II SA/Łd 193/24

Dnia 14 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska – Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2024 roku sprawy ze skargi A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2023 r. znak: SKO.4172.5.2023 w przedmiocie czasowego odebrania psa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z dnia 27 września 2023 r., znak: PZB.6140.3.2023; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego A. L. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 20s23 r. znak: SKO.4172.5.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania A.L., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 27 września 2023 r. znak: PZB.6140.3.2023 w przedmiocie czasowego odebrania psa. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 27 września 2023 r. Burmistrz Aleksandrowa Łódzkiego , na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 - dalej w skrócie "u.o.z."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), po wszczęciu z urzędu postępowania, orzekł o czasowym odebraniu A.L. psa rasy golden retriever i przekazaniu go pod opiekę domu tymczasowego. W odwołaniu od powyższej decyzji A.L. reprezentowany przez adwokata wniósł o jej uchylenie i orzeczenie o przekazaniu psa do rąk opiekuna A.L., podnosząc zarzuty: - naruszenia norm prawa materialnego: a) art. 6 ust. 2 pkt 10, pkt 17, pkt 19 u.o.z., przez jego zastosowanie podczas, gdy nie zachodziły okoliczności wskazane w treści przepisów; b) art. 7 ust. 3 u.o.z., przez nieuzasadnione zastosowanie oznaczonego trybu; - naruszenia norm postępowania: a) art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., przez niewyjaśnienie dokładne stanu faktycznego, to jest pominięcie zbadania warunków bytowych w jakich przebywał pies "[...]", brak ustalenia, że przebywający w nieruchomości, o charakterze domu jednorodzinnego pies - mógł swobodnie przez odpowiednie przejście przebywać zależnie, od jego woli zarówno wewnątrz nieruchomości, jak i w ogrodzie nieruchomości (ogrodzie zresztą dedykowanym jego potrzebom). Warunki bytowe zarówno w ogrodzie, jak i wewnątrz nieruchomości były zapewnione, także poprzez stały dostęp do wody i pożywienia; b) art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z wiedzą, logiką i doświadczeniem życiowym, to jest uznanie, że w stosunku do psa, z którym łączy taka więź (wykazana przedstawionym materiałem dowodowym) opiekun mógłby w sposób świadomy obniżać dobrostan psa [...] . Zdjęcia przedstawione przez właściciela wskazują, zarówno na charakter istniejących pomiędzy nimi relacji, jak i na warunki bytowe zwierzęcia. Dokonana ocena przez organ, jakoby były to warunki złe, jest sprzeczna, zarówno z zasadami logiki, jak i doświadczeniem życiowym. Z warunkami bytowymi organ mógł zapoznać się z materiału zdjęciowego (wizji lokalnej organ zaniechał, mimo pełnej gotowości właściciela do współpracy). Organ przyjął także, że stan skóry zwierzęcia wynika z zaniedbania mimo, że właściciel przedstawił pełną dokumentację medyczną, która wskazuje na charakterystykę choroby i jej objawy, które są objawem jednostki chorobowej, a nie zaniedbania, ocena organu jest sprzeczna z wiedzą medyczną. Organ podniósł, iż brak jest opinii z kliniki weterynaryjnej, podczas, gdy właściciel we własnym zakresie przedstawił dokumentację medyczną. Ocena organu jest sprzeczna z logiką i wiedzą także w zakresie oceny zachowań psa [...]. Zwierzę zabrane nagle ze swojego środowiska i opiekuna zachowuje się apatycznie i nieufnie, potem zaś, po oswojeniu z sytuacją nabiera zaufania adaptując się do nowych warunków. Powołaną na wstępie decyzją z 13 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 2, pkt 11, art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3 i ust. 4 u.o.z., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wyjaśnił, że [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, zwane dalej Towarzystwem, pismem z 7 marca 2023 r. poinformowało organ I instancji, iż na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z., 6 marca 2023 r. został odebrany właścicielowi pies w typie rasy golden retriever z terenu posesji położonej w K. przy ulicy [...] Nr [...], z uwagi na bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia. Towarzystwo wniosło o niezwłoczne podjęcie decyzji w przedmiocie odebrania psa oraz oświadczyło, że chce uczestniczyć na prawach strony w toku prowadzonego postępowania. W motywach wniosku Towarzystwo wskazało, iż wpłynęło doń zgłoszenie wskazujące na niewłaściwe utrzymywanie psa w typie rasy golden retriever na wspomnianej wyżej posesji w związku z czym 6 marca 2023 r. inspektorzy Towarzystwa wraz z przedstawicielami Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim, policji i straży pożarnej, udali się pod wskazany w zgłoszeniu adres. Na posesji znajdował się pies w stanie, który bezpośrednio zagrażał jego życiu i zdrowiu. Zwierzę nie miało odpowiedniego schronienia przed niekorzystnymi, zimowymi warunkami atmosferycznymi, wykazywało objawy chorobowe, z widocznymi wyłysieniami na całym ciele, trudnościami w podnoszeniu się, uporczywym drapaniem się. Pies trząsł się z zimna i wycieńczenia, był apatyczny. W związku ze stwierdzeniem, że dalsze pozostawanie zwierzęcia w dotychczasowym miejscu zagraża jego życiu i zdrowiu podjęto decyzję o konieczności natychmiastowego odbioru psa na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. i przewiezieniu go do lecznicy weterynaryjnej celem udzielenia natychmiastowej pomocy lekarskiej. Wstępne oględziny psa wykazały wyłysienia na całym ciele, otwarte ropiejące rany, krwiak na uchu, pchły, grzybicę skóry, powiększone węzły chłonne, wyciek ropny z nosa i oczu, guz, problemy z chodzeniem, wychudzenie, skrajne wycieńczenie organizmu. Do powyższego wniosku jak wynika z jego treści dołączono dokumentację fotograficzną. A.L. w piśmie z 9 marca 2023 r. skierowanym do organu I instancji wezwał organ do natychmiastowego wydania psa na ręce właściciela, opiekuna od szczeniaka. Podniósł, że dokonano zaboru psa na skutek naruszenia zasad postępowania, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że pies [...] nie znajduje się pod właściwą opieką opiekuna, co zagraża jego dobrostanowi, podczas, gdy wskazany pies nie tylko ma zapewniony konieczny dobrostan, ale wręcz jest traktowany jak członek rodziny, a interwencja nastąpiła wskutek fałszywego doniesienia sąsiada, z którym pozostaje w długoletnim konflikcie. A.L. wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej na okoliczność sprawowania właściwej opieki medycznej i leczenia psa, jak i dowodu ze zdjęć psa z opiekunem. Do powyższego pisma, jak wynika z jego treści, dołączono dokumentację medyczną, zdjęcia oraz oświadczenie lekarza weterynarii prowadzącego leczenie psa z 10 marca 2023 r. Postanowieniem z 17 marca 2023 r. organ dopuścił Towarzystwo do udziału na prawach strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o