II SA/Łd 193/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), Sędzia WSA Jarosław Czerw, , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 stycznia 2025 r. znak: SKO.4120.1.25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia 12 grudnia 2024 r., znak: RI.6730.63.2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz skarżącego M.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc Decyzją z 14 stycznia 2025 r., nr SKO.4120.1.25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – w skrócie: "k.p.a."- oraz art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) – powoływanej jako: "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia 12 grudnia 2024 r., znak: Rl. 6730.63.2024, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarsko-składowy (chów gęsi i kaczek; łączna docelowa obsada w gospodarstwie - do 39 DJP), w zabudowie zagrodowej na częściach działek nr: [...],[...],[...],[...] i [...], obręb O., gm. U. Kolegium wyjaśniło, że decyzją z 4 czerwca 2024 r., znak: Rl.6730.14.2024, Burmistrz Miasta U. ustalił na rzecz M.P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarsko- składowy (chów gęsi i kaczek; łączna docelowa obsada w gospodarstwie - do 39 DJP), w zabudowie zagrodowej na częściach działek nr: [...],[...],[...],[...] i [...], obręb O., gm. U. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji M.S. wskazał w szczególności, że inwestycja stanowi samowolę budowlaną. Informacje uzyskane przez Kolegium 5 lipca 2024 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P. potwierdziły, że organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie dotyczące budynku objętego przedmiotową decyzją w kwestii samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania pierwszej instancji zgodnie z decyzją Kolegium z 16 lipca 2024 r., znak: SKO.4120.114.24. Inwestor ponownie złożył wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej 9 sierpnia 2024 r. i w rezultacie jego rozpatrzenia organ wydał 12 grudnia 2024 r. rozstrzygnięcie znak: Rl.6730.63.2024, ustalające warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Od tej decyzji M.S. wniósł odwołanie do Kolegium, w którym podniósł, że już prowadzona hodowla stanowi istotną uciążliwość i obawia się spotęgowania negatywnego oddziaływania (hałas, zapach). Ponadto skarżący wskazał, że decyzją z 7 października 2024 r., nr 39/2024, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego użytkowanego jako inwentarski. 8 stycznia 2025 r. M.P. złożył w Kolegium odpowiedź na odwołanie i załączył dokumenty o prawidłowym prowadzeniu działalności rolniczej pod względem higienicznym i sanitarnym. Następnie organ odwoławczy wskazał, że 24 września 2023 r. u.p.z.p., została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688). Zgodnie jednak z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Organ II instancji wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że M.P. planuje realizację inwestycji polegającą na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarsko-składowy (chów gęsi i kaczek; łączna docelowa obsada w gospodarstwie - do 39 DJP), w zabudowie zagrodowej na częściach działek nr: [...],[...],[...],[...] i [...], obręb O., gm. U. Przedsięwzięcie pozostaje w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia wynosi 21,8 ha. Powierzchnia ta przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie U. wynoszącą 9,68 ha. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo odstąpił od badania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., na podstawie dyspozycji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Dalej Kolegium podkreśliło, że wniosek o wydanie decyzji został złożony w związku z postępowaniem prowadzonym przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w P. dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (postanowienie PINB w P. z 1 sierpnia 2024 r., nr 23/2024, nakazujące przedłożenie decyzji lokalizacyjnej). Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor prowadzący gospodarstwo rolne znacznych rozmiarów i planujący realizację inwestycji z nim związaną nie jest skrępowany w swoim zamiarze zagospodarowania terenu ograniczeniami związanymi z koniecznością respektowania zasady dobrego sąsiedztwa, która dla innego rodzaju inwestycji jest zastrzeżona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dla inwestycji o charakterze zagrodowym związanych z gospodarstwem rolnym o dużym areale ustawodawca przewidział ułatwienia w ich lokowaniu i dopuścił ustalenie warunków zabudowy po stwierdzeniu spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p., tj. z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. Kolegium stwierdziło, że spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Teren inwestycji ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (istniejące przyłącze wodociągowe i elektroenergetyczne). Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dotychczasowy sposób wykorzystania gruntu wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego nie ulegnie zmianie. Nadal będzie prowadzona na tym terenie działalność rolnicza. Z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji. Inwestycja nie znajdzie się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Organ II instancji wskazał również, że decyzja została uzgodniona ze Starostą [...], Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu (uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu (postanowienie z 10 września 2024 r., znak: ZS.224.3.253.2024.AM), Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach (postanowienie z 3 października 2024 r., znak: KIE.5121.404.2024.AG), Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. (postanowienie z 4 września 2024 r., znak: ZNS.90282.1.8.2024.AS). Rozstrzygnięcie zawiera elementy wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. (decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, tj. 1:1000). Decyzja posiada wymagane załączniki. Odpowiadając na zarzuty skarżącego w pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że niewątpliwie decyzją z 7 października 2024 r., nr 39/2024, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał M.P. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego objętego przedmiotową inwestycją. W wyniku kontroli przeprowadzonej 4 listopada 2024 r. organ nadzoru stwierdził jednak, że w ww. obiekcie nie jest już prowadzona działalność hodowlana. Prowadzenie ww. działalności pomimo wstrzymania użytkowania obiektu było natomiast podstawą wydania ww. decyzji. Skoro inwestor dostosował się do nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zawartego w pkt 1 postanowienia ww. organu z 1 sierpnia 2024 r., nr 23/2024, to brak jest przeszkód do wydania decyzji lokalizacyjnej w związku z pkt 2 ww. postanowienia obligującym M.P. do przedłożenia m.in. decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby postępowania legalizacyjnego. Kolegium wyjaśnia, że przedmiotem postępowania mającego na celu wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest badanie dopuszczalności realizacji inwestycji pod kątem uciążliwości dla środowiska m.in. pod względem hałasu, czy zanieczyszczeń. Wskazana kwestia jest przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie i na zasadach wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1112). Planowana inwestycja nie zalicza się jednak do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgodnie z przepisami wskazanej ustawy. Ponadto decyzja została uzgodniona pod względem higienicznym i zdrowotnym z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. W ocenie organu odwoławczego przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie są również zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji. Odwołując się do orzecznictwa Kolegium wyjaśniło, że subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w przedmiotowym postępowaniu mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą natomiast zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich, czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Organy mogą jedynie zakreślić ramy ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowlanego. W decyzji ww. wymagania zostały wskazane. Obwarowania te postawione inwestorowi mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do nieruchomości. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich. Ponadto ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na realizację inwestycji. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.S. zarzucając naruszenie: a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą uwzględniania słusznego interesu strony, bowiem wbrew ustaleniom organów administracji publicznej decyzja o warunkach zabudowy - wydana w niniejszej sprawie - narusza chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich, tj. jest sprzecza z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.; b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do władzy publicznej, bowiem wbrew ustaleniom organów administracji publicznej decyzja o warunkach zabudowy - wydana w niniejszej sprawie - narusza chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich, tj. jest sprzecza z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.; c) art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez zgromadzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący a przez to uniemożliwiający rzetelną ocenę dowodów w sprawie poprzez nieprzeprowadzenie wizji lokalnej, podczas której pracownik organu prowadzącego postępowania - "na własnym nosie" doświadczyłby smrodu 9000 sztuk kaczek oraz "na własnych uszach" doświadczyłby hałasu jaki wydaje 9000 kaczek; d) art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, bowiem w realiach niniejszej sprawy prawo do zagospodarowania terenu doznaje istotnych ograniczeń związanych przede wszystkim z naruszeniem chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich, co z kolei winno stać się podstawą do uchylenia zaskarżonych decyzji, jako decyzji wydanych z naruszeniem prawa. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z nagrań zapisanych na pendrive'ie (pendrive w aktach prawy) w celu wykazania skali hałasu jaki wydobywa się z hodowli w ilości 9000 sztuk kaczek. Skarżący stwierdził przy tym, że skala smrodu powinna być oceniona podczas wizji lokalnej. W uzasadnieniu skargi M.S. podniósł, że zmiana sposobu użytkowania budynku poprzez dopuszczenie do chowu gęsi oraz kaczek w łącznej docelowej obsadzie do 39 Dużych Jednostek Przeliczeniowych doprowadzi do sytuacji, w której około 50 metrów od zabudowań mieszkalnych prowadzona będzie hodowla np. 9000 sztuk kaczek, co miało już miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Hałas wydawany przez te kaczki został nagrany, a przedmiotowe nagranie zostało załączone do niniejszego odwołania. Hałas jaki wydają z siebie kaczki oraz gęsi przekracza dopuszczalne granice oraz wymogi. Często nawet zamknięcie okien nie pozwala na wygłuszenie tego hałasu. Używanie stoperów do uszu w nocy - aby w ogóle mieć szansę zasnąć - często i tak nie przynosi skutku. W związku z hodowlą bezsenne noce są niestety dla mnie oraz mojej żony niemalże codziennością. Przy hałasie, który wydaje 9000 sztuk kaczek niestety praktycznie nikt nie jest w stanie zasnąć. Skarżący podkreślił również, że z hodowli 9000 sztuk kaczek wydobywa się niemożliwy do wytrzymania smród. Natężenie smrodu przekracza wszelkie dopuszczalne normy. Jako bezpośredni sąsiad skarżący nie jest w stanie w ogóle otworzyć okna w budynku mieszkalnym. Z podwórka musi uciekać bo na powietrzu nikt w pobliżu nielegalnej hodowli nie jest w stanie wytrzymać dłuższej chwili. Istotnym jest, że hodowla prowadzona jest w odległości około 50 metrów od budynku, w którym w tym momencie "próbują" mieszkać ludzie, a nie w części gospodarstwa, która nie sąsiaduje z zabudowaniami mieszkalnymi. Nawet szczelne plastikowe okna (które nie są aktualnie w ogóle otwierane) nie stanowią jakiekolwiek bariery dla fali smrodu, która każdego dnia wydobywa się z hodowli. Każdy podmuch wiatru wiejący od strony hodowli doprowadza wszystkich mieszkańców nieruchomości, której skarżący jest właścicielem do odruchów wymiotnych. Tak nie da się przecież funkcjonować. W związku z sąsiedztwem w postaci hodowli skarżący nie jest w stanie zaprosić nikogo na swoją nieruchomość, bo nikt nie jest w stanie wytrzymać smrodu. Prowadzenie hodowli prowadzi również do pojawienia się nadmiernej ilości much oraz owadów, których skarżący nie jest w stanie wytępić z uwagi na ich ilość. Środki odstraszające oraz owadobójcze nie są w stanie w ogóle pomóc. W tych okolicznościach prawo do zagospodarowania terenu opisane w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. doznaje istotnych ograniczeń. Oczywistym jest, że prawo do zagospodarowania terenu pozostaje w kolizji z prawem do życia w czystym środowisku. W związku z powyższym prawo do zagospodarowania terenu doznaje istotnych ograniczeń związanych przede wszystkim z naruszeniem chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich, co z kolei winno stać się podstawą do uchylenia zaskarżonych decyzji, jako decyzji wydanych z naruszeniem prawa. Prowadzenie hodowli na nieruchomości położonej w miejscowości O. narusza bowiem przepisy dotyczące utrzymania porządku oraz czystości. Jakiekolwiek normalne funkcjonowanie w pobliżu tej nielegalnej hodowli jest po prostu niemożliwe. Według skarżącego smród, hałas, nieczystości, owady przeszkadzają nie tylko jemu, ale również okolicznym sąsiadom. Zaskarżona decyzja jest w sposób oczywisty błędna, nie uwzględnia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a przez to narusza podstawową zasadę postępowania administracyjnego opisaną w art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z 1 sierpnia 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania M.P. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości. W zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, na wypadek powzięcia przez Sąd istotnych wątpliwości co zgodności zaskarżonej decyzji z prawem z uwagi na twierdzenia skarżącego co do wielkości emisji, pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentów: 1) z protokołu kontroli PIW nr [...] z 29 maja 2024 r. na okoliczność: braku zastrzeżeń do podmiotu kontrolowanego (wnioskodawcy); 2) z protokołu kontroli PIW z 16 sierpnia 2024 r. na okoliczność braku zastrzeżeń do podmiotu kontrolowanego (wnioskodawcy); 3) z protokołu kontroli Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z [...] sierpnia 2024 r. na okoliczność braku zastrzeżeń do podmiotu kontrolowanego (wnioskodawcy) w zakresie wielkości emisji i obowiązków materialnoprawnych; 4) z notatki lekarsko-weterynaryjnej lekarza weterynarii dr. P.K. z [...] września 2024 r. dotyczącej prawidłowości prowadzenia hodowli ptaków na okoliczność: spełniania przez wnioskodawcę wymogów higienicznych odnoszących się co produkcji zwierzęcej (z uwzględnieniem wpływu tego czynnika na wielkość emisji); 5) z dokumentu prywatnego opatrzonego nagłówkiem Formularz wewnętrznej kontroli fermy zgodnie ze standardem RDSiDIST(data: [...] sierpnia 2024 r.) wraz z oświadczeniem wydanym przez pracownika N. sp. z o. o., dr. inż. R.C. na okoliczność: przestrzegania przez wnioskodawcę wysokich standardów prowadzenia gospodarstwa rolnego, w szczególności odnoszących się do dobrostanu zwierząt (z uwzględnieniem wpływu tego czynnika na wielkość emisji). W ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania, zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a wnioskodawca spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Pełnomocnik uczestnika postępowania podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy znajduje odpowiednie zastosowanie art. 56 zdanie drugie u.p.z.p. (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). W świetle tego przepisu, art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odwołując się do orzecznictwa pełnomocnik uczestnika postępowania zaznaczył, że ogólne odwołanie się do wartości wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym takich jak ład przestrzenny, ochrona środowiska, prawo własności czy też walory ekonomiczne przestrzeni, nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wyłączną podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może być też np. sprzeciw części społeczności sąsiedzkiej czy w ogóle społeczności lokalnej, obawy stron postępowania dotyczące ryzyka przekroczenia norm emisyjnych itd. Strona podziela stanowisko, w myśl którego kwestia uciążliwości zapachowych zasadniczo nie powinna być badana na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Pełnomocnik uczestnika postępowania podkreślił, że twierdzenie autora skargi o "przekraczaniu wszelkich dopuszczalnych norm" i inne podobne twierdzenia nie znajdują oparcia w rzeczywistości. Skarżący doskonale wie o kontrolach, jakimi objęto gospodarstwo rolne M.P. W pierwszym rzędzie chodzi tu o: 1) kontrolę Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadzoną w dniach od 28 czerwca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r., zakończoną sporządzeniem protokołu nr [...] z 30 sierpnia 2024 r.; 2) kontrolę przeprowadzoną 29 maja 2024 r. przez pracowników Państwowego Inspektoratu Weterynarii w P., zakończoną sporządzeniem protokołu nr [...] z 29 maja 2024 r.; 3) kontrolę przeprowadzoną 16 sierpnia 2024 r. przez pracowników Państwowego Inspektoratu Weterynarii w P., zakończoną sporządzeniem protokołu z 16 sierpnia 2024 r. Powyższe protokoły kontroli wskazują: w przypadku kontroli PIW: brak jakichkolwiek zastrzeżeń, zaś w przypadku kontroli ŁWIOŚ na uchybienie w postaci braku zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 Prawa ochrony środowiska (instalacja do przechowywania zbóż i pasz dla zwierząt; obowiązek z art. 152 tejże ustawy ma tutaj charakter czysto "informacyjny" i nie wpływa na wysokość emisji - w ocenie strony nawet swobodnie nie wiąże się z przedmiotem niniejszego postępowania). Zdaniem pełnomocnika uczestnika postępowania żaden dokument urzędowy nie zawiera treści, które choćby uprawdopodabniałyby zarzuty Skarżącego. O spełnianiu przez prowadzącego gospodarstwo rolne wszelkich wymogów odnoszących się zwłaszcza do dobrostanu zwierząt i wielkości emisji świadczą też: notatka lekarsko-weterynaryjna z [...] września 2024 r. sporządzona przez lekarza weterynarii dr. P.K. (w załączeniu) oraz dokument prywatny opatrzony nagłówkiem Formularz wewnętrznej kontroli fermy zgodnie ze standardem RDS i DIST wraz z oświadczeniem wydanym przez pracownika N. sp. z o. o., dr. inż. R.C. