II SA/Łd 1926/03

Dnia 19 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak /spr./, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia wypłaty zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. 3 II SA/Łd 1926/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 37n ust. 2 i art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514), orzekł o wznowieniu, od dnia 1 października 2003r., wypłaty zasiłku przedemerytalnego, przyznanego E. P. decyzją z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż E. P. zawiadomiła Powiatowy Urząd Pracy nr 2 w Ł., że nie pracuje od 28 września 2003r. i przedstawiła jako dowód świadectwo pracy, wystawione przez A. Sp. z o.o. w Ł. Podano, iż w związku z tym, że łączna kwota przychodów osiągniętych przez skarżącą w październiku 2003r. nie byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, orzeczono o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego. W odwołaniu od powyższej decyzji E. P. wskazała, iż zgodnie z ostatnimi zmianami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, po przepracowaniu roku z wynagrodzeniem powyżej 800 złotych, nabyła prawo do świadczenia przedemerytalnego i dlatego prosi o przyznanie jej tego świadczenia, gdyż spełnia także pozostałe warunki do jego uzyskania tj. ukończyła 51 lat i ma 32 lata pracy. Decyzją z dnia [...] Nr Wojewoda Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 37n ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o /.../ zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /.../ (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż E. P. uzyskała, od dnia 02.10.2001r., zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty bazowej na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W związku z podjęciem przez skarżącą w dniu 1 grudnia 2001r. zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], orzekł o wstrzymaniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia 01.12.2001r. W dniu [...] E. P. zgłosiła się do PUP nr 2 w Ł. i przedłożyła świadectwo pracy, z którego wynikało, iż z dniem 27 września 2003r. rozwiązano ze skarżącą umowę o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Prezydent Miasta Ł., kierując się treścią art. 37n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, orzekł o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 października 2003r. Organ odwoławczy ustalił, iż zgodnie z art. 37n ust. 2 i ust. 2a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2002r. w przypadku podjęcia przez osobę uprawnioną do zasiłku przedemerytalnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego ulega zawieszeniu. Wojewoda dodał, iż akta sprawy jednoznacznie wskazują, iż w okresie od 01.12.2001r. do dnia 09.09.2003r. skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie A. Sp. z o.o., a w okresie od 10.09.2003r. do dnia 27.09.2003r. w firmie A. Sp. z o.o. i została zwolniona z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W okresach zatrudnienia wynagrodzenie skarżącej przekraczało połowę najniższego wynagrodzenia, a począwszy od 01.04.2002r. suma wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia i zasiłku przedemerytalnego w danym miesiącu przekraczała kwotę 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, należało w niniejszej sprawie zawiesić zasiłek przedemerytalny w okresie od dnia 1 grudnia 2001r. do dnia 30 września 2003r. i wznowić wypłatę zasiłku od dnia 1 października 2003r., wobec czego brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Organ podał jednocześnie, iż dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia, że skarżąca w złożonym w dniu [...] odwołaniu wniosła również o przyznanie świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż Wojewoda będzie mógł ustosunkować się do wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia przedemerytalnego dopiero po zajęciu stanowiska w tej spawie przez organ I instancji i ewentualnym wniesieniu odwołania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła E. P. i wskazała, iż nie zgadza się z odmową przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Wskazała, iż art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie mówi o pierwszej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, tylko o spełnieniu warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego w dniu rejestracji, a ona w dniu 29.09.2003r. te warunki spełniła. Do skargi dołączona została decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] o utrzymaniu w mocy decyzji o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia 01.10.2003r. oraz decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o odmowie przyznania E. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga E. P. wniesiona została w dniu 19 grudnia 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Należy zaznaczyć, iż sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddane zostało postępowanie organów administracji publicznej związane z wydaniem skarżącej decyzji w sprawie wznowienia wypłaty zasiłku przedemerytalnego. Sąd nie mógł odnieść się do załączonej do skargi decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], gdyż sprawa odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego nie mieści się w granicach sprawy, której dotyczy skarga, a ponadto skarżąca miała możliwość dochodzenia swoich roszczeń o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego poprzez złożenie odwołania od tej decyzji i następnie, w razie niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, kolejnej skargi do sądu administracyjnego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt przyznania E. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 2 października 2001r. oraz wstrzymanie jego wypłaty od dnia 01.12.2001r. w związku z podjęciem przez skarżącą zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznająca skarżącej zasiłek przedemerytalny oraz decyzja z dnia [...] orzekająca o wstrzymaniu wypłaty tego zasiłku, wobec nie wniesienia odwołania, stały się decyzjami ostatecznymi. Niespornym jest również, iż w dniu [...] E. P. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu pracy Nr 2 w Ł. i przedłożyła świadectwo pracy wystawione przez firmę A. Sp. z o.o. w Ł., z którego wynikało, iż w dniu [...] rozwiązano z nią stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W tym samym dniu skarżąca pokwitowała doręczenie jej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr w sprawie wznowienia wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 października 2003r. oraz złożyła pismo z prośbą o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego. Z uwagi na to, iż, zdaniem Sądu, treść pisma skarżącej z dnia 29 września 2003r. mógł budzić wątpliwości, czy zamiarem skarżącej było wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], czy też złożenie wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, organ miał obowiązek, zgodnie z brzmieniem art. 7 i 9 k.p.a., wyjaśnić jakie były rzeczywiste intencje strony. W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o tym, iż organ zwracał się do skarżącej z pytaniem mającym wyjaśnić, jaki jest charakter pisma z dnia 29.09.2003r. Powyższe uchybienie należy jednak uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na fakt, iż organ zatrudnienia potraktował pismo skarżącej zarówno jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przesłał je wraz z aktami sprawy do rozpoznania organowi drugiej instancji oraz jako wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i wydał decyzję z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego. W dniu 19 września 2003r. E. P. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie wznowienia wypłaty zasiłku przedemerytalnego, brak jest natomiast w aktach sprawy informacji, czy skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 września 2003r. o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego stanowił art. 37n ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi skarbu państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). W myśl pierwszego z powołanych wyżej przepisów, prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku: 1/ podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej; 2/ podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1; 3/ osiągania przychodów z innych tytułów niż wymienione w pkt 1 i 2, z wyłączeniem przychodów uzyskiwanych tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.1. Przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. stanowi natomiast, iż osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach, z tym, że: 1/ podlegają one waloryzacji na zasadach określonych dla zasiłków dla bezrobotnych obowiązujących w okresie ich wypłacania, 2/ do osób posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 24, 28, 28a, 29, 34, oraz 37l-37o ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy, w zakresie dotyczącym świadczeń przedemerytalnych. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, a także brzmienie art. 37n ust 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujące do dnia 31 marca 2002r., Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie organy prawidłowo zawiesiły E. P. prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 grudnia 2001r. z uwagi na podjęcie przez nią pracy zarobkowej i dlatego też, do czasu rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego, prawidłowym było również wznowienie wypłaty zasiłku przedemerytalnego. W przypadku bowiem, nie podjęcia przez organy zatrudnienia, w dniu przedłożenia przez E. P. świadectwa pracy informującego o ustaniu zatrudnienia, decyzji w przedmiocie wznowienia wypłaty skarżącej zasiłku przedemerytalnego, byłaby ona pozbawiona jakichkolwiek świadczeń wynikających z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do czasu rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Należy zauważyć, iż także obecnie, uchylenie przez Sąd decyzji Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wznowieniu skarżącej wypłaty zasiłku przedemerytalnego, w sytuacji gdyby okazało się, iż skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, spowodowałoby, iż skarżąca nie posiadałaby prawa ani do zasiłku przedemerytalnego ani do świadczenia przedemerytalnego. Sąd doszedł do przekonania, iż organy rozstrzygające w tej sprawie nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, a szczególności przepisu art. 37n ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), a także przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.