czasowym odebraniu psa. W piśmie z 19 marca 2023 r. A.L. w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego pisma z 10 marca 2023 r. wraz załącznikami oraz jak najszybsze rozpoznanie sprawy. Pismem z 2 czerwca 2023 r. organ zwrócił się do lekarza weterynarii B. R. - L., o przesłanie dokumentacji medycznej wskazującej na leczenie odebranego psa. Pismem z 12 lipca 2023 r. organ zwrócił się do lekarza weterynarii A.K. – G. o przesłanie dokumentacji medycznej wskazującej na leczenie odebranego psa. Organ I instancji pismem z 13 lipca 2023 r. zwrócił się do Towarzystwa o udzielenie informacji i o przedstawienie dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia odebranego psa. Towarzystwo w piśmie z 18 lipca 2023 r., które wpłynęło na ogólnodostępną skrzynkę poczty elektronicznej, udzieliło odpowiedzi, załączając opinię lekarsko-weterynaryjną z 30 marca 2023 r. sporządzoną przez lekarza weterynarii W.L., kartę informacyjną wizyty z 6 marca 2023 r. T. (powinno być w C. w Z.), odpis pisma z 31 maja 2023 r. T., skierowanego do Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego , wskazującego na stan zdrowia odebranego psa. Organ I instancji pismem z 2 sierpnia 2023 r. skierowanym do Towarzystwa zwrócił się o wyrażenie zgody na nieodpłatne przekazanie pod opiekę odebranego psa, przebywającego w lecznicy przy schronisku T. S.C., do domu tymczasowego na czas odbioru czasowego. Pismem z 3 sierpnia 2023 r. organ zwrócił się do T. o wyrażenie zgody na przekazanie pod opiekę do domu tymczasowego odebranego psa na czas odbioru. W odpowiedzi Towarzystwo w piśmie z 21 sierpnia 2023 r. poinformowało, że nie jest w stanie podjąć się opieki nad odebranym psem, a Prokuratura Rejonowa w Zgierzu wszczęła dochodzenie w przedmiotowej sprawie. Wobec poczynionych ustaleń, jak wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji orzekł o czasowym odebraniu psa. Organ odwoławczy stwierdził także, że akta sprawy zawierają nadto: 1) odpis pisma z 31 maja 2023 r. T., skierowanego do Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego , wskazującego na stan zdrowia odebranego psa, 2) odpis opisu wizyty A.L. z psem w dniu 20 maja 2019 r. w G. Kolegium podniosło także, że z odbioru psa sporządzono także dokumentację filmową, która była emitowana w TVP i TVN24. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi normami prawa. Kolegium przytoczyło art. 6 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 2 u.o.z., definicje "humanitarnego traktowania zwierząt" i "rażącego zaniedbania", art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., a następnie wyjaśniło, że powołane wyżej normy kształtują dwa odrębne stany faktyczne dające podstawę do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia (zwierząt). W sprawie bezspornym jest, iż przedstawiciele Towarzystwa odebrali psa A.L., a zatem w tym przypadku ma wyłącznie zastosowanie norma zawarta w art. 7 ust. 3 u.o.z., bowiem nastąpiło już odebranie zwierzęcia poprzedzające wydanie decyzji w tym zakresie. Istota postępowania w tym przypadku sprowadza się do ustalenia, czy miał miejsce stan niecierpiącej zwłoki a zatem, czy zasadnie dokonano czynności odebrania zwierząt, jak ma to miejsce w tym przypadku, jak również, czy istniało zagrożenie życia lub zdrowia zwierzęcia. W ocenie Kolegium, zebrany materiał dowodowy wskazuje, że całkowicie zasadnie odebrano A.L. zwierzę, a w konsekwencji słusznie organ I instancji wydał decyzję o czasowym odebraniu zwierzęcia. Jeżeli pies nie miał schronienia przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, miał widoczny stan chorobowy - zmiany skórne w stanie zapalnym, cuchnące, ropne z przerzedzeniem włosa i braku podszerstka na całym ciele, niedowagę i był odwodniony, a także miał przerośnięte znacznie pazury we wszystkich kończynach, co zresztą ilustruje materiał zdjęciowy dołączony do akt sprawy, jak i materiał filmowy oraz potwierdza karta informacyjna wizyty z 6 marca 2023 r., to należy całkowicie zgodzić się z poglądem, że występował stan zagrożenia życia i zdrowia. Kolegium zwróciło szczególnie uwagę na materiał zdjęciowy sporządzony w 6 marca 2023 r. przez inspektorów Towarzystwa, jak i materiał filmowy emitowany następnie w TVP, jak i TVN24. Jak stwierdził organ odwoławczy, stan odebranego psa jest w sposób obiektywny uwidoczniony zarówno na zdjęciach, jak i w materiale filmowym i każdy może zapoznać się z tym materiałem (i zdjęciami) i wyciągnąć wnioski. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na równie jasną opinię lekarza weterynarii z gabinetu weterynaryjnego T. z 31 maja 2023 r., jak i poprzedzającą ją z 6 marca 2023 r. (karta informacyjna wizyty), w których wyraźnie opisuje się stan odebranego psa na dzień 6 marca 2023 r. Stan ten zdefiniować należy jako zaistnienie stanu zagrożenia zdrowia i życia zwierzęcia w tym dniu, co stanowi nie tylko konieczność, ale wręcz obowiązek odebrania A.L. zwierzęcia. Stan ten nie wymaga, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, żadnego szerszego opisu, bowiem jednoznacznie wskazuje, że w tym przypadku miało miejsce utrzymywanie zwierzęcia w stanie rażącego zaniedbania, w rozumieniu: bez zapewnienia dostępu do wody i pożywienia, bez należytej opieki, w brudzie, w niewłaściwych pomieszczeniach (właściwie: braku takich pomieszczeń) przy wystawieniu psa na działanie warunków atmosferycznych. I nie trzeba być żadnym specjalistą, aby to ustalić, gdyż wystarczyło zapoznać się z materiałem zdjęciowym i materiałem filmowym. Zdaniem Kolegium, trudno w tym przypadku wywodzić, jak ma to miejsce w odwołaniu A.L., że decyzja organu pierwszej instancji została oparta na działaniu sprzecznym z logiką i wiedzą w zakresie zachowań psa przy pominięciu zbadania warunków bytowych w jakich przebywał pies. Materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy i, co najistotniejsze, ilustruje stan w jakim znajdował się pies w dniu jego odebrania, jak również stan "pomieszczeń", w których to przebywał pies (vide: posłanie ze styropianu). Nie został przy tym złożony do akt sprawy dowód, który to wskazywałby, że w 6 marca 2023 r. pies znajdował się w odpowiednim pomieszczeniu, miał zapewniony dostęp do wody i pokarmu, nie był zaniedbany, był pod systematyczną opieką lekarza weterynarii i był w stanie w pełni zadowalającym. Stan, w którym znajdowało się zwierzę 6 marca 2023 r. wyczerpuje w pełni dyspozycję art. 7 ust. 3 u.o.z., zwłaszcza, że ustawodawca wyraźnie i jasno wskazał, iż strażnik gminny lub policjant lub przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt odbiera zwierzę, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W tym przypadku, zdaniem Kolegium, dalsze pozostawanie psa pod opieką A.L. stanowiło o zagrożeniu zarówno życia, jak i zdrowia odebranego zwierzęcia. Na słuszność tego stanowiska wskazuje opis stanu psa i jego zdjęcia (materiał filmowy) oraz stan otoczenia, który to stan zresztą nie