II SA/Łd 193/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]; znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót remontowych - oddala skargę. W dniu 30 października 2006 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zgłosiła zamiar wykonania robót remontowych posesji przy ul. A w Ł. polegających na ocenie stanu stropów i ewentualne ich wzmocnienie, remont dachów, elewacji wraz ewentualnym ociepleniem oraz remont instalacji wodno – kanalizacyjnej w celu udrożnienia studzienek, wskazując jako termin rozpoczęcia robót dzień 1 grudnia 2006 roku. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku –Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wezwał A Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł. do uzupełnienia wniosku z dnia 30 października 2006 roku poprzez złożenie dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że rodzaj robót w zgłoszeniu został określony niejednoznacznie, brak jest opisu i szkicu planowanych prac remontowych, a złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało wypełnione niezgodnie z treścią druku. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku –Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót remontowych w budynku usytuowanym w Ł. przy ul. A, z uwagi na nie złożenie do dnia wydania niniejszej decyzji dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a do złożenia których strona została zobowiązana postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. Od powyższej decyzji na podstawie art. 127 i art. 128 k.p.a. A Spółka z o.o. w Ł. wniosła odwołanie, w którym podniosła, że w zawiadomieniu o zamiarze wykonania robót budowlanych w sposób jasny i precyzyjny został wskazany zakres prac remontowych polegających na dokonaniu oceny stanu stropów i ewentualnym ich wzmocnieniu, remoncie elewacji wraz z ewentualnym ociepleniem (bez zmiany wyglądu elewacji) oraz remoncie instalacji wodno – kanalizacyjnej. Planowane prace remontowe, w ocenie strony skarżącej mają charakter konserwacyjny, naprawczy i odtworzeniowy, co powoduje, że zbędne są jakiekolwiek opracowania projektowe, szkice i rysunki. Żądanie organu pierwszej instancji określone w postanowieniu z dnia [...] narusza podstawowe zasady k.p.a i wydane zostało bez podstawy prawnej. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na treści art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane podniósł, że ze zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych wynika, że wnioskodawcą jest A Spółka z o.o. w Ł. reprezentowana przez Dyrektora A. B., która nie figuruje w odpisie z KRS, jako dyrektor. W zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych zostały natomiast określone czynności nie wymienione w treści art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Ocena bowiem stanu stropów i "ewentualne" ich wzmocnienie oraz "ewentualne" ocieplenie budynku czyli ocena stanu technicznego budynku lub jego elementów konstrukcyjnych stanowi czynność nie wymienioną w treści wskazanych przepisów i nie podlega wystąpieniu do właściwego organu ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych albo z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ocenę techniczną stanu budynku lub jego elementów konstrukcyjnych powinna dokonać osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane. "Ewentualność" natomiast jak wskazała strona w zgłoszeniu wykonania określonych prac remontowych nie może zostać uznana jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, ponieważ w zgłoszeniu stosownie do treści art. 30 ust. 2 należy wskazać konkretny rodzaj robót, zakres i sposób ich wykonania oraz położenie poprzez chociażby szkicowe wskazanie usytuowania w stosunku do pozostałej istniejącej już zabudowy. Oświadczenie zaś o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 powinno zostać sporządzone zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z 2004r., Nr 242, poz. 2421). Złożone natomiast przez stronę oświadczenie zawiera wady, które powinny zostać skorygowane poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających prawo do terenu i wykazanie prawa do reprezentacji Spółki przez Prezesa Spółki A. B.– B., która w odpisie z KRS figuruje jako Dyrektor. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 8 ,art. 9, art. 16 i 30 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wskazała, iż organ odwoławczy zobowiązany jest rozpoznać sprawę merytorycznie na nowo. Powołując się na art. 30 § 3 k.p.a. podniesiono, że strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. A. B. – B. jest Prezesem Zarządu A Spółki z o.o., a ze względu na przedmiot prowadzonej działalności również dyrektorem szeregu szkół prowadzonych przez Spółkę. Podniesiono, iż w postanowieniu z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. mógł wezwać Prezesa Zarządu do wyjaśnienia powstałych wątpliwości w kwestii prawa do reprezentacji Spółki, gdyż to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wyjaśnienia