II SA/Łd 194/10

Dnia 13 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm. , zwanej dalej k.p.a.), art. 1 ust 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 roku Nr 229, poz. 2273, ze zm.), § 1, § 2 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2 i ust. 3, § 3 ust.1 pkt 1 oraz ust. 2, § 6 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 5, § 8 ust. 1 pkt 1 i ust 4, § 9 ust. 1 pkt 2, § 11 ust. 1-3 oraz ust. 5, § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku Nr 174, poz. 1809 ze zm.), art. 66 ust. 2, art. 67, art. 69, art. 70, art. 71 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. (WE), Nr L 153, z 30 kwietnia 2004, str. 30-83, ze zm.), art. 64 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. (WE), Nr L 368, z 23 grudnia 2006, stroku 15-73, ze zm.), art. 2 ust. 1a, art. 2 pkt 22, art. 2 pkt 26, art. 2 pkt 27, art. 12 ust. 3 i ust. 4, art. 19, art. 23 ust. 1, art. 23a, art. 28, art. 30 ust. 1, art. 49 ust. 1 lit. b, art. 50 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1, art. 68, art. 80 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. (WE) z 2004 roku, nr L 141 z 30 kwietnia 2004 roku, stroku 18-58, ze zm.), art. 1 pkt 1, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 380/2009 z dnia 8 maja 2009 roku zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE z 2009roku Nr L 116, s. 09-015), art. 15, art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 2009 roku Nr L 030 s. 0016-0099) po rozpatrzeniu odwołania T. K. w sprawie o przyznanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2008, znak [...] z dnia [...] roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Ł. nr [...] z dnia [...] roku o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. W dniu 14 maja 2008 roku T. K. złożył kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w którym zadeklarował realizację pakietu: 1. Utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu: - półnaturalne łąki dwukośne (P01b) na działkach rolnych: B o powierzchni 4,00 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/2, H o powierzchni 1,37 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 6, J o powierzchni 6,12 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 65/1. 2. Utrzymanie pastwisk ekstensywnych (P02) w ramach wariantu: - pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym (P02b01) na działce rolnej I o powierzchni 46,68 ha położonej na części działek ewidencyjnych nr 10/16 i nr 34/1. 3. Ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu: - międzyplon ozimy (K01b) na działkach rolnych: A o powierzchni 4,40 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/2, C o powierzchni 9,40 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/4, D o powierzchni 12,60 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/7, F o powierzchni 9,90 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/7, G o powierzchni 5,36 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 6, M o powierzchni 4,40 ha położonej na działkach ewidencyjnych nr 206/1 i 206/2. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych w ramach pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) wynosiła 11,49 ha, łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych w ramach pakietu utrzymanie pastwisk ekstensywnych (P02) wynosiła 46,68 ha, zaś łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych w ramach pakietu ochrona gleb i wód (K01) wynosiła 46,06 ha i zgodnie z wnioskiem w międzyplonie miała zostać obsiana żytem ozimym. Ponadto strona wnioskowała o podwyższoną płatność z tytułu realizacji pakietów na obszarze Natura 2000. Do wniosku dołączono kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków z naniesionymi oznaczeniami działek rolnych. Organ I instancji wezwał stronę na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków we wniosku. Organ wskazał, że w sekcji VII wniosku, w polu Natura 2000 brak jest wartości, a dodatkowo zaświadczenie/opinia wojewody lub dyrektora parku narodowego nie potwierdza zgodności planu działalności rolnośrodowiskowej z planem ochrony dotyczącym danego obszaru. W dniu 14 lipca 2008 roku do organu wpłynęła opinia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w O. z dnia 4 lipca 2008 roku potwierdzająca zgodność działalności rolnośrodowiskowej prowadzonej na działkach ewidencyjnych nr 6, 10/16 i 34/1, znajdujących się w gminie O. w obrębie O., z celami ochrony obszaru Natura 2000. W dniu 25 lipca 2008 roku strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. korektę do wniosku uzupełniając wartość w polu Natura 2000 w sekcji VII wniosku. Pismem z dnia 22 października organ I instancji wezwał stronę w trybie art. 50 § 1 k.p.a. do złożenia wyjaśnień w sprawie. Organ wskazał, że powierzchnia użytkowana rolniczo działki ewidencyjnej nr 6 i nr 34/1 jest większa niż powierzchnia PEG lub UZAG tych działek. W dniu 1 listopada 2008 roku Pan T. K. złożył korektę do wniosku, w której podtrzymał swoją dotychczasową deklarację w zakresie powierzchni użytkowanej rolniczo na działkach ewidencyjnych nr 34/1 i nr 6. Wraz z korektą strona złożyła oświadczenie z dnia 31 października 2008 roku W aktach sprawy znajduje się także raport nr 9014-00000006880/08 z kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie T. K. w dniach 22-26 września 2008 roku, o terminie której wcześniej poinformowano skarżącego. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu w O. w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Kontrola dotyczyła całego gospodarstwa i została przeprowadzona w obecności zarządcy nieruchomości metodą inspekcji terenowej. W wyniku kontroli wykryto, że: - powierzchnia stwierdzona działki rolnej B wynosi 4,75 ha i jest większa od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku (4,00 ha), - powierzchnia stwierdzona działki rolnej G wynosi 3,55 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku (5,36 ha), - powierzchnia stwierdzona działki rolnej H wynosi 2,52 ha i jest większa od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku (1,37 ha), - powierzchnia działki rolnej I wynosi 41,42 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku (46,68 ha). Z wykonanej kontroli sporządzono raport, do którego dołączono szkice działek rolnych oraz dokumentację fotograficzną. W raporcie, w miejscu na uwagi inspektorów terenowych wpisano, że działki zmierzono po granicach upraw korzystając z pomocy zarządcy. Po zapoznaniu się z wynikami kontroli T. K. podniósł, że przedmiotem kontroli powinna być powierzchnia działek rolnych w oderwaniu od powierzchni działek ewidencyjnych. Ponadto wskazał, iż rozbieżności mogą wynikać z metody pomiaru, użytych urządzeń pomiarowych, sposobu przeprowadzenia czynności, ukształtowania terenu, warunków atmosferycznych. Organ I instancji zwrócił się o weryfikację raportu do jego autorów. Pismem z dnia 30 marca 2009 roku Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wyjaśnił, iż uwagi strony są bezzasadne. Organ wskazał, że podczas kontroli działki rolne zostały zmierzone po granicach upraw korzystając z pomocy pełnomocnika skarżącego, a różnice pomiędzy powierzchniami deklarowanymi a stwierdzonymi nie wynikają z błędu pomiaru, lecz z błędnej deklaracji producenta. Ponadto, Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wyjaśnił, że jeżeli producent kwestionuje przebieg granic ewidencyjnych lub ich przebieg jest inny niż na dostarczonym przez ARiMR załączniku graficznym, powinien na etapie wypełniania wniosku, wskazać właściwą granicę działki ewidencyjnej poprzez wkreślenie jej na załącznik. W dniu [...] roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Organ I instancji w zakresie pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne (P01b) przyznał stronie płatność w wysokości 10352,32 zł, do działek rolnych o łącznej powierzchni 11,49 (tj. do działek rolnych B o powierzchni 4,00 ha i J o powierzchni 6,12 ha - stawka płatności 880 zł oraz do działki rolnej H o powierzchni 1,37 ha położonej na obszarach Natura 2000 - stawka płatności 1056,00 zł - po zwiększeniu z tytułu położenia działki rolnej na obszarach Natura 2000), a w zakresie pakietu utrzymanie pastwisk ekstensywnych (P02) w ramach wariantu pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym (P02b01) przyznał stronie płatność w wysokości 11865,60 zł, stawka płatności, po zwiększeniu z tytułu położenia działki rolnej na obszarach Natura 2000, wynosiła 480,00 zł. Przy wyliczeniu wysokości płatności w ramach wariantu (P02b01) organ wskazał, że płatność przyznano do powierzchni 30,90 ha, gdyż powierzchnia zadeklarowana wynosiła 46,68 ha, a powierzchnia stwierdzona wynosiła 41,42 ha. W zakresie pakietu ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu międzyplon ozimy (K01b) organ I instancji przyznał płatność w wysokości 23199,00 zł, do działek rolnych położonych poza obszarami Natura 2000 o stawce płatności 570 zł. Organ nie przyznał płatności w ramach wariantu międzyplon ozimy (K01b) do działki rolnej G położonej na obszarach Natura 2000, ponieważ powierzchnia deklarowana tej działki wynosiła 5,36, a powierzchnia stwierdzona wynosiła 3,55 ha. Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wyjaśnił w decyzji, że powierzchnie działek rolnych ustalono na podstawie wyników kontroli na miejscu. Łączna kwota przyznanej płatności rolnośrodowiskowej w 2008 roku wyniosła 48383,32 zł. Łączna kwota zmniejszeń wyniosła 11240,64. T. K. odwołał się od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym, zarzucając organowi naruszenie art. 107 § 3 przez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne, art. 8, art. 11 przez sformułowanie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jego kontrolę i art. 15 k.p.a., a także podniósł, że odwoływanie się podczas kontroli do załączników graficznych nie ma uzasadnienia w przepisach dotyczących dopłat do gruntów rolnych, gdyż załącznik graficzny nie służy do pomiaru powierzchni gruntów uprawnionych (zgodnie z instrukcją wypełniania załącznika graficznego przekazaną rolnikom) do płatności na danej działce ewidencyjnej, a jedynie do wskazania położenia działki rolnej (uprawy) w działce ewidencyjnej (zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz zgodnie z art. 12 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Postanowieniem nr z dnia [...] roku organ II instancji dołączył do sprawy raport nr 9014-00000006880/08 z kontroli na miejscu z dnia 22-26 września 2008 roku, która została przeprowadzona w toku postępowania w sprawie przyznania T. K. płatności do gruntów rolnych na rok 2008. W wyniku rozpoznania odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] roku o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Organ odwoławczy zauważył, że pomimo uchybień formalnych rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy przedstawione w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, ponieważ we właściwy sposób ustalono stan faktyczny i w oparciu o właściwe przepisy prawa ustalono wysokość przyznanej płatności rolnośrodowiskowej. Organ odwoławczy podniósł, że wniosek T. K. z dniu 14 maja 2008 roku jest wnioskiem kontynuacyjnym złożonym w ramach programu rolnośrodowiskowego rozpoczętego w dniu 1 marca 2007 roku, na wniosek z dnia 16 sierpnia 2006 roku, na podstawie, którego strona podjęła zobowiązanie rolnośrodowiskowe w pakiecie ochrona gleb i wód. Wnioskiem kontynuacyjnym T. K. zgłosił do programu rolnośrodowiskowego obok dotychczas realizowanego pakietu ochrona gleb i wód, także pakiet utrzymanie łąk ekstensywnych, oraz utrzymanie pastwisk ekstensywnych. We wniosku z dnia 14 maja 2008 roku strona zadeklarowała realizację pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych w wariancie półnaturalne łąki dwukośne na działkach rolnych o łącznej powierzchni 11,49 ha, realizację pakietu utrzymanie pastwisk ekstensywnych, w wariancie pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym na działkach rolnych o łącznej powierzchni 46,68 ha, realizację pakietu ochrona gleb i wód, w wariancie międzyplon ozimy na działkach rolnych o łącznej powierzchni 46,06 ha. Zgodnie z wnioskiem strona zadeklarowała realizację w/w pakietów na działce rolnej B położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/2, H położonej na części działki ewidencyjnej nr 6,1 położonej na części działek ewidencyjnych nr 10/16 oraz nr 34/1, J położonej na części działki ewidencyjnej nr 65/1. Strona wnioskowała także o zwiększenie płatności z tytułu realizacji pakietów na obszarze Natura 2000. Organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się opinia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody wydana w ramach upoważnienia Wojewody [...], w której stwierdzono, że działalność rolnośrodowiskowa prowadzona na działkach ewidencyjnych nr 6, nr 10/16 i nr 34/1 znajdujących się w obrębie ewidencyjnym O., w gminie O. jest zgodna z celami ochrony Natura 2000. Ponadto, organ stwierdził, że działki ewidencyjne nr 3/2, nr 3/4, nr 3/7 znajdujące się w obrębie ewidencyjnym O., w gminie O. oraz działki ewidencyjne nr 65/1, nr 206/1, nr 206/2 znajdujące się w obrębie ewidencyjnym T., w gminie O. położone są poza obszarami Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. W związku z tym organ uznał, że jedynie do działek rolnych G, H, I, położonych na działkach ewidencyjnych nr 6, nr 10/16 i nr 34/1 płatność może zostać udzielona w wysokości 120% stawki podstawowej, przy założeniu, że zostaną spełnione wszystkie przesłanki konieczne do przyznania takiej płatności. W przedmiotowej sprawie organ I instancji stwierdził, że powodem pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej na 2008 roku były rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną działek rolnych, które zostały wykryte podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie T. K. w dniach 22-26 września 2008 roku w ramach wszczętego przez stronę postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 roku Zważając na tożsamość położenia, sposobu użytkowania, jak i powierzchni działek rolnych zadeklarowanych zarówno we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2008 roku oraz we wniosku o przyznanie płatności obszarowych na 2008 roku w ocenie organu odwoławczego trafne było uwzględnienie w rozpatrywanej sprawie dowodu w postaci raportu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w sprawie o przyznanie płatności obszarowej 2008 roku. Jednocześnie jednak organ odwoławczy