II SA/Łd 193/11

Dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. M., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U., Nr 98 poz. 634 ze zm.), art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów (Dz. U., Nr 64, poz. 427 ze zm.), §2, §3, §5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U., Nr 68, poz. 448 ze zm.), §15, §16 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329), art. 22, art. 51 ust. 1, art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników Dz. U. L 141 z dnia 30 kwietnia 2004r., str. 18—58), art. 2, art. 16 ust. 3 akapit drugi, ust. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 368 z dnia 23 grudnia 2006, str. 74—84) po rozpatrzeniu odwołania H. P., w sprawie o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...]r. o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych, wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. Z uzasadnienia decyzji Dyrektor wskazał stan faktyczny sprawy, z którego wynika, iż H. P. w dniu 15 maja 2007r. złożyła wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007, w którym zadeklarowała działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o nr: 37, 463, 482, 544, 727, 80, 358, 362, 457, 458, 450, 446. Po analizie dokumentów Kierownik wezwał kilkanaście osób do wzięcia udziału w rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu 28 sierpnia 2008r. Następnie organ I instancji w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych w wysokości 2 182,01 zł. W dniu 24 maja 2010 r. strona złożyła odwołanie po rozpatrzeniu, którego Dyrektor Oddziału Regionalnego wydał przywołaną na wstępie decyzję z dnia [...]r. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Przystępując do wyjaśnienia merytorycznej zasadności wydanego rozstrzygnięcia Dyrektor podał, iż zgodnie z § 2 Rozporządzenia ONW płatność jest przyznawana rolnikowi: 1) który zobowiąże się do prowadzenia działalności na zadeklarowanych do płatności ON W gruntach przez okres 5 lat od daty wypłaty pierwszej płatności, 2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek, na których jest prowadzona działalność rolnicza zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha, 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha, 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Płatności są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego, należy zatem przyjąć, iż okres posiadania połączonego z utrzymywaniem gospodarstwa zgodnie z normami, powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o płatności. Natomiast ocena stanu posiadania powinna być dokonana według stanu na dzień wydania decyzji, nie później jednak, niż według stanu na koniec danego roku kalendarzowego. We wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007 strona zadeklarowała do płatności działki rolne o powierzchni 18,26 ha: - A PZ o powierzchni 1,10 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 37; - B UPO o powierzchni 1,00 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 463; - C PZ o powierzchni 0,45 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 463; - D PZ o powierzchni 0,18 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 482; - E PZ o powierzchni 0,60 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 544; - F PZ o powierzchni 1,70 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 727; - G UPO o powierzchni 1,04 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 80; - H UPO o powierzchni 1,76 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 358; - I UPO o powierzchni 1,65 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 362,457; - J UPO o powierzchni 2,81 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 458; - K UPO o powierzchni 4,38 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 450; - L UPO o powierzchni 1,59 ha, położona na działce ewidencyjnej nr 446. W toku kontroli administracyjnej stwierdzono że dwóch producentów: H. P. oraz A. K., zadeklarowało do płatności ONW na rok 2007 działki rolne położone na tych samych działkach ewidencyjnych nr: 358, 362, 446, 450, 457, 458 (tzw. konflikt krzyżowy). Natomiast zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w takich przypadkach należy opowiedzieć się za płatnościami na rzecz posiadacza realnie gospodarującego na nieruchomości rolnej, pozostawiając stronom sporu ewentualne rozliczenia z tego tytułu na drodze cywilnoprawnej. W celu wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości przeprowadzono czynności dowodowe, z uwzględnieniem wniosków dowodowych stron, ustalając, iż strona w 2007 roku nie znajdowała się w posiadaniu (nie użytkowała) działek rolnych położonych na ww. działkach ewidencyjnych. W konsekwencji z płatności wykluczone zostały działki rolne o numerach ewidencyjnych: 358; 362,457, 458, 450, 446. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jakoby działki nie były użytkowane w związku z klęska żywiołową, nadto strona jest osoba niepełnosprawną i nie wypełniała sama wniosku o płatność organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za treść wniosku, niezależnie od tego czy przy jego wypełnieniu korzystał z pomocy osób trzecich. To on bowiem podpisał wniosek i to on figuruje w nim jako osoba ubiegająca się o przyznanie płatności. Korzystanie natomiast przez niego z pomocy osób trzecich przy wypełnianiu wniosku nie może być poczytywane jako okoliczność wykluczająca możliwość poniesienia przez niego negatywnych konsekwencji, związanych z zaistnieniem konkretnych nieprawidłowości w treści wniosku. Organ zwrócił uwagę, że § 2 Rozporządzenia ONW obowiązywał już w dniu składania wniosku. Organ nie miał zatem obowiązku informowania strony o treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa, zwłaszcza, że na złożonym wniosku (str. 4 wniosku) znajduje się oświadczenie, z treści którego wynika, że strona zna zasady przyznawania płatności. Po drugie na str. 4 wniosku znajduje się zobowiązanie wnioskodawcy dotyczące, m. in. niezwłocznego informowania Agencji na piśmie o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności. Wniosek wraz z zawartymi w nim zobowiązaniami i oświadczeniami został własnoręcznie podpisany przez stronę i złożony w określonym przepisami prawa terminie, zatem wnioskodawca znał zasady przyznawania płatności i miał świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również godził się na obarczenie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Traktowanie owych skutków w sposób wybiórczy i godzenie się przez stronę jedynie na te, które są dlań korzystne, nie może znaleźć akceptacji. Dyrektor stwierdził, że strona posiadała wiedzę, że sporne grunty były użytkowane przez A. K., o czym świadczą: pismo z dnia 14 czerwca 2005 r. skierowane do tegoż podmiotu, w którym strona żąda zaprzestania "samowolnego wydzierżawienia" oraz wniosek z dnia [...]r. skierowany do Sądu Rejonowego w S., w którym strona żąda wydania przez Sąd zakazu wstępu przez A. K. na teren gospodarstwa. Pomimo posiadanej wiedzy, strona nie wycofała spornych działek z wniosku, stosownie do brzmienia art. 22 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w zw. z § 5 ust. 3 Rozporządzenia ONW. Zgodnie z art. 21 ust. 3 Ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wyjaśnił, że wystąpienie w gospodarstwie powodzi w 2010 roku, jak również okoliczność długotrwałego leczenia się (od 1999r.), nie stanowią okoliczności wyłączającej winę producenta w zakresie nie spełnienia warunków przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007. Wobec powyższego brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia sankcji, stosownie do brzmienia art. 68 ust. 1 ww. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Uszczegóławiając organ wyjaśnił, iż w zakresie płatność (ONW) powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wynosi 18,26 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku w/w kontroli wynosi 6,07 ha. Wyliczenie procentowej różnicy w powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 200,82 %. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 3 akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 - jeżeli różnica między obszarem deklarowanym i obszarem zatwierdzonym wynosi więcej niż 50 % nie przyznaje się pomocy i dodatkowo wyklucza się beneficjenta z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między deklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, zgodnie zaś z ust. 6 kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 3 akapit drugi podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeżeli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania administracyjnego przekracza 50 %, płatności ONW zostały wnioskodawcy odmówione oraz zostały nałożone sankcje trzyletnie w wysokości iloczynu różnicy między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną oraz stawki płatności na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej określonej w § 3 ust. 2 pkt l Rozporządzenia ONW. Kwota sankcji wynosi: (18,26 ha - 6,07 ha) x 179 zł/ha = 12,19 ha x 179 zł/ha = 2 182,01 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. P. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...]r. gdyż została wydana przed upływem 8 grudnia 2010r., do którego to dnia został odroczony termin rozpatrzenia sprawy. Strona dodała, iż sprawa została załatwiona bez rozpatrzenia jej argumentów, iż nieświadomie popełniła błąd, a przypisuje jej się świadome działanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi przyznał, iż owszem strona zwróciła się w dniu 9 września 2010r. z prośbą o przedłużenie postępowania o dwa miesiące ze względu na chorobę i inne obiektywne problemy związane z powodzią. Od złożenia tego wniosku organ dwukrotnie przedłużał termin rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 36 §1 K.p.a., natomiast termin wydania decyzji odwoławczej został przedłużony o 3 miesiące, trudno zatem zgodzić się ze stroną, iż decyzja została wydana z naruszeniem przywołanego uregulowania prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...]r. Nr [...], który po rozpatrzeniu odwołania H. P., w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia [...]r., o odmowie przyznania płatności bezpośrednich ONW do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. W ocenie Sądu stanowisko organu wywiedzione w zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i rzetelny a dokonana ocena materiału dowodowego - wszechstronna i gruntowna. Organ ustosunkował się do każdego ze zgromadzonych dowodów, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu. Uwzględnił wzajemne powiązania pomiędzy poszczególnymi dowodami i po wnikliwej ich analizie uzyskał jednoznaczne ustalenia faktyczne i prawne, które Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela. Jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawę do wyrażenia stanowiska, które nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 K.