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego, pomijając inne aspekty sprawy takich jak moc dowodowa i wiarygodność zaoferowanych przez skarżącego środków dowodowych, pełnomocnik uczestnika postępowania zaznaczył, że uzupełniające postępowanie dowodowe przed wojewódzkim sądem administracyjnym może obejmować jedynie "dowód z dokumentu". Przesądza to o niedopuszczalności środków dowodowych innych niż pisma (tzn. innych niż dokumenty urzędowe albo prywatne w postaci papierowej albo elektronicznej, cyfrowej, opatrzone podpisem - por. art. 244-245 k.p.c.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi spełniać wymagania określone przepisem art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., czyli zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (lit. b), jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c). Z kolei w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Badanie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi sprowadza się m.in. do ustalenia czy planowana inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, a jeżeli tak, to czy podmiot występujący z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy taką decyzją się legitymuje. Warunek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynika bowiem wprost z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) – dalej: "u.i.o.ś." – które to przepisy są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, to tym samym na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dotyczy to w szczególności inwestycji, która ze względu na rozmiar planowanego przedsięwzięcia może choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym wypadku organ nie może się opierać wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, lecz powinien samodzielnie sprawdzić, czy charakterystyka inwestycji podana przez wnioskodawcę, z uwzględnieniem parametrów zabudowy i gabarytów danego obiektu nie naruszy wymogów wynikających z przepisów odrębnych. Tego typu sytuacja ma miejsce zwłaszcza przy inwestycjach związanych z hodowlą zwierzęcą, której rozmiar jest na granicy wymogu uzyskania decyzji środowiskowej ze względu na możliwość potencjalnie znaczącego oddziaływania na środowisko. Organ nie może zatem bezrefleksyjnie przyjąć informacji co do wielkości hodowli zwierzęcej w planowanym obiekcie, przy jednoczesnym pominięciu faktycznych parametrów tego obiektu. Zgodnie z § 3 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie RM" – zalicza się bowiem chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż chów lub hodowla zwierząt, inne niż norki: a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona: – w odległości mniejszej niż 210 m od: - 16 terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone, - zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, – na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a). Należy mieć przy tym na uwadze, że przez liczbę dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), zgodnie z rozporządzeniem przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza a współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia (§ 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia RM). Wreszcie wskazać należy, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia RM). W związku z powyższym przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a), nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ samodzielnie. Innymi słowy konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość danego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Dlatego właśnie informacje dotyczące charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko są niezwykle istotne, gdyż są niezbędne do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Reasumując, przepisy prawa w sposób wyraźny nakładają na organ obowiązek dokonania szczegółowej analizy maksymalnej obsady zwierząt hodowlanych, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących chociażby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie może należeć do inwestora, lecz do organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Rolą inwestora jest natomiast dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek inwentarsko-składowy (chów gęsi i kaczek). Dodać również należy, że wymóg uzyskania decyzji lokalizacyjnej został nałożony na inwestora w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania ww. budynku gospodarczego. W ocenie Sądu wniosek, o którym wyżej mowa nie pozwala na przeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Po pierwsze brak jest w nim wskazania, jaka jest planowana obsada zwierząt w gospodarstwie i w związku z tym z jakiego rozmiaru przedsięwzięciem mamy do czynienia. Organ administracji przyjął, że łączna obsada wyniesie