nadmienił, że dopuszczenie środka dowodowego z innego postępowania (w przedmiotowej sprawie raportu nr 9014-00000006880/08 z kontroli na miejscu) powinno być dokonane z zachowaniem formy przewidzianej w art. 123 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie zachował odpowiedniej formy dopuszczenia dowodu, jednak zdaniem organu odwoławczego takie uchybienie nie może być powodem uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ w toku postępowania pierwszoinstancyjnego strona była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i prowadziła polemikę z wynikami kontroli przedstawionymi w raporcie z kontroli, a ponadto w postępowaniu odwoławczym organ II instancji dołączył raport z kontroli z zachowaniem odpowiedniej formy. Z uwagi, że wyniki z kontroli na miejscu były bezpośrednią przyczyną pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej zdaniem organu odwoławczego dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy podstawowe znaczenie będzie miała weryfikacja prawidłowości przeprowadzonych czynności kontrolnych. Organ II instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie oceny przeprowadzonej kontroli na miejscu należy dokonywać w oparciu o przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 i Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 przeprowadzane są także kontrole na miejscu w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich. Zdaniem organu odwoławczego, kontrola na miejscu w gospodarstwie T. K. została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym. Strona została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, a w kontroli uczestniczył zarządca nieruchomości. Wyniki kontroli zawarto w raporcie spełniającym wymogi art. 28 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, który został doręczony stronie postępowania przesyłką poleconą nr 9643 z dnia 15 października 2008 roku. Dodatkowo organ wskazał, że kontrola została przeprowadzona przez upoważnionych inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w O, a więc osoby dysponujące odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w zakresie przeprowadzania kontroli gruntów deklarowanych do płatności. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości dotyczące powierzchni działek rolnych B, G, H, L. Z raportu wynika, że działka rolna B, której deklarowana powierzchnia wynosiła 4,00 ha, w rzeczywistości ma powierzchnię stwierdzoną 4,75 ha, działka rolna G o deklarowanej powierzchni 5,36 ha, która zgodnie z wnioskiem strony położona była na działce ewidencyjnej nr 6, w rzeczywistości, w części położonej na działce ewidencyjnej nr 6 ma powierzchnię stwierdzoną 3,55 ha, ponieważ jej pozostała część (1,77 ha) znajduje się na działce ewidencyjnej nr 10/21, która nie została zadeklarowana we wniosku, działka rolna H o deklarowanej powierzchni 1,37 ha w rzeczywistości ma powierzchnię stwierdzoną 2,52 ha, a działka rolna I o deklarowanej powierzchni 46,68 ha w rzeczywistości ma powierzchnię stwierdzoną 41,42 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pomiarów działek rolnych B, H, I dokonano za pomocą urządzenia GPS Trimble Geo-Explorer – GeoXT i wskazał, iż na zlecenie ARiMR został opracowany przez Uniwersytet [...] w O. pod kierunkiem prof. dr hab. inż. S. Oszczaka dokument " Wykonanie analiz i opracowanie kryteriów wyboru metod oraz urządzeń pomiarowych GPS w celu zapewnienia wymagania dokładności i wiarygodności kontroli płatności obszarowych w systemie IACS". Ocena dotyczyła określenia maksymalnych wartości tolerancji dla każdego typu sprzętu pomiarowego, wykorzystywanego przez ARiMR do określenia powierzchni działek rolnych w ramach kontroli powierzchniowych. W wyniku przeprowadzonych testów oraz obliczeń statystycznych, w ekspertyzie stwierdzono, że odbiornik GPS Trimble Geo-Explorer – GeoXT spełnia wymagania zawarte w art. 30 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, i może być wykorzystywany do kontroli przeprowadzanych na zasadach ustanowionych w przepisach Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Zważając na powyższe organ nie podzielił zarzutów strony przedstawionych w odwołaniu, iż pomiarów dokonano na podstawie załączników graficznych, a takie postępowanie nie ma uzasadnienia w przepisach dotyczących dopłat do gruntów rolnych. W myśl punktu 36 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 "Z zasady kontrole na miejscu obszarów składają się z dwóch części. Pierwsza część składa się z weryfikacji oraz pomiaru zadeklarowanych działek rolnych na podstawie materiału graficznego, zdjęć lotniczych itp. Druga część składa się z inspekcji fizycznej działek w celu zweryfikowania rzeczywistego rozmiaru zadeklarowanych działek rolnych oraz w zależności od rozpatrywanego programu pomocowego, zadeklarowanych upraw i ich jakości. Jeśli