II SA/Łd 192/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.L. o wymierzenie Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1603/11 w przedmiocie wykonania robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. B.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wymierzenie Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1603/11 w przedmiocie wykonania robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd z urzędu w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając ewentualne wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dokonując oceny skargi w której skarżący domaga się wymierzenia Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 1603/11 w przedmiocie wykonania robót budowlanych godzi się w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. upoważniał stronę w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności do wniesienia skargi w tym przedmiocie i żądania wymierzenia temu organowi grzywny, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jednakże 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), powoływanej dalej jako: "ustawa nowelizująca" którą znowelizowano procedurę sądowoadministracyjną. I tak art. 1 pkt 42 ustawy nowelizującej zmienił treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który aktualnie stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w obecnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne wniesienie w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi na niewykonanie wyroku uchylającego akt lub czynność bądź też stwierdzającego ich nieważność. Z dniem wejścia w życie art. 154 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą możliwość skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na niewykonanie wyroku została ograniczona wyłącznie do sytuacji, gdy skarga dotyczy wyroku uwzględniającego wcześniejszą skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłączając tym samym skargę na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. Konsekwencją takiego unormowania jest stan w którym po 15 sierpnia 2015 r. środkami dyscyplinowania administracji publicznej w załatwieniu sprawy są skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1603/11, którego niewykonanie skarżący zarzuca Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi nie został wydany po rozpoznaniu skargi na bezczynność bądź też przewlekłe prowadzenie postępowania. Mocą tego wyroku NSA uchylił bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1952/10, decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 sierpnia 2010 r. znak: DON/ORZ/7100/1071/10 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 16 czerwca 2010 r. nr 91/I/2010 nakazującą Miastu S. wykonanie w terminie do 31 października 2010 r. określonych robót budowlanych i stwierdził, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ponownie wszcząć postępowanie naprawcze obejmując nim całość zrealizowanego zamierzenia budowlanego jakie obejmowała decyzja Wojewody Łódzkiego nr 2/2005 z 1 lutego 2005 r. i rozpatrzeć w nim zarzuty podnoszone przez B. L. W konsekwencji powyższego nie budzi najmniejszych wątpliwości, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. na niewykonanie powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1603/11 albowiem orzeczenie to nie dotyczyło ani kwestii bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji. Wobec stwierdzenia niedopuszczalności skargi Sąd odstąpił od wzywania skarżącego do uzupełnienia braków skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku w tym wykazania, że przed złożeniem skargi do Sądu wezwał organ do wykonania wyroku oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.