do 39 DJP, jednak nie wynika to wprost z wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W pkt 7.8. wniosku z 9 sierpnia 2025 r. dotyczącego danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, w szczególności określenia rodzaju przedsięwzięcia w nawiązaniu do przepisów odrębnych, w przypadku gdy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko inwestor wskazał tylko, że: "nie dotyczy". Brak jest natomiast jakiejkolwiek wzmianki co do ilości planowanej obsady inwentarza. Prawdopodobnie organ wywnioskował ten parametr z załączonego do wniosku postanowienia PINB w P. z 1 sierpnia 2025 r., nr 23/2024 lub przepisał go z poprzednio prowadzonego postępowania w tym samym przedmiocie, zakończonego jednak jego umorzeniem na mocy decyzji Kolegium z 16 lipca 2024 r., nr SKO.4120.114.24. Przypomnieć natomiast należy, że skoro decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na wniosek, to organ nie może za wnioskodawcę samodzielnie określać lub modyfikować podstawowych cech planowanej inwestycji. Jeżeli organ ma wątpliwości, co do zamierzenia inwestora, to winien wezwać go do uzupełnienia, czy poprawienia wniosku w odpowiednim zakresie. Nie może jednak czynić tego za wnioskodawcę. Te same uwagi dotyczą również braku wskazania we wniosku przez inwestora istniejącej powierzchni zabudowy budynku, którego dotyczy zmiana sposobu użytkowania. W pkt 7.6. wniosku, odnoszącego się do parametrów terenu inwestycji w zakresie powierzchni zabudowy inwestor wskazał tylko: "istniejąca", ale nie podał tego parametru dokładnie w metrach kwadratowych. To również powoduje wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia wniosku przez inwestora, czego organ w ogóle nie zauważył przyjmując, że skoro inwestycja dotyczy już istniejącego budynku, to jest zwolniony od analizy jego powierzchni zabudowy. Natomiast w przypadku inwestycji polegającej na chowie zwierząt ww. parametr ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy inwestor winien legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro bowiem planowana zmiana sposobu użytkowania ma polegać na chowie gęsi i kaczek to należy mieć na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1966). I tak z § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni pomieszczenia powinno wynosić dla gęsi 19 kg (pkt 1), a dla kaczek 17 kg (pkt 2). Natomiast w systemie otwartym (z wyjątkiem gęsi i kaczek do ukończenia 3. tygodnia życia) maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni powinno wynosić dla gęsi - 6,5 kg, a dla kaczek 10,5 kg (§ 21 ust. 2 pkt lit. a) i b) ww. rozporządzenia). Powyższe parametry maksymalnej obsady gęsi i kaczek na m2 pozwalają zatem obliczyć, jaka jest możliwa maksymalna obsada zwierząt w budynku o określonej powierzchni, zatem ustalenie z jaką powierzchnią zabudowy mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest niezbędne do obliczenia, jaka jest możliwa maksymalna obsada gęsi i kaczek w tym budynku, a następnie porównanie uzyskanych danych ze współczynnikami przeliczeniowymi sztuk zwierząt na DJP, które zostały określone w załączniku do rozporządzenia RM. Dla gęsi ww. przelicznik wynosi 0,008, natomiast dla kaczek 0,004. Natomiast, jak to zostało już wyżej podkreślone, w myśl przywołanego powyżej rozporządzenia RM, za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt. W związku z powyższym znając powierzchnię zabudowy budynku, organ ma możliwość obliczyć ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić w przeliczeniu na DJP, a następnie porównać tę wartość z wymogami § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia RM. To z kolei da odpowiedź, czy decyzja środowiskowa w konkretnej sprawie będzie wymagana. W niniejszej sprawie organ zaniechał jakiegokolwiek ustalenia nie tylko w zakresie istniejącej powierzchni zabudowy budynku, który jest przedmiotem postępowania, ale również zaniechał, czy w obrębie całego gospodarstwa znajdują się inne obiekty budowlane, umożliwiające chów zwierząt. Jak wynika natomiast z dołączonych do akt administracyjnych organu II instancji protokołów z przeprowadzonych kontroli przez właściwe organy w ramach gospodarstwa wnioskodawcy budynku inwentarskiego dla drobiu znajduje się zadaszona wiata dla drobiu, obora wolnostanowiskowa dla bydła i wybieg dla bydła. Podczas kontroli przeprowadzonej przez ŁWIOŚ w Łodzi 28 czerwca 2024 r. ustalono, że w gospodarstwie M.P. obsada zwierząt gospodarskich wyniosła odpowiednio 26 szt. bydła mięsnego oraz 4680 szt. gęsi, co w przeliczeniu na DJP łącznie dało liczbę 54,94 (protokół kontroli nr [...] str. [...]). Z tego wniosek, że ogólna liczba chowanych zwierząt w kontrolowanym okresie przekroczyła 40 DJP, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 104 w zw. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM. To z kolei świadczy o tym, że maksymalna możliwa obsada zwierząt w ramach gospodarstwa wnioskodawcy przekracza deklarowaną przez niego i przyjętą przez organy liczbę 39 DJP. W realiach niniejszej sprawy, z załączonej dokumentacji wynika, że przedmiotowa inwestycja dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarsko-składowy z przeznaczeniem na hodowlę gęsi i kaczek. Z uwagi jednak na charakter inwestycji - użytkowanie kolejnego budynku inwentarskiego, obok już istniejącego z przeznaczeniem na chów bydła, należało wziąć pod uwagę przy dokonywaniu analizy i obliczeniu maksymalnych wartości DJP nie tylko budynku będącego przedmiotem postępowania, ale i istniejących obiektów inwentarskich, sumując dopuszczalne wartości DJP. Wątpliwości Sądu budzi ponadto fakt, że na załączonej do wniosku mapie żółtym zakreślaczem wskazano "budynek poddany zmianie sposobu użytkowania z gospodarczego na inwentarsko-składowy". Z kolei ze znajdującego się w aktach organu II instancji wydruku zdjęcia satelitarnego gospodarstwa inwestora wynika, że w miejscu wskazanym w załączniku do wniosku o ustalenie warunków zabudowy znajduje się wiata dla drobiu, natomiast budynek inwentarski znajduje się obok. Natomiast nie ulega wątpliwości, że organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie legalizacyjne dotyczące budynku gospodarczego. Nie wiadomo zatem, czy wiata, o której mowa została przebudowana na budynek gospodarczy, w którym następnie samowolnie zmieniono sposób użytkowania, czy jest to jeszcze inny obiekt budowlany. Na marginesie wskazać tylko wypada, że w myśl przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) wiatę zalicza się do kategorii budowli, a nie budynków. Wyjaśnienie tej kwestii ma istotne znaczenie nie tylko dla oceny, jaki obiekt jest przedmiotem wniosku inwestora, to w świetle powołanych wyżej przepisów może on rzutować na ocenę możliwej maksymalnej obsady gęsi i kaczek, która różna jest w zależności od tego, czy mamy do czynienia chowem w pomieszczeniu, czy chowem w systemie otwartym. Reasumując organ administracji, będąc związany wnioskiem, miał obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej. Ocena konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej należy bowiem do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Organ zaniechał jednak jakichkolwiek wyjaśnień, czy objęta wnioskiem inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Podkreślić należy, że określenie we wniosku konkretnych parametrów technicznych obiektów przeznaczonych do chowu drobiu stanowi podstawę do weryfikacji wniosku w zakresie deklarowanych wielkości DJP. W takim przypadku organ nie jest związany deklarowaną we wniosku obsadą i wielkością DJP, ale winien we własnym zakresie ustalić maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Po stronie organu istnieje zatem obowiązek ustalenia maksymalnie możliwej obsady zwierząt - w konsekwencji obliczenia wielkości DJP planowanej inwestycji, gdyż przesądza to (albo nie) o konieczności uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Natomiast wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 72 ust. 3, art. 86 u.i.o.ś. Jak wyżej wskazano inwestor we wniosku nie wskazał danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko ani nie określił parametrów istniejącego obiektu budowlanego, natomiast organy nie próbowały w jakikolwiek sposób wyjaśnić ww. wątpliwości i zaniechały wywiązania się z obowiązku zbadania, czy w danej sprawie zachodzi konieczność legitymowania się przez wnioskodawcę decyzją środowiskową. Powyższe świadczy o naruszeniu zarówno przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, a to art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Ponownie rozpatrując wniosek inwestora organy wezwą inwestora do uzupełnienia brakujących we wniosku danych, a następnie podejmą wszystkie możliwe środki celem obliczenia w sposób prawidłowy i rzetelny maksymalnej obsady gęsi i kaczek w obiekcie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak i w całym gospodarstwie rolnym (w tym obsady innych zwierząt hodowlanych) i szczegółowo wyjaśnią źródła przyjmowanych do wyliczenia parametrów. Sąd uznał za bezpodstawny wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania M.P. z 1 sierpnia 2025 r. o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednak dokumenty, o których mowa w powołanym wyżej piśmie z 1 sierpnia 2025 r. znajdują się już w aktach organu II instancji i podlegały ocenie przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). dc