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005r., akt III SA/Wa 2668/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 189791). Podkreślić trzeba, iż dokonanie przez organ na podstawie zgromadzonego materiału sprawy ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. W niniejszej sprawie istotne znaczenie odegrały ustalenia czynione w oparciu o zeznania świadków, gdyż w oparciu o nie organ ustalił, iż część działek zadeklarowanych przez skarżącą nie była rzeczywiście przez nią użytkowana, a okoliczność ta wyklucza możliwość uzyskania płatności na takie działki. Postępowanie w tym zakresie zostało prawidłowo przeprowadzone w sposób wynikający z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Pozyskane w ten sposób zeznania organ ocenił w sposób rzetelny i niebudzący zastrzeżeń, zaś mając na względzie zasady logicznego rozumowania brak jest podstaw do uznania dokonanej analizy za wykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organ obowiązany był bowiem rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi bowiem być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Zasadę swobodnej oceny dowodów można podważyć jedynie gdy naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania i logicznego rozumowania. Sąd nie może dokonać odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., akt VI SA/Wa 1073/05, niepubl., dostępny Lex nr 193908). W ocenie Sądu organy, po rzetelnie przeprowadzonym postępowaniu zasadnie uznały, iż H. P. nie uprawiała faktycznie działek, co do których wystąpił konflikt krzyżowy z innym producentem, zaś zeznania świadków oraz zebrane w postępowaniu dokumenty potwierdziły, że faktycznym użytkownikiem spornych działek był A. K. Zebrany materiał dowody uprawnia do stwierdzenia, iż skarżąca w 2007 roku nie użytkowała działek rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych oznaczonych numerami: 358, 362, 446, 450, 457, 458. Zatem za zasadne uznać należy wykluczenie przez organy z płatności działek rolnych H, I, J, K, L. W konsekwencji za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, że powierzchnia zgłoszona we wniosku do płatności bezpośredniej ONW równa jest 18,26 ha i przekracza powierzchnię faktycznie ustaloną w trakcie kontroli, która wynosi 6,07 ha. Wyliczona różnica procentowa w powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 200,82%, które to wyliczenie musiało skutkować odmową przyznania płatności bezpośredniej oraz nałożeniem na skarżącą trzyletnich sankcji w wysokości iloczynu różnicy między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną oraz stawki płatności ONW. Zaznaczyć należy, iż ustalenia organów w powyższym zakresie nie są arbitralne. Trudno bowiem uznać, aby zeznania świadków, czy wyjaśnienia samej strony mogły podważać ustalenia organu oparte na dowodach materialnych w postaci dokumentacji fotograficznej, szkiców oraz wpisów w protokole kontroli. Zgromadzona w niniejszej sprawie dokumentacja pozwala uznać, że organy dokonały prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowalności zgłoszonych gruntów W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a., albowiem organ administracji publicznej działał na podstawie przepisów prawa oraz podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym stwierdzić należy, że organy obu instancji w prawidłowy sposób ustaliły stan faktyczny sprawy i nie naruszyły w tym zakresie podniesionych w skardze przepisów postępowania. Powyższa zaś konstatacja prowadzi do wniosku, że prawidłowo zastosowały, do tak ustalonego stanu faktycznego art. 16 ust. 3 akapit 2, ust. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze i wcześniej w odwołaniu, stwierdzić trzeba, iż to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za treść wniosku, niezależnie od tego czy przy jego wypełnieniu korzystał z pomocy osób trzecich. To bowiem strona podpisuje wniosek i figuruje w nim jako osoba ubiegająca się o przyznanie płatności. Korzystanie natomiast przez beneficjenta z pomocy osób trzecich przy wypełnianiu wniosku nie może być poczytywane, jako okoliczność wykluczająca możliwość poniesienia przez niego negatywnych konsekwencji, związanych z zaistnieniem konkretnych nieprawidłowości w treści wniosku. Na wniosku skarżącej znajduje się oświadczenie, z treści którego wynika, że H. P. zna zasady przyznawania płatności bezpośrednich oraz zobowiązanie wnioskodawcy dotyczące, m.in. niezwłocznego informowania organu na piśmie o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności. Wniosek wraz z zawartymi w nim zobowiązaniami i oświadczeniami został własnoręcznie podpisany przez skarżącą. Należy zatem uznać, iż wnioskodawczyni znała zasady przyznawania płatności i miała świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również godziła się na obarczenie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Oznacza to, iż nie jest do zaakceptowania wybiórcze traktowanie tychże skutków i godzenie się przez stronę jedynie na te, które są dlań korzystne. Natomiast fakt długotrwałego leczenia się skarżącej, nie może stanowić okoliczności wyłączającej winę producenta w zakresie nie spełnienia warunków przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Skarżąca pomimo przewlekłej choroby i niedogodności związanych z nią była w stanie złożyć wniosek o przyznanie płatności, podpisać stosowne oświadczenie trudno zatem uznać, iż nie była świadoma swego działania i skutków jakie będzie wywoływało w przyszłości, i to zarówno tych korzystnych dla strony jak i negatywnych wynikających z jej błędów. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a., w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku ze złożonym przez pełnomocnika z urzędu oświadczeniem, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części. ar