jest w istocie swej w żaden sposób kwestionowany przez A.L.. Zastosowanie powołanej powyżej normy jest nie tylko uzależnione od ustalenia w toku prowadzonego postępowania nadzwyczajnych czy też nader szczególnie, wyjątkowo drastycznych odstępstw odnoszących się do zasad opieki nad zwierzętami, lecz także w przypadku stwierdzenia realnego stanu zagrożenia życia i/lub zdrowia odebranych zwierząt. W tym przypadku taka sytuacja ma miejsce. Organ I instancji 27 września 2023 r. wydał decyzję o czasowym odebraniu A.L. psa rasy golden retriever i jednocześnie o przekazaniu go pod opiekę domu tymczasowego, stwierdzając iż zachodzą przesłanki zastosowania normy zawartej w art. 7 ust. 3 u.o.z., co zdaniem Kolegium, nie może budzić żadnej wątpliwości. Bezspornym jest więc, że organ I instancji, zważywszy brzmienie sentencji wydanej decyzji, orzekł o "przekazaniu go pod opiekę domu tymczasowego" powołując normę zawartą w art. 7 ust. 1b i ust. 1c u.o.z. Ustawodawca w art. 7 ust. 1 i ust. 3 u.o.z. uregulował dwa odrębne stany faktyczne i dwa odrębne rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w przypadku odebrania zwierząt (zwierzęcia). W przypadku następczego wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt wobec faktycznego odebrania zwierząt przez podmioty wymienione w ust. 3 normy, nie zachodzi konieczność orzekania przez organ administracji "o przekazaniu" odebranego już uprzednio zwierzęcia w konkretne miejsce. A zatem, orzeczenie przez organ I instancji o przekazaniu odebranego już psa pod opiekę domu tymczasowego nie stanowi o wystąpieniu wady uzasadniającej uchylenie decyzji w tym zakresie zwłaszcza, że Towarzystwo nie widzi możliwości sprawowania dalszej opieki nad odebranym psem (pismo z 21 sierpnia 2023 r.). Bezspornym jest również, iż wprost z wydanej decyzji wynika, kto będzie sprawował opiekę nad odebranym psem. Organ I instancji nie rozstrzygnął w swej decyzji o kosztach odebrania, utrzymania i leczenia odebranego psa, ale nie stanowi to o wadliwości podjętej decyzji, gdyż w tym zakresie możliwe jest wydanie odrębnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 7 ust. 4 u.o.z. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy nie został w sposób skuteczny podważony przez A.L. zwłaszcza, że miał on możliwość w toku prowadzonego postępowania nie tylko odniesienia się do tego materiału, ale również wykazania, że podstaw do odebrania psa nie było. Nie został przez odwołującego złożony materiał dowodowy wskazujący, iż 6 marca 2023 r. życie i zdrowie psa nie było zagrożone. W sytuacji, gdy ma zastosowanie art. 7 ust. 3 u.o.z. (jak i zresztą ust. 1 tej normy) organ administracji nie bada relacji właściciela/opiekuna danego zwierzęcia (zwierząt) z sąsiadami, nie bada czy właściciel/opiekun jest skonfliktowany z otoczeniem czy też nie, bowiem bada jedynie czy dany stan faktyczny odpowiada dyspozycji zawartej w tej normie. W postępowaniu prowadzonym w oparciu o powołaną wyżej normę relacje między właścicielem/opiekunem zwierzęcia nie są badane, bowiem wykracza to poza granice określone tą normą, a badane jest, czy zaistniał stan niecierpiącej zwłoki. Badane jest ze swej istoty, czy bezczynność (lub działanie) właściciela/opiekuna zwierzęcia (zwierząt) spowodowała zaistnienie takiego stanu, który w konsekwencji stanowi o konieczności podjęcia przez podmioty uprawnione niezwłocznych działań, bowiem dalsze pozostawanie zwierzęcia u właściciela/opiekuna zagraża jego życiu lub (i) zdrowiu. Kolegium nie wyklucza w żaden sposób, że relacje między psem a odwołującym były bardzo mocne, ale niezależnie od tych relacji pies 6 marca 2023 r. znajdował się w stanie, który zagrażał jego życiu i zdrowiu. A.L. podnosi, iż stan skóry zwierzęcia nie wynikał z zaniedbania, bowiem przedstawia pełną dokumentację medyczną, która wskazuje na charakterystykę choroby, a jej objawy są konkretyzacją określonej jednostki chorobowej. Faktem jest, iż w aktach sprawy znajduje się pełna dokumentacja medyczna, używając zwrotu z odwołania, jak i pisma z 9 marca 2023 r., w postaci dwóch dokumentów - opisu wizyty w dniu 20 maja 2019 r. z psem u lekarza weterynarii A.K. oraz z oświadczenia lekarza weterynarii B.R. z 10 marca 2023 r. Opis wizyty w 2019 r. wskazuje, że pies był leczony w 2019 r., co nie oznacza, że był leczony w 2023 r., a w dniu odebrania znajdował się w stanie dobrym. Fakt wizyty u lekarza weterynarii pozostaje bez żadnego wpływu na ocenę stanu, w jakim znajdował się pies 6 marca 2023 r. Oświadczenie lekarza weterynarii B.R. z 10 marca 2023 r. o sprawowaniu przez A.L. dobrej opieki nad psem nie przystaje do zebranego materiału dowodowego, nie znajduje potwierdzenia w tym materiale dowodowym - karta wizyty z 6 marca 2023 r. i opisu stanu w jakim znajdował się pies w tym dniu, jak i do materiału zdjęciowego i filmowego. Nie sposób przy tym pominąć, że lekarz weterynarii B. R. wezwana pismem z 2 czerwca 2023 r. do złożenia dokumentacji medycznej wskazującej stan zdrowia leczonego psa nie wypowiedziała się w żaden sposób, a samo wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku lekarza weterynarii A.K. - wezwanie z 12 lipca 2023 r. A.L. stwierdza w swym odwołaniu, że więź łącząca go z psem była, taka mocna, że trudno przyjmować, aby świadomie obniżał dobrostan psa. W świetle art. 7 ust. 3 u.o.z. organ nie ma obowiązku ustalania czy określone zachowanie właściciela/opiekuna zwierzęcia prowadzące w konsekwencji do czasowego odebrania zwierzęcia było świadomie czy też nie. Czasowe odebranie zwierząt ze swej istoty ma charakter zabezpieczający, chroniący zwierzęta przed zagrożeniem zdrowia lub/i życia, ma na celu tymczasową ochronę przed takim stanem. Taka sytuacja ma miejsce w tym przypadku zwłaszcza, że zebrany materiał dowodowy, w ocenie Kolegium, w sposób jednoznaczny wskazuje na prawidłowość działania inspektorów Towarzystwa, a następnie prawidłowe wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia przez organ I instancji. W tym przypadku zebrany materiał dowodowy wskazuje, że zachowanie, niezależnie czy świadome lub nie, A.L. w świetle powołanej powyżej normy stanowiło o zagrożeniu życia lub/i zdrowia posiadanego zwierzęcia. A zatem, rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji w pełni realizuje dyspozycję zawartą w art. 7 ust. 3 u.o.z. Według organu, jeżeli pies przebywa poza pomieszczeniem, narażony na działanie warunków atmosferycznych, bez dostępu do wody i pożywienia, w stanie zaawansowanej choroby, bez należytej opieki, nie podnosi się i właściwie się nie porusza, to odebranie zwierzęcia jest jedynym logicznym działaniem i działanie to pozostaje w zgodzie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Nie zachodzi w tym przypadku konieczność dopuszczania kolejnych dowodów, w tym dopuszczania dowodu z oględzin pomieszczenia (czy też pomieszczeń), w którym to miałby być utrzymywany pies, bowiem pies znajdował się w dniu odebrania