II SA/Łd 186/18

Dnia 16 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z W. na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 22 grudnia 2009 roku nr XLIX/1444/09 w sprawie podziału Województwa Łódzkiego na obwody łowieckie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A.B. Pismem z dnia 7 stycznia 2018 roku Z. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 22 grudnia 2009 roku nr XLIX/1444/09 w sprawie podziału Województwa Łódzkiego na obwody łowieckie. W treści skargi jej autorka podniosła zarzuty skierowane przeciwko kwestionowanej uchwale. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Łódzkiego nie podzielił stanowiska skarżącej zaprezentowanego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że od dnia 1 czerwca 2017 roku zmianie uległy przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935, powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca"). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku, czyli w dniu 1 czerwca 2017 roku, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy ustaw zmienianych m.in. w art. 6 (czyli ustawy o samorządzie województwa), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zastosowanie miały zatem przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o samorządzie województwa obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 roku. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 roku, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 zd. 1 p.p.s.a.). Stosowanie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na uchwałę wniesioną na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 486 ze zm.). Zgodnie z treścią tegoż przepisu w jego dotychczasowym brzmieniu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego, na podstawie art. 90 ustawy o samorządzie województwa, zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 16 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wr 91/17 i z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II SA/Wr 237/17; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w dniu 27 października 2017 roku skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na wspomniane wezwanie organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 8 listopada 2017 roku, doręczonym skarżącej w dniu 9 listopada 2017 roku. Wobec tego trzydziestodniowy termin do złożenia skargi liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (czyli od dnia 9 listopada 2017 roku) upływał z dniem 11 grudnia 2017 roku. Tymczasem skarga została złożona, za pośrednictwem organu, w dniu 15 stycznia 2018 roku, zatem z uchybieniem terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.