. N. powtórzył argumenty przytoczone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosi o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . W dniu 16 kwietnia 2004 r. organ odwoławczy poinformował ponadto, że Z. N. w dniu 27 sierpnia 2003 r. zameldował się na pobyt stały pod innym adresem. Uczestniczka postępowania G. D. w dniu 26 kwietnia 2004 r. złożyła do akt sprawy odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie III K 1051/01. Na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2004 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1271, zm. Dz. U. z 2003 r Nr 228, poz. 2261) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1270) , skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej okoliczności nie zachodzi. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając cofnięcie skargi za skuteczne , umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.