w takim stanie, który jednoznacznie wskazywał na konieczność jego odebrania z uwagi na zagrożenie życia lub (i) zdrowia. Zarzuty zawarte w odwołaniu są więc bezzasadne. Odwołanie A.L. w istocie swej sprowadza się do subiektywnej oceny materiału dowodowego zebranego i następnie ocenionego przez organ pierwszej instancji, która to ocena nie jest ani dowolna, ani wybiórcza, ani też nielogiczna przy prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Fakt, iż decyzja nie przystaje do poglądu danej osoby nie oznacza automatycznie, że jest ona wadliwa. Działania organu I instancji (i poprzedzające je działania przedstawicieli Towarzystwa) nie są przyczyną, lecz skutkiem takiego, a nie innego działania (lub bezczynności) w sprawowaniu swych obowiązków wobec psa przez A.L.. Gdyby zwierzę nie było utrzymywane w rażącym zaniedbaniu, było należycie utrzymywane przy zapewnionym stałym dostępie do pożywienia i wody, a także należycie pielęgnowane, to przedstawiciele organizacji społecznej nie podjęliby żadnych czynności, zaś organ I instancji nie wydałby decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Zgodnie z art. 5 u.o.z., każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania, natomiast w tym przypadku nie miało miejsca humanitarne traktowanie zwierzęcia, a stan w jakim znajdował się pies uzasadniał jego odebranie. Kolegium przyznało, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji dopuścił się naruszenia norm postępowania - art. 10 k.p.a., bowiem o dokonanych czynnościach nie informował Towarzystwa (na to wskazują przesłane akta sprawy), które to uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (a prawidłowo informował A.L.), choć uchybienie to nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Faktem jest również, że kierowane w toku postępowania wezwania do świadków (lekarze weterynarii) lub stron postępowania (A.L. oraz Towarzystwo) nie nosiły formy wezwania w rozumieniu art. 50 w związku z art. 54 k.p.a., ale uchybienie to również nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcia. Podsumowując, Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że w sprawie miał miejsce stan niecierpiącej zwłoki i w konsekwencji prawidłowo wydał decyzję o odebraniu zwierzęcia, a także w pełni prawidłowo orzekł o przekazaniu odebranego zwierzęcia do domu tymczasowego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.L. reprezentowany przez adwokata wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i orzeczenie o przekazaniu psa do rąk opiekuna A.L., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 u.o.z., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zachodziły okoliczności wskazane w treści przepisów oraz art. 7 ust. 3 u.o.z., poprzez nieuzasadnione zastosowanie oznaczonego trybu. Ponadto, skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, to jest pominięcie zbadania wpływu choroby skóry na jaką cierpiał pies [...] na jego wygląd i przyjęcie, że zewnętrzny wygląd psa [...] jest wynikiem zaniedbania opiekuna a nie jego (leczonego) stanu chorobowego. Przyjęcie przez organ, że z dokumentacji medycznej przedstawionej przez opiekuna wynika, iż zaniechał on opieki nad zwierzęciem w latach 2021-2023, podczas gdy opiekun przedstawił odpowiednie wpisy z książeczek zdrowia od różnych lekarzy weterynarii. Organ odniósł się wyłącznie do oświadczeń podmiotów leczenia weterynaryjnego, bez analizy całości dokumentacji medycznej, w tym wpisów w książeczki zdrowia. Organ nie zwrócił się także do lekarza weterynarii B.R. oraz lekarza weterynarii A.K., przechodząc do porządku dziennego nad tym, iż na wezwania organu I instancji wskazane podmioty nie przekazały żądanych informacji. Organ przyjął, że pies [...] pozbawiony był stałego dostępu do pożywienia, podczas gdy z treści opinii weterynaryjnych wynika jedynie nieznaczny - stan odwodnienia (z uwagi na chorobę psa badanie polegające na podnoszeniu fałdu skóry zawsze daje takie objawy). Tym samym gdyby pies [...] był faktycznie pozbawiony stałego dostępu do jedzenia i wody - wyniki badania byłyby diametralnie inne. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z wiedzą, logiką i doświadczeniem życiowym, to jest uznanie, że w stosunku do psa, z którym łączy skarżącego taka więź (wykazana przedstawionym materiałem dowodnym) opiekun mógłby w sposób świadomy obniżać dobrostan psa. Zdjęcia przedstawione przez właściciela wskazują zarówno na charakter relacji pomiędzy nimi, jak i na warunki bytowe zwierzęcia. Dokonana ocena przez organ, jakoby były to warunki złe, jest sprzeczna zarówno z zasadami logiki jak i doświadczeniem życiowym. Z warunkami bytowymi organ mógł zapoznać się z materiału zdjęciowego (wizji lokalnej organ zaniechał, mimo pełnej gotowości właściciela do współpracy). W motywach skargi jej autor stwierdził, że organ orzekający bezkrytycznie przyjął ustalenia organu pierwszej instancji. W zakresie oceny dokumentacji medycznej dokonał jedynie wyrywkowego zbadania przedłożonych przez opiekuna zaświadczeń, nie analizując wpisów w książeczkach zdrowia - świadczących o ciągłości sprawowania opieki. Zaniechał także ponownego wezwania placówek weterynaryjnych, odnotowując jedynie, że do tej pory wskazani lekarze nie odpowiedzieli organowi I Instancji. Przedmiotowe zaniechania doprowadziły do błędnego ustalenia stanu zaniedbania psa, jako wyniku zaniechań ze strony opiekuna - a nie charakterystyki choroby na jaką pies cierpi (mimo stałego leczenia). Ponadto, organ jako najwyższy biegły dokonał błędnej analizy opinii lekarzy weterynaryjnych, którzy wskazali jedynie na nieznaczne odwodnienie, w tym zakresie organ dokonał błędnej konstatacji, że pies pozbawiony był w związku z tym stałego dostępu do jedzenia i wody. Podczas gdyby faktycznie taka sytuacja miała miejsce stan zdrowia psa byłby o wiele gorszy. Organ nie uwzględnił także, iż choroba skóry umniejsza jej elastyczność, co nawet przy prawidłowym nawodnieniu, może dawać przy badaniu objawy nieznacznego odwodnienia. Organ oparł ustalenie stanu warunków bytowych na filmie zrealizowanym w porozumieniu z telewizją publiczną. Jest to dokument jednostronny nie pokazujący wnętrza nieruchomości gdzie znajdowało się legowisko psa [...] . Nie obejmuje także całego obrazu ogrodu, koncentruje się na wyglądzie psa, bez informacji, że cierpi on na przewlekła chorobę skóry, stąd taki jest jego stan (mimo procesu leczenia). Natomiast zdjęcia przedstawione przez skarżącego zostały przez organ wyłączone z jego kognicji, ponieważ organ stwierdził, że nie jest przedmiotem oceny relacja opiekuna i jego psa. Jest to praktyka nieprawidłowa, ponieważ po pierwsze ze stopnia relacji można wywieść ocenę zgodną z doświadczeniem życiowym, ponadto zdjęcia obrazowały także warunki bytowe [...] . Błędna ocena organu doprowadziła do zatwierdzenia zastosowania najdalej idących sankcji w stosunku do osoby i jej psa, w sposób bezrefleksyjny i powierzchowny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, trudno mówić o wadliwie zebranym materiale dowodowym w sytuacji, gdy nie został w toku prowadzonego postępowania złożony jakikolwiek dowód wskazujący, że w dniu odebrania psa, pies znajdował się w stanie nie zagrażającym jego życiu lub (i) zdrowiu. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, a w szczególności materiał z dnia odebrania zwierzęcia wskazuje, w ocenie Kolegium, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, przesłanki warunkujące zastosowanie art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 u.o.z. zostały wypełnione. Strona skarżąca pomija w swych rozważaniach fakt, iż poza jednym zaświadczeniem (oświadczeniem) lekarskim oraz opisem wizyty lekarskiej w 2019 r. nie ma żadnego dowodu wskazującego, że 6 marca 2023 r. pies był systematycznie leczony, pozostawał pod nie mniej systematyczną opieką lekarza weterynarii i w tym dniu nie słaniał się na nogach i pozostawał w pomieszczeniu zapewniającym ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Wystarczy, zapoznać się ze stanem odebranego psa w dniu 6 marca 2023 r., aby stwierdzić czy stan ten odpowiadał normie zawartej w art. 7 ust. 3 u.o.z., czy też nie. Zdaniem Kolegium, stan psa z 6 marca 2023 r. uzasadniał wydanie następczej decyzji o czasowym jego odebraniu. Do odpowiedzi na skargę załączone zostały akta administracyjne organu pierwszej i drugiej instancji. Z akt Kolegium wynika, że organ pierwszej instancji za pośrednictwem e-maila z 11 grudnia 2023 r. w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej przesłał Kolegium linki do programów TVP i TVN24 dotyczących odbioru czasowego psa [...] . Poinformował również, że pozostałe zdjęcia zostaną przesłane w drugim emailu wraz z pismem przewodnim. W kolejnym e-mailu z 5 marca 2024 r. stanowiącym nawiązanie do rozmowy telefonicznej z 1 marca 2024 r. dotyczącej przesłania materiału zdjęciowego dotyczącego czasowego odbioru psa rasy Golden retriever A.L. organ pierwszej instancji poinformował Kolegium, że z informacji uzyskanej od K. R.- pełnomocnika Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego ds. zwierząt wynika, iż przesłany wcześniej materiał w postaci linków dotyczących programów, gdzie pokazywany był stan zwierzęcia jest kompletny i organ na chwilę obecną nie jest w posiadaniu innego. Całość akt sprawy została ponadto przekazana Kolegium 20 lutego 2024 r. w związku z wpłynięciem skargi do WSA na decyzję Kolegium z 13 grudnia 2023 r. W związku z zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z 8 maja 2024 r., 9 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zostało wezwane do nadesłania - w terminie do 13 maja 2024 r. (termin rozprawy wyznaczono na 14 maja 2024 r. godz. 10.30.) kompletnych akt administracyjnych bądź uzupełnienia nadesłanych akt administracyjnych organu pierwszej instancji o następujące dokumenty: 1. załączniki do pisma A.L. z 9 marca 2023 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 10 marca 2023 r.: - pełnomocnictwo dla adwokata J. K., - dokumentację medyczną, - zdjęcia, - oświadczenie prowadzącego [...] lekarza weterynarii, 2. załączniki do wniosku [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami z 7 marca 2023 r. o odbiór psa: - wyciąg KRS, - dokumentację fotograficzną, o której mowa również w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 grudnia 2023 r., 3. przedłożonych przez A.L. w organie pierwszej instancji dokumentów i oświadczenia o leczeniu psa [...] w G., o których mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 12 lipca 2023 r. skierowanym do A.K. [...], 4. przedłożonych przez A.L. w organie pierwszej instancji dokumentów i oświadczenia o leczeniu psa [...] w L. [...], o których mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 2 czerwca 2023 r. skierowanym do B. R. [...], 5. zawiadomienia złożonego przez mieszkańców Gminy Aleksandrów Łódzki do [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne, o którym mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 13 września 2023 r. przesyłającym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi ponaglenie A.L. z 6 września 2023 r., 6. zawiadomienia mieszkańców Gminy Aleksandrów Łódzki do Biura Pełnomocnika ds. zwierząt w Urzędzie Miejskim w Aleksandrowie Łódzkim, o którym mowa w decyzji Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 27 września 2023 r. o czasowym odebraniu psa, na podstawie którego wszczęto postępowanie administracyjne, 7. dokumentów z Prokuratury Rejonowej w Zgierzu o wszczęciu dochodzenia w sprawie znęcania się nad psem, o których mowa w decyzji organu pierwszej instancji z 27 września 2023 r., 8. dokumentacji zdjęciowej/fotograficznej, o której mowa w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 grudnia 2023 r. W piśmie procesowym z 13 maja 2024 r. Kolegium poinformowało Sąd, że powyższe wezwanie 9 maja 2024 r. zostało przekazane za pośrednictwem platformy ePUAP do organu pierwszej instancji, celem przekazania stosownych dokumentów. Kolegium wskazało, że do chwili obecnej organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie przesłał żadnych dokumentów. Na rozprawie 14 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego poprał skargę. Skarżący A.L. poparł skargę. Na pytanie sędziego sprawozdawcy pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie posiada wiedzy na jakim etapie jest obecnie postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w Zgierzu. Ponadto podał, że do swojego pisma załączył kserokopie książeczek zdrowia psa oraz oświadczeń lekarzy weterynarii, potwierdzających choroby skóry psa oraz fakt leczenia weterynaryjnego. W dniu 14 maja 2024 r., po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku wydanego w sprawie niniejszej, do akt sprawy wpłynęło pismo Kolegium, wraz z nadesłanymi przez organ pierwszej instancji dokumentami: korespondencją email, umową z 3 grudnia 2021 r. zawartą pomiędzy Gminą Aleksandrów Łódzki a J.W. i T.W. prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą T. [...], której przedmiotem jest świadczenie usług w zakresie wyłapywania, transportu, zapewnienia opieki (w tym schroniskowej, weterynaryjnej, powypadkowej), socjalizacji i adopcji bezdomnych zwierząt z terenu Gminy Aleksandrów Łódzki oraz powypadkowych zwierząt dzikich w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Załączono także 3 zdjęcia psa, które załączono do wniosku o odbiór psa z 7 marca 2023 r. [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Z nadesłanej korespondencji - email z 13 maja 2024 r. wynika, że organ pierwszej instancji poinformował Kolegium o przesłaniu pełnego materiału sprawy w grudniu 2023 r. Do emaila załączono także zawiadomienie o stanie zdrowia psa (od właściciela sąsiedniej posesji), będące podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego o czasowym odbiorze zwierzęcia Panu L. Z treści zawiadomienia wysłanego przez T.L. 14 grudnia 2022 r. na adres [...][email protected] wynika: "Dzień dobry. Chciałbym zgłosić nieprawidłowości w opiece nad zwierzakiem. Jest to pies rasy Labrador Golden Retriever. Wabi się "[...] ". Pies przebywa przez cały rok na terenie ogródka, należącego do mieszkania w osiedlu apartamentowców. Ogródek ma powierzchnię ok. 70 m2 i jest całkowicie odizolowany od świata zewnętrznego. Pies widzi jedynie niebo, nie wchodzi do domu oraz nie jest wyprowadzany na spacer. Pies nie ma schronienia (żadnego), które mogło by go chronić przed wiatrem, temperaturą oraz opadami atmosferycznymi. Pies ma prawdopodobnie choroby skóry co widać i czasami czuć. Właściciele często przebywają kilka dni poza mieszkaniem co może skutkować brakiem dostępu do wody. W załączniku zdjęcie legowiska od góry". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 grudnia 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 27 września 2023 r. orzekającej o czasowym odebraniu A.L. psa stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 - dalej w skrócie "u.o.z."). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: pkt 1 - schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub pkt 2 - gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub pkt 3 - ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Jak stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W rozumieniu art. 6 ust. 1a u.o.z., zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami zgodnie z art. 6 ust. 2 u.o.z. należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10); wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17); utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19). Pod pojęciem "humanitarnego traktowania zwierzęcia" ustawodawca rozumie traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2 u.o.z.). Przez "pielęgnację" należy rozumieć wszystkie aspekty relacji pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, w szczególności uruchamiane przez człowieka zasoby materialne i niematerialne, aby uzyskać i utrzymać u zwierzęcia stan fizyczny i psychiczny, w którym najlepiej ono znosi warunki bytowania narzucone przez człowieka (art. 4 pkt 9 u.o.z.). Definicja legalna "rażącego zaniedbania" zamieszczona została przez ustawodawcę w art. 4 pkt 11 u.o.z., który rozumie pod tym pojęciem drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Z kolei, przez "właściwe warunki bytowania" należy rozumieć zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku (art. 4 pkt 15 u.o.z.). Z brzmienia przytoczonego wyżej art. 7 u.o.z. wynika, że sytuacja określona w art. 7 ust. 3 jest zasadniczo odmienna od tej, o której mowa w art. 7 ust. 1. Mianowicie, decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu z po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b). Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia ma zatem charakter decyzji sankcyjnej o charakterze zobowiązującym. Stanowi formę odpowiedzialności administracyjnej danego właściciela lub opiekuna zwierzęcia (vide: J. Stelmasiak. Administracyjnoprawne aspekty ochrony zwierząt [w:] M. Mozgawa (red.), Prawna ochrona zwierząt, Lublin 2002, s. 156; M. Górski, Odpowiedzialność administracyjnoprawna w ochronie środowiska: odpowiedzialność za szkody w środowisku i inne instrumenty odpowiedzialności administracyjnoprawnej, Warszawa 2008, s. 74; P. Janiak, Czasowe odebranie zwierząt w trybie administracyjnym - podstawowe zagadnienia. "Casus" 2019 r., nr 92, s. 45). Przepis art. 7 ust. 1 u.o.z. stanowi zatem podstawę do wydania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, w razie stwierdzenia, że doszło do znęcania się nad zwierzęciem. Natomiast, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Norma z art. 7 ust. 3 u.o.z. pozwala na wyodrębnienia dwóch etapów procedury odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi przez wskazane w art. 7 ust. 3 u.o.z. podmioty. W pierwszej kolejności podmiot ten odbiera zwierzę, jeśli stwierdzi zaistnienie szczególnych okoliczności, niecierpiących zwłoki. Po interwencyjnym odebraniu zwierzęcia dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji administracyjnej. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy w momencie odebrania zwierzęcia zachodziły przesłanki, które pozwalały na dokonanie tej czynności. Właściciel lub opiekun zwierzęcia ma prawo wykazywać, że przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.z. nie zaistniały. Analogicznie, organizacja społeczna, której uprawniony przedstawiciel dokonał czynności odebrania zwierzęcia ma prawo dowodzić, że zagrożenie dla życia lub zdrowia zwierzęcia istniało w chwili jego odebrania. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której za prawidłowe można uznać postępowanie dowodowe w postępowaniu toczącym się w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., jeśli ustalenia organu opierałyby się tylko na wyjaśnieniach właściciela zwierzęcia, bądź też tylko na stanowisku organizacji społecznej. W art. 7 ust. 3 jest mowa o "zawiadomieniu", którego celem jest uzyskanie decyzji administracyjnej niejako "sankcjonującej" już dokonane odebranie zwierzęcia. Oczywiście wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie musi wydać decyzji o odebraniu zwierzęcia przewidzianej w art. 7 ust. 1, ale w takiej sytuacji oznaczałoby to, że w jego ocenie, działanie polegające na odebraniu zwierzęcia przez podmiot wskazany w art. 7 ust. 3, było bezprawne i stanowiło ingerencję w cudzą własność (vide: uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. akt II OPS 2/19 (opubl. ONSAiWSA 2020/4/42, Lex nr 2783895, OSP 2020/9/77, ZNSA 2020/3/129-133). Z powyższego wynika więc, że warunkiem prawidłowego zastosowania przez organ art. 7 ust. 3 u.o.z. jest przeprowadzenie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, mającego oparcie w kompletnym i rzetelnie ocenionym materiale dowodowym, pozwalającego na udzielenie miarodajnej odpowiedzi na pytanie, czy w dacie odebrania zwierzęcia okoliczności sprawy wskazują na występowanie zabronionego przez prawo znęcania się nad zwierzęciem przez jego właściciela lub opiekuna, a nadto czy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., organy administracji publicznej zobligowane są przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa, stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 k.p.a. - zasada praworządności i art. 7 k.p.a. - zasada prawdy obiektywnej; zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Zgodnie z zasadą zaufania do władzy publicznej, o której stanowi art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Jako dowód winny dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy powinny ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zasada swobodnej oceny dowodów jest podstawową zasadą postępowania dowodowego. Rozważana zasada nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według swego widzimisię, swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu (jeśli ustawa nie zwalnia go z tego obowiązku) (Iserzon, Komentarz, s. 155). W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny (Iserzon, Komentarz, s. 153-154; W. Siedlecki, Uchybienia procesowe, s. 100; Z. Świda - Łagiewska, Zasada swobodnej oceny dowodów, s. 114 i n.). Po pierwsze, należy opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa (np. pomoc prawna). Po drugie, ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Po trzecie, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 szczególną moc dowodową. Organ powinien zatem dokonać oceny poszczególnych dowodów, obowiązany jest rozpatrzeć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic. Organ administracji publicznej może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Przepisy K.p.a. nie regulują podstaw, na których organ ma oprzeć ocenę dowodów. W nauce wskazuje się, że organ w tej ocenie powinien kierować się wiedzą, oraz zasadami życiowego doświadczenia. Po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z prawidłami logiki (Iserzon, Komentarz, s. 156; W. Siedlecki, Uchybienia procesowe, s. 101-102; Z. Świda-Łagiewska, Zasada swobodnej oceny dowodów, s. 206 i n.). Naruszenie wymienionych wyżej reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (vide: wyrok Sądu Najwyższego 23 listopada 1994 r. sygn. akt III ARN 55/94, opubl. OSNP 1995/7/83). O przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów można mówić wtedy, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (vide: wyrok NSA z 14 stycznia 1994 r., III SA 491/93, LEX nr 1688101). Wyniki poczynionych przez organy w toku postępowania ustaleń winny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mianowicie, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie okolicznością niesporną pomiędzy stronami postępowania pozostaje odebranie w dniu 6 marca 2023 r. przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami właścicielowi A.L. psa rasy golden retriever terenu nieruchomości mieszczącej się przy ul. [...] m [...] w miejscowości K., gmina A. Lektura akt administracyjnych sprawy niniejszej dowodzi, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji o czasowym odebraniu psa jest niekompletny, nadto został oceniony z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przeprowadzone zaś przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające narusza fundamentalne reguły procedury administracyjnej, unormowane w przepisach art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że w materiale aktowym sprawy niniejszej próżno poszukiwać jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do wniosku o odbiór psa skierowanego 7 marca 2023 r. przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami do Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego wraz z wyciągiem z KRS, który pozwoliłby zweryfikować i ocenić wiarygodność twierdzeń wnioskodawcy, o wystąpieniu 6 marca 2023 r. przypadku niecierpiącego zwłoki, uzasadniającego odebranie psa skarżącemu A.L., z uwagi na fakt, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażało jego zdrowiu lub życiu. Co więcej, treść korespondencji prowadzonej pomiędzy organem pierwszej instancji a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi już po wydaniu zaskarżonej decyzji uzasadnia wręcz konkluzję, że jedynym materiałem, którym dysponował organ pierwszej instancji uruchamiając sporne postępowanie administracyjne, poza oczywiście wnioskiem Towarzystwa o odebranie psa, był materiał filmowy wyemitowany w TVP i TVN24. Z kolei fakt, że organ odwoławczy, po wydaniu zaskarżonej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji o czasowym odebraniu psa, podjął działania celem pozyskania materiału zdjęciowego, na który wielokrotnie powoływał się w motywach wydanego uprzednio rozstrzygnięcia, mimo iż nim nie dysponował, wskazując przy tym na kompletność, jednoznaczność i wiarygodność materiału dowodowego mającego rzekomo w pełni uzasadniać konieczność wydania decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., nie wytrzymuje krytyki i nie zasługuje na aprobatę w demokratycznym państwie prawa. Uszło bowiem uwadze organów orzekających obu instancji, że kompletny materiał dowodowy winien zostać zgromadzony i poddany wszechstronnej ocenie w toku postępowania administracyjnego, a zatem przed wydaniem decyzji administracyjnej. Gromadzenie dowodów, a zasadzie ich poszukiwanie już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie, a nawet mówiąc kolokwialnie ich tworzenie na potrzeby wydanej uprzednio decyzji, czego dobitnym przykładem są chociażby nadesłane już po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku 3 fotografie psa, stanowiące nota bene wydruki z materiału filmowego emitowanego w TVP i TVN24 jest niedopuszczalne i sprzeczne z zasadami procedury administracyjnej. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organy orzekający przepisów art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, natomiast w przypadku Kolegium dodatkowo o naruszeniu art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dodać w tym miejscu trzeba, że skład orzekający Sądu w rozpatrywanej sprawie zapoznał się z materiałem filmowym, na który powołują się organy obu instancji, niemniej jednak nie ma on w sprawie waloru dowodowego, a jedynie charakter publicystyczny, poglądowy. W aktach sprawy nie sposób również odnaleźć zgłoszenia o niewłaściwym utrzymywaniu psa, stanowiącego podstawę przeprowadzonej 6 marca 2023 r. interwencji, na które powołało się Towarzystwo w treści wniosku o odbiór psa oraz zawiadomienia złożonego przez mieszkańców Gminy Aleksandrów Łódzki do [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, o którym mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 13 września 2023 r. przesyłającym ponaglenie A.L. z 6 września 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi czy też zawiadomienia mieszkańców Gminy Aleksandrów Łódzki do Biura Pełnomocnika ds. zwierząt w Urzędzie Miejskim w Aleksandrowie Łódzkim, na które powołał się organ pierwszej instancji w decyzji z 27 września 2023 r. o czasowym odebraniu psa, na podstawie którego miało zostać wszczęte sporne postępowanie administracyjne. W materiale aktowym brak jest również dokumentacji fotograficznej oraz dokumentacji medycznej w tym kserokopii książeczek zdrowia psa potwierdzających choroby skóry oraz fakt leczenia weterynaryjnego, o których mowa w treści skargi oraz odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, stanowiących - co potwierdził pełnomocnik skarżącego w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem - załączniki do pisma skarżącego z 9 marca 2023 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 10 marca 2023 r. Załącznikiem do wspomnianego pisma miało być również pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego adwokatowi J.K., jednak i tego dokumentu próżno poszukiwać w aktach sprawy. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie organy orzekające doręczały decyzje administracyjne pełnomocnikowi A.L., a nie skarżącemu. Akta administracyjne nie zawierają również przedłożonych przez A.L. w organie pierwszej instancji dokumentów i oświadczenia o leczeniu psa [...] w G., o których mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 12 lipca 2023 r. skierowanym do A.K. [...] oraz przedłożonych przez skarżącego w organie pierwszej instancji dokumentów i oświadczenia o leczeniu psa [...] w L. [...], o których mowa w piśmie Burmistrza Aleksandrowa Łódzkiego z 2 czerwca 2023 r. skierowanym do B. R. [...]. Gołosłowne, bo niepoparte jakimkolwiek dokumentem, jest także twierdzenie organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji z 27 września 2023 r. jakoby Prokuratura Rejonowa w Zgierzu wszczęła dochodzenie w sprawie znęcania się nad psem. Omówione wyżej braki w materiale aktowym rozpatrywanej sprawy stanowiły dostateczną, aczkolwiek nie jedyną podstawę usunięcia z obrotu prawnego wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy co najmniej przedwcześnie decyzji organów obu instancji o czasowym odebraniu psa. Celem rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej organ winien przede wszystkim uzupełnić materiał dowodowy o dokumentację sporządzoną w dacie odebranie psa przez Policję oraz Straż Pożarną przy udziale przedstawicieli Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim (protokół, notatki), która pozwoliłaby na obiektywną i kompleksową ocenę warunków, w jakich przebywał pies 6 marca 2023 r., a konkretnie dałaby odpowiedź czy w tym dniu rzeczywiście zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, świadczący o kwalifikowanej postaci znęcania się nad zwierzęciem, uzasadniający jego odebranie właścicielowi. Niezbędne jest również przesłuchanie w charakterze świadków osób biorących udział w interwencyjnym odebraniu psa, sąsiadów skarżącego oraz lekarzy weterynarii leczących psa. Przechodząc następnie do oceny materiału dowodowego załączonego do akt administracyjnych sprawy niniejszej za gołosłowne uznać trzeba twierdzenie [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, powielone następnie przez organy orzekające jakoby pies 6 marca 2023 r. miał pchły, trudności w podnoszeniu się, problemy z chodzeniem, był wychudzony, odwodniony i skrajnie wycieńczony. Z załączonej do sprawy karty informacyjnej wizyty przeprowadzonej 6 marca 2023 r. w C. w Z. na wniosek T. s.c. wynika, że co prawda pies został wniesiony do lecznicy na noszach, bo z relacji państwa nie chodzi, to jednak w gabinecie po kilku minutach pies zaczął wstawać i chodził. W trakcie badania zwierzęcia lekarz ocenił postawę psa jako prawidłową, brak kulawizny w momencie badania po wstaniu z noszy. W dacie badania pies ważył 26 kg, stan jego odżywienia w opisie badania lekarz ocenił jako BCS-2, wskazując na nieznaczne cechy odwodnienia - fałd skóry po chwili wraca na swoje miejsce. Badając stan odżywienia i odwodnienia zwierzęcia, lekarz określił poziom odżywienia: prawidłowy, niedowaga, natomiast określając poziom odwodnienia wskazał: Nie, luźna skóra w okolicy klatki piersiowej. Z kolei, z opinii lekarsko-weterynaryjnej sporządzonej 30 marca 2023 r. przez lekarza weterynarii W.L. w P. mieszczącej się w S. wynika, że pies jest niedożywiony, choć w trakcie badania co wyraźnie umknęło uwadze organów orzekających, nie został zważony, a stan jego zdrowia pomimo upływu ponad trzech tygodni od interwencyjnego odebrania zwierzęcia właścicielowi w zasadzie nie uległ żadnej poprawie. Dowolne, bo nie mające również jakiegokolwiek oparcia w materiale dowodowym sprawy jest wreszcie twierdzenie Kolegium jakoby pies 6 marca 2023 r. był pozostawiony w brudzie, bez wody i jedzenia. W sprawie poza sporem pozostaje fakt, że 6 marca 2023 r. pies przebywał na terenie ogrodu, znajdującego się tuż przy budynku jednorodzinnym. Pies cierpiał na zaawansowany stan zapalny skóry, ze zmianami w szparze międzypalcowej i uszach, pokrytej łojotokiem obfitym, świąd skóry uogólniony. W toku postępowania wyjaśniającego organ nie ustalił jednak jak długo pies tego dnia przebywał na dworze. Nie ustalono również, jak twierdził właściciel zwierzęcia w odwołaniu od decyzji, czy zwierzę mogło w każdej chwili przebywać zarówno w ogrodzie jak i wewnątrz nieruchomości. Podkreślić trzeba, że psy rasy [...] z natury są nadzwyczaj aktywne, wymagają codziennej dużej dawki ruchu, są wytrzymałe i odporne na niepogodę. Według klasyfikacji FCI (Federation Cynologique Internationale nr 111, grupa VIII: aportery, płochacze i psy dowodne, sekcja 1: retrievery. Wysokość w kłębie psy 56-61 cm, suki 51-56 cm, waga - 25-35 kg, długość życia 12-14 lat. Są to psy przejawiające skłonności do alergii skórnych (zwykle pokarmowych), choroby uszu, choroby oczu, dysplazja stawów biodrowych i łokciowych oraz zapalenie stawów (vide: Psy rasowe, red. K. Bury, wydawnictwo SBM. Sp. z o.o. Warszawa 2018). Na gruncie rozpatrywanej sprawy kwestią wymagającą jednoznacznego wyjaśnienia i udokumentowania jest wobec tego odpowiedź na pytanie, czy stan zdrowia psa [...] w dacie jego interwencyjnego odebrania właścicielowi był - jak twierdzi organ - skutkiem rażącego zaniedbania ze strony właściciela psa i braku odpowiedniego leczenia, co skutkowało postępującą chorobą skóry i uszu, wystawiania zwierzęcia na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu, utrzymywania psa bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, czy też - jak twierdzi skarżący - pies znajdował się pod stałą opieką weterynaryjną, był w trakcie leczenia chorób skóry i uszu. Terapia celowana stosowana przez lekarzy nie zawsze przynosiła oczekiwane rezultaty. Nadto, na terenie domu miał zapewnione schronienie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, własne legowisko, dostęp do pożywienia i wody. Podsumowując, Sąd uznał, że dopiero kompletny i wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy pozwoli ustalić organom niewadliwy stan faktyczny sprawy i ocenić, czy w realiach sprawy niniejszej spełnione zostały materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., czy też może przesłanki takie nie wystąpiły. Co istotne, Sąd nie przesądza ostatecznego wyniku sprawy. Wobec stwierdzonych uchybień natury procesowej w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane zostały co najmniej przedwcześnie, co obligowało do ich usunięcia z obrotu prawnego. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ uzupełni materiał dowodowy sprawy zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z uzasadnienia niniejszego wyroku, następnie ustali na jego podstawie prawidłowy stan faktyczny sprawy i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1964). Zasądzona kwota 680 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi - 200 zł oraz wynagrodzenia adwokata - 480 zł.