to konieczne należy dokonać pomiaru". W rozpatrywanej sprawie działki rolne były przedmiotem pomiaru w terenie wykonanego przez uprawnionych kontrolerów, sprzętem spełniającym warunki ustanowione w przepisach wspólnotowych i w sposób zgodny z art. 30 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Organ odwoławczy wyjaśnił, że lokalizacji działek rolnych dokonano na podstawie danych zadeklarowanych we wniosku. Dodatkowo należy wskazać, że wszystkie działki rolne zostały zmierzone po granicach upraw korzystając z pomocy zarządcy. Podstawowym celem załącznika graficznego jest wskazanie przez stronę postępowania położenia działek rolnych zadeklarowanych we wniosku poprzez oznaczenie ich granic. W sprawach o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych podobne założenie wypełnia kopia części mapy ewidencji gruntów i budynków, na których rolnicy wyrysowują granice działek rolnych zadeklarowanych do płatności. Organ wyjaśnił jednak, że jeżeli pomiędzy deklaracją powierzchni działki rolnej z wniosku, a deklaracją działki rolnej w ramach granic wskazanych na załącznikach graficznych istnieje rozbieżność to deklaracja z załącznika graficznego może być brana pod uwagę w celu określenia rzeczywistej powierzchni działki rolnej. W związku z tym wskazanie położenia przez stronę postępowania działek rolnych na załączniku graficznym poprzez oznaczenie jej granic, może być wykorzystane w celu zweryfikowania prawidłowości deklaracji wskazanej we wniosku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w sprawach o przyznanie pomocy finansowej z tytułu realizacji programów rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt ustalenie położenia działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku ma bardzo istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. 66 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 V przypadku, gdy środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich dotyczą powierzchni, działki powinny zostać zidentyfikowane indywidualnie, a podczas okresu ważności zobowiązania działki, których dotyczy wsparcie, nie mogą być przedmiotem wymiany, z wyjątkiem przypadków specjalnych przewidzianych w dokumencie programowania. Organ II instancji podniósł, iż we wniosku kontynuacyjnym na 2008 roku T. K. zadeklarował działkę rolną G o powierzchni 5,36 ha i uprawie kukurydzy w plonie głównym oraz uprawie żyta ozimego w międzyplonie. Obok wymienionej działki rolnej strona deklarowała w granicy działki ewidencyjnej nr 6 także działkę rolną H o powierzchni 1,37 ha i uprawie łąki trwałej. Razem, deklarowane powierzchnie tychże dwóch działek rolnych zajmowały całą powierzchnię działki ewidencyjnej nr 6, czyli 6,73 ha. Wniosek i materiał graficzny w zakresie położenia działek rolnych G i H organ ocenił jako spójny, gdyż granice działek rolnych G i H na kopii mapy ewidencyjnej załączonej do wniosku rolnośrodowiskowego również zostały oznaczone przez stronę w granicach działki ewidencyjnej nr 6. Zdaniem organu odwoławczego odmienny sposób użytkowania w/w działek rolnych nie powoduje trudności w zweryfikowaniu przez inspektorów terenowych powierzchni deklarowanych działek rolnych G i H. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego już na wstępie należy zauważyć, że zadeklarowanie we wniosku na działce ewidencyjnej nr 6 działek rolnych G i H o łącznej powierzchni, równej całkowitej powierzchni działki ewidencyjnej nr 6 jest błędne, ponieważ na kopii mapy ewidencyjnej w granicach tej działki, strona oznaczyła również pewien obszar zajęty pod nieużytki, którego istnienie zostało potwierdzone podczas oględzin. Organ zauważył, iż inspektorzy terenowi podczas kontroli na miejscu ustalili powierzchnię zajętą pod nieużytki w granicach działki ewidencyjnej nr 6 jako wynoszącą 0,66 ha, a jej położenie zbliżone jest do położenia wskazanego przez stronę na kopii mapy ewidencyjnej. Na szkicu pomiaru działek rolnych nr 2 obszar zajęty pod nieużytki oznaczony został kolorem szarym. Zważając na rozbieżność, istniejącą już na etapie złożenia wniosku, w zakresie określenia powierzchni użytkowanej rolniczo na działce ewidencyjnej nr 6, a mianowicie zadeklarowania we wniosku, że całość działki ewidencyjnej nr 6 jest wykorzystywana rolniczo, a z drugiej strony wskazania na kopii mapy ewidencyjnej, iż w granicach działki ewidencyjnej nr 6 występują nieużytki, organ wyjaśnił, że w/w nieprawidłowość nie może być traktowana jako błąd oczywisty, o którym mowa w art. 19 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego strona była wzywana do wyjaśnień, w przedmiocie określenia powierzchni użytkowanej rolniczo na działce ewidencyjnej nr 6, jednak w korekcie z dnia 3 listopada 2008 roku strona podtrzymała deklarację złożoną w formularzu wniosku. Przeprowadzona kontrola potwierdziła występowanie