niejasności oraz należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W ocenie skarżącej Spółki zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych precyzyjnie i jednoznacznie wskazywało zakres prac remontowych, które miały zostać wykonane. Wykonanie natomiast prac remontowych nie wymaga szkiców ani rysunków ani pozwolenia czy uzgodnień uregulowanych w odrębnych przepisach, gdyż jest to remont, mający na celu zapewnienie prawidłowej i bezpiecznej eksploatacji nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z powodu podpisania skargi przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania Spółki lub o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy przepisu art. 30 ust. 2 – Prawa budowlanego należy podnieść, że organy administracji publicznej, w tym także organy architektoniczno-budowlane obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej w następstwie wykonania, której płynie nakaz podejmowania przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Głównym natomiast celem każdego postępowania administracyjnego jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie decyzji administracyjnej, zgodnej z przepisami prawa obowiązującego w dacie jej wydania. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane stanowi: "W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji". W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy A Spółka z o.o. w Ł. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót remontowych posesji przy ul. A w Ł. polegających na ocenie stanu stropów i ewentualnym ich wzmocnieniu, remoncie dachów, elewacji wraz z ewentualnym ociepleniem oraz remont instalacji wodno – kanalizacyjnej w celu udrożnienia studzienek. Analiza tego zgłoszenia wykazała, że nie spełniało ono wymogów określonych w art. 30 ust. 2 – Prawa budowlanego. O ile z całą pewnością nie wymaga zgłoszenia wykonanie ekspertyzy, oceny stanu budynku w tym jego stropów, to wykonywanie prac budowlanych ustalonych w wyniku takiej oceny może wymagać już takiego zgłoszenia. Dalsza jednak część zgłoszenia traktowała o remoncie dachów, elewacji wraz z ewentualnym ociepleniem oraz remont instalacji wodno – kanalizacyjnej w celu udrożnienia studzienek. Prace te co do zasady podlegają zgłoszeniu zamiarowi ich wykonania. Remont dachów może polegać na załataniu małego przecieku, ale również na wymianie jego więźby jak i poszycia, zaś remont elewacji na drobnych zaprawkach szpachlówką tynkową po wymianę całego tynku, czy pokrycie jej ociepliną wraz z nowym tynkiem. Podobnie rzecz ma się z drożnością studzienek kanalizacyjnych. Prace przy nich mogą polegać na zwykłym przepchaniu czyli konserwacji, po ich rozebranie i wybudowanie od nowa wraz z pewnym fragmentem przyłącza kanalizacyjnego. Dlatego też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że prace te wymagają co do zasady zgłoszenia zamiaru ich wykonania na gruncie cytowanego art. 30 ust. 2. Jeżeli jednak okaże się, że określony w zgłoszeniu zakres prac nie wymaga zgłoszenia, to organ architektoniczno-budowlany może o powyższym poformować inwestora przed pływem terminu, bądź nie zgłaszać sprzeciwu. Aby jednak organ mógł się zachować w sposób wyżej wskazany zakres jak i sposób zamierzonych prac musi być a tyle określony, aby organ miał co weryfikować. Wykonanie tych obowiązków leży więc po stronie inwestora, a organ administracji nie jest władny w sensie prawnym ani faktycznym uzupełniać w tym zakresie zgłoszenie inaczej jak po przez zobowiązanie inwestor do jego sprecyzowania. W sprawie niniejszej organ orzekający, przed podjęciem rozstrzygnięcia w formie wniesienia sprzeciwu nałożył właśnie w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie opisanych wyżej braków. Nie ulega wątpliwości, że zgłoszenie zamiaru wykonania prac budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 k.p.a, a zgłoszenie nie spełniające wymogów określonych w powołanym przepisie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie powinno zostać uzupełnione, stosownie do wezwania organu nadzoru budowlanego. Pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków zgłoszenia zawierającego stosowne pouczenie, skarżąca Spółka nie wykonała nałożonych obowiązków, co uprawniło organ do podjęcia rozstrzygnięcia poprzez wniesienie sprzeciwu w trybie określonym w art., 30 ust. 2. Niedopełnienie bowiem tych obowiązków i będący jego konsekwencją niejednoznacznie określony rodzaj, zakres i sposób wykonania planowanych prac remontowych skutkowały brakiem możliwości pozytywnego rozpatrzenia sprawy zgłoszenia zamiaru wykonania prac remontowych. Okoliczności dotyczące uzupełnienia dokumentów polegające na wykazaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z postanowienia z dnia 30 października 2006 r. nie miały wobec powyższych rozważań większego znaczenia, a i w ocenie Sądu wątpliwości te mogły być rozwiane przez znajdujące się dokumenty w aktach administracyjnych. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.