II SA/Łd 1857/02

Dnia 26 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referent stażysta Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. 3 II SA/Łd 1857/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu M. S. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 1 października 2002 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W dniu 11 października 2002 r. M. S. złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, dołączając dokumenty dotyczące zatrudnienia oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania M. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki do jego nabycia. Od decyzji tej M. S. złożył w dniu 28 października 2002 r. odwołanie, w którym podnosił, iż od 1992 r był zarejestrowany jako bezrobotny. W ciągu 10 lat nie może zakwalifikować się do bezrobotnych z prawem do zasiłku. Utrzymuje się z kwoty 40 zł miesięcznie otrzymywanej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej . Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda Ł., po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt. 20 a, art. 6 c ust. 2 pkt. 2, art. 37 k, art. 37 l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 37 l ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Świadczenie przedemerytalne przysługuje od dnia następnego po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych dla ustalenia uprawnień. Wszystkie warunki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego zostały określone w art. 37 k ust. 1 ustawy. Przepis ten wyraźnie określa, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która: 1/ spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, określone w art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy i 2/ spełniła warunki do uzyskania prawa do zasiłku, określone w art. 2 3ustawy, tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji co najmniej 365 dni okresów zaliczeniowych np. zatrudnienia i osiągania z tego tytułu wynagrodzenia stanowiącego postawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. 3/ spełniła, jedną z niżej wymienionych grup warunków: - mężczyzna osiągnął wiek co najmniej 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury co najmniej 25 lat dla mężczyzn lub - spełnione zostały łącznie następujące warunki: do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy mężczyzna ukończył 55 lat i osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat lub - do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy mężczyzna osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący 40 lat, lub - do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Organ odwoławczy wskazał, że M. S. zarówno w dniu rejestracji, która nastąpiła w dniu 1 października 2002 r., jak i w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego udokumentował, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. w okresie 30.03.2001 . - 30.09.2002 posiada 242 dni okresów stanowiących podstawę przyznania prawa do zasiłku. Do tego okresu zaliczono okres zatrudnienia w PPHU A od dnia 2.10.2001 r. –30 11.2001 r. (60 dni), okres wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia od 01.12.2001 r.-31.122001 r. (31 dni), okres zatrudnienia w KDT – Zakładzie B od 21.02.2002 r.-20.04.2002 r. (59 dni), okresu zatrudnienia w Firmie C sp. z o.o. od 01.07.2002 r. do 30.09.2002 r. (92 dni). Zdaniem organu , w tej sytuacji brak jest podstaw, by przyznać M. S. jakiekolwiek świadczenia z Funduszu Pracy. Organ podał, że wnioskodawca nie spełnił również innych warunków określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy. W dniu złożenia wniosku ww. miał ukończone 52 lata i posiadał 29 letni okres uprawniający do emerytury (biorąc pod uwagę udokumentowane przez ww. okresy zatrudnienia oraz okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o zmianę przepisów, o przyznanie stałego zasiłku socjalnego lub przedemerytalnego. Skarżący podniósł, iż od 1992 r. nie może uzyskać prawa do zasiłku. W skardze skarżący opisuje swoją sytuację materialną, podnosi, że nie zapewniono mu pracy, oraz że gdyby do stażu pracy zaliczono mu okres pozostawania bezrobotnym bez prawa do zasiłku jego staż pracy byłby dłuższy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podniesione w skardze argumenty nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu enumeratywnie wyliczają przesłanki przyznania świadczeń w nich przewidzianych nie dając możliwości stosowania żadnych innych kryteriów dotyczących sytuacji majątkowej. Brak jest możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego do emerytury okresu pozostawania bezrobotnym bez prawa do zasiłku. Nie przewiduje tego art. 30 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ani art. 6, 7 i 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Na rozprawie skarżący popierał swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270). W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), tj. czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 37 l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U z 2001 r Nr 6 poz. 56 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. W myśl art. 37k ust. 1 ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje /.../ osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełnia ponadto jeden z warunków określonych w tym przepisie w punktach 1-4 ( zacytowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Tak jak wskazały organy obu instancji, warunki do uzyskania statusu bezrobotnego określone zostały w art. 2 ust. 1 pkt 2, zaś warunki do uzyskania prawa do zasiłku określił art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu . W przedmiotowej sprawie podstawową przyczyną odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego było uznanie przez organy rozstrzygające w sprawie, że M. S. nie udokumentował spełnienia warunków pozwalających na przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego, a więc warunku określonego w art. 23 ustawy. W ocenie Sądu taka ocena dokonana przez organy obu instancji prawa nie narusza. Stosownie do art. 23 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy , jeżeli: 1/ nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (art. 23 ust. 1 pkt 2 a), bądź wykazał 365 dni innych okresów zaliczalnych wymienionych w tym przepisie. W niniejszej sprawie skarżący udokumentował, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację , a więc w okresie od 30.03.2001r do 30.09.2002 r posiada tylko 242 dni okresów stanowiących podstawę przyznania prawa do zasiłku, zamiast 365 . Skarżący nie zarzuca przy tym aby wyliczenie dokonane przez organy administracji było nieprawidłowe, bądź pomijało jakieś okresy świadczenia pracy bądź inne zaliczalne. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą przyznania świadczenia przedemerytalnego , była zgodna z prawem. Można jedynie dodać, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dają organom administracji ani sądowi jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania świadczeń w niej przewidzianych . Tak więc okoliczność, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej nie mogła mieć wpływu ani na treść zaskarżonej decyzji, ani na treść orzeczenia sądu administracyjnego, który badał jedynie legalność zaskarżonej decyzji ( podobnie wyrok NSA z 11 maja 1998 r II SA 345/98, wyrok NSA z 20 marca 1998 r II S.A. 39/98 niepublikowane) . Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.