nieużytków w granicy działki ewidencyjnej nr 6 na powierzchni 0,66 ha, w związku z czym organ uznał za nieprawidłową deklarację strony zawartą we wniosku, w którym nie uwzględniono występowania powierzchni nieużytkowanych. Ponadto, organ stwierdził, że różna od deklaracji z wniosku jest także powierzchnia łąki zadeklarowanej na działce rolnej H. Dokonując pomiaru tej działki urządzeniem GPS z uwzględnieniem granic wskazanych przez zarządcę inspektorzy ustalili, że powierzchnia działki rolnej H wynosi 2,52 ha, a nie jak wskazano we wniosku 1,37 ha. W ocenie organu odwoławczego deklaracja położenia działki rolnej H wskazana przez stronę na załączniku graficznym działki ewidencyjnej nr 6 nie potwierdza prawidłowości powierzchni deklarowanej przez stronę we wniosku. W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że działka rolna H jak i nieużytek, o którym mowa powyżej znajdują się na działce ewidencyjnej nr 6, co według organu potwierdza zarówno kopia mapy ewidencyjnej, załącznik graficzny obrazujący działkę ewidencyjną nr 6 oraz szkic pomiaru działek rolnych nr 2. Mając na uwadze stwierdzoną powierzchnię działki rolnej H (2,52 ha) jak i stwierdzoną powierzchnię nieużytków (0,66 ha), a także zważając, że powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej nr 6 wynosi 6,73 ha organ wskazał, że pozostała powierzchnia gruntów na działce ewidencyjnej nr 6 pozostających do wykorzystania wynosi 3,55 ha. Organ uznał więc, że niemożliwe jest, aby cała działka rolna G o zadeklarowanej przez stronę we wniosku powierzchni 5,36 ha mogła znajdować się na działce ewidencyjnej nr 6. W wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu inspektorzy terenowi ustalili, że choć powierzchnia zmierzona działki rolnej G wynosi 5,32 ha, to powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach tej działki rolnej, czyli powierzchnia stwierdzona działki rolnej G wynosi 3,55 ha. Weryfikując prawidłowość pomiaru powierzchni działki rolnej G organ zauważył, że działka rolna G mierzona była metodą " inną" z wykorzystaniem urządzenia GPS (na co wskazuje szkic pomiaru działek rolnych nr 2). Nie ma wątpliwości, że właściwie dokonano lokalizacji działki rolnej G, na której zgodnie z wnioskiem w 2008 roku w plonie głównym uprawiana był kukurydza. Zdjęcie nr F49 załączone do raportu z kontroli, zrobione w dniu kontroli z granicy działki ewidencyjnej nr 6 i działki ewidencyjnej nr 7 potwierdza sposób użytkowania działki rolnej G zadeklarowany we wniosku. Ponadto, wywód dotyczący ustalenia powierzchni stwierdzonej działki rolnej G na poziomie 3,55 ha znajduje uznanie organu odwoławczego. Jak wskazano powyższej z racji stwierdzenia na działce ewidencyjnej nr 6 nieużytków oraz większej powierzchni działki rolnej H, niż zadeklarowana we wniosku, niemożliwe jest, aby cała zmierzona powierzchnia działki rolnej G, czyli 5,32 ha położona była na działce ewidencyjnej nr 6. Potwierdzone jednocześnie zostało, że na pozostałej części działki ewidencyjnej nr 6 (odliczając działkę rolna H i nieużytki) uprawiana była kukurydza, a zwarty obszar przedmiotowej uprawy był większy niż 3,55 ha i wynosił 5,32 ha. Miejsce położenia całej działki rolnej G oznaczone zostało kolorem żółtym na szkicu pomiaru działek rolnych nr 2. Z powyższego dokumentu jednoznacznie wynika, że powierzchnia działki rolnej G obejmuje swoim zasięgiem nie tylko działkę ewidencyjną nr 6, ale także działkę ewidencyjną nr 7 i nr 10/21. Organ odwoławczy w tym miejscu wyjaśnia, że ustalenie powierzchni działki rolnej G w granicach działki ewidencyjnej nr 6 nie jest efektem jakiegokolwiek postępowania związanego z ustaleniem przebiegu granic, na które skarżący wskazuje w piśmie z dnia 11 marca 2009 roku, a wynikiem stwierdzonego pomiaru uprawy urządzeniem GPS, przy obecności S. D. i zasad logiki. Odnosząc się do zarzutów strony z odwołania, że załącznik graficzny nie służy do pomiaru powierzchni działki rolnej, a jedynie do wskazania położenia działki rolnej organ odwoławczy nadmienił, że obowiązek strony do wskazania położenia działki rolnej nie może być wypełniany w sposób niedokładny. Organ podniósł, iż strona nie naniosła zmian na załącznikach graficznych, a wiec twierdzić należy, że stan przedstawiony na załącznikach graficznych jest prawidłowy (dodatkowo zweryfikowany przez kontrolę na miejscu), w związku z czym bezzasadna jest argumentacja strony przedstawiona w odwołaniu, że "załączniki graficzne oparte są o nieaktualną dokumentację fotograficzną i choćby z tego względu powinny zostać potraktowane jako źródło jedynie pomocnicze". W ocenie organu w przedmiotowej sprawie T. K. oznaczył na załącznikach graficznych położenie działek rolnych w sposób nieprecyzyjny, co zostało potwierdzone podczas kontroli na miejscu. Zdaniem organu II instancji strona powinna precyzyjnie oznaczyć położenie działki rolnej, z zachowaniem odpowiednich proporcji jej wielkości, w sytuacji w której wiadomo jest w jakiej skali mapa została wykonana. W przeciwnym wypadku podważony byłby sens oznaczania położenia działki rolnej na załącznikach graficznych. Organ zauważa, że załączniki graficzne podają zarówno skalę liczbową jak i skalę liniową, w której wykonana została mapa, a więc wymagać trzeba by informacje podawane przez rolników były dokładne. Po analizie ustaleń dokonanych podczas kontroli na miejscu powierzchni stwierdzonych działek rolnych G i H organ odwoławczy ocenił, że zostały one dokonane prawidłowo. W odniesieniu do działki rolnej H organ stwierdził, że strona podała we wniosku nieprawidłową powierzchnię tej działki rolnej, a w odniesieniu do działki rolnej G strona niewłaściwie we wniosku oznaczyła jej powierzchnię, jedynie w granicy działki ewidencyjnej nr 6. Dodatkowo z całkowitej powierzchni działki ewidencyjnej nr 6 zdaniem organu strona nie odliczyła powierzchni nieużytków, choć wskazała ich występowanie zarówno na kopii mapy ewidencyjnej załączonej do wniosku oraz na załączniku graficznym działki ewidencyjnej nr 6. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niemożliwe jest przyznanie płatności zmierzonej powierzchni działki rolnej G, a więc 5,32 ha, ponieważ tylko jej część, a mianowicie 3,55 ha położone jest na działce ewidencyjnej nr 6 deklarowanej we wniosku. Pozostała część tej działki znajduje się na działkach ewidencyjnych nr 7 i nr 10/21, które nie były zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W ocenie organu odwoławczego przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do części działki rolnej G położonej na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych byłoby sprzeczne z dyspozycją art. 66 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 oraz mogłoby być ocenione jako rażące naruszenie prawa, gdyż organ wykroczyłby poza zakres wniosku wskazany przez stronę, którym jest związany. Brak dostosowania wniosku do stanu faktycznego stwierdzonego podczas kontroli, a mianowicie niezgłoszenie zmian do organu w odpowiednim terminie, wyklucza możliwość przyznania płatności rolnośrodowiskowej do powierzchni działek rolnych stwierdzonych podczas kontroli. Ponadto, podczas kontroli na miejscu inspektorzy terenowi ustalili, że stwierdzona powierzchnia działki rolnej I różni się od powierzchni zadeklarowanej tej działki rolnej. Zgodnie z wnioskiem pastwisko trwałe zadeklarowane jako działka rolna I znajdowało się na części działki ewidencyjnej nr 10/16 i części działki ewidencyjnej nr 34/1 i miała powierzchnię 46,68 ha. Przeprowadzona kontrola – w ocenie organu - nie potwierdziła prawidłowości deklaracji strony. W wyniku kontroli, przy zachowaniu odpowiednich tolerancji pomiaru ustalono, że stwierdzona powierzchnia działki rolnej I wynosi 41,42 ha. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie organ stwierdził, że powodem takich ustaleń jest zadeklarowanie do płatności rolnośrodowiskowych w granicach tej działki rolnej powierzchni niekwalifikujących się do uzyskania płatności. Porównując zadeklarowany na kopii mapy ewidencyjnej, załączniku graficznym działki ewidencyjnej nr 10/16 i 34/1 obszar we wskazanych granicach działki rolnej I, według organu można zaobserwować rozbieżność pomiędzy oznaczonymi przez stronę powierzchniami wyłączonymi z płatności w granicach tej działki rolnej, a powierzchniami niekwalifikującymi się do płatności, oznaczonymi w granicach działki rolnej I przez inspektorów terenowych na szkicu pomiaru działki rolnej nr 1. Z przedmiotowego szkicu organ wywiódł, że powierzchnie nieuprawnione do dopłat w granicach działki rolnej I znajdują się nie tylko tak jak wskazała strona na skraju każdego z boków działki rolnej I oraz w północnej części działki rolnej I położonej na działce ewidencyjnej nr 10/16, ale dodatkowo powierzchnia nieuprawniona znajdująca w północnej części działki rolnej I na działce ewidencyjnej nr 10/16, przebiega przez działkę ewidencyjną nr 34/1 łącząc się z powierzchnią niepodlegającą płatności zlokalizowana na wschodniej granicy działki rolnej L. W ocenie organu odwoławczego dowodem potwierdzającym taki stan faktyczny jest materiał fotograficzny sporządzony w dniu kontroli i dołączony do raportu z kontroli oraz szkic pomiaru działek rolnych nr l na którym oznaczono kierunek robionych zdjęć. Zdaniem organu odwoławczego w materiale dowodowym (materiał fotograficzny w zakresie działki rolnej I obejmuje 27 zdjęć) znajduje oparcie twierdzenie, że strona zawyżyła powierzchnię działki rolnej I poprzez nie wyłączenie z płatności powierzchni do niej nieuprawnionej. Organ II instancji nie znalazł zatem powodów do podważania wyników pomiaru działki rolnej I, tym bardziej, że pomiar został dokonany przez uprawnionych inspektorów terenowych urządzeniem GPS z zachowaniem wszelkich warunków tolerancji pomiaru, a materiał graficzny i fotograficzny dowodzi dodatkowo występowanie powierzchni nieuprawnionych do płatności, jeszcze innych niż te, które zostały zaznaczone na mapie ewidencyjnej i załącznikach graficznych, a tym samym odliczone od powierzchni działki rolnej we wniosku. Odnosząc się do wyniku pomiaru działki rolnej B organ wyjaśnił, że jej powierzchnia stwierdzona (4,75 ha) jest większa niż powierzchnia zadeklarowana (4,00 ha), w związku z czym nie ma ona wpływu na pomniejszenia zastosowane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. w zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy ustalił, że T. K. zadeklarował do płatności rolnośrodowiskowej: 1. W pakiecie Utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne (P01b) o stawce płatności 880 zł na hektar działki rolne: - B o powierzchni 4,00 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/2, - J o powierzchni 6,12 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 65/1. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych w tej grupie upraw wynosiła 10,12 ha. 2. W pakiecie Utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne (P01b) o stawce płatności 1056 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (880 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 działkę rolną: - H o powierzchni 1,37 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 6. 3. W pakiecie Utrzymanie pastwisk ekstensywnych (P02) w ramach wariantu pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym (P02b01) o stawce płatności 480 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (400 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 działkę rolną I o powierzchni o powierzchni 46,68 ha położonej na części działek ewidencyjnych nr 10/16 i nr 34/1. 4. W pakiecie Ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu międzyplon ozimy (K01b) o stawce płatności 570 zł na hektar działki rolne: - A o powierzchni 4,40 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/2, - C o powierzchni 9,40 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/4, - D o powierzchni 12,60 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/7, - F o powierzchni 9,90 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 3/7, - M o powierzchni 4,40 ha położonej na działkach ewidencyjnych nr 206/1 i 206/2. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych w tej grupie upraw wynosiła 40,70 ha. 5. W pakiecie Ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu międzyplon ozimy (KOI b) o stawce płatności 684 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (570 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 działkę rolną: - G o powierzchni 5,36 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr 6. W wyniku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób przedstawiony powyżej organ odwoławczy ustalił, że: 1. W pakiecie Utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne (P01b) o stawce płatności 880 zł na hektar powierzchnia kwalifikująca się do otrzymania płatności wynosi 10,12 ha. Co prawda zauważył, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej B wynosi 4,75 ha, a powierzchnia stwierdzona działki rolnej J wynosi 6,12 ha, co razem stanowi 10,87 ha, jednak przy wyznaczeniu powierzchni kwalifikującej się do dopłat organ powołał się na art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, który stanowi, że jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany. Organ ustalił, iż płatność rolnośrodowiskowa w ramach tej grupy upraw przysługuje zatem w wysokości 8905,60 zł i jest wynikiem iloczynu powierzchni stwierdzonej w ramach tej grupy upraw oraz stawki płatności. 2. W pakiecie Utrzymanie łąk ekstensywnych (P01) w ramach wariantu półnaturalne łąki dwukośne (P01b) o stawce płatności 1056 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (880 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 powierzchnia kwalifikująca się do otrzymania płatności w ocenie organu wyniosła 1,37 ha. Organ podniósł, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej H wynosi 2,32 ha, jednak przy wyznaczeniu powierzchni kwalifikującej się do dopłat należało wziąć pod uwagę art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 i uznał, że płatność rolnośrodowiskowa na 2008 roku w ramach tej grupy upraw przysługuje zatem w wysokości 1446,72 zł i jest wynikiem iloczynu powierzchni stwierdzonej w ramach tej grupy upraw oraz stawki płatności. 3. W pakiecie Utrzymanie pastwisk ekstensywnych (P02) w ramach wariantu pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym (P02b01) o stawce płatności 480 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (400 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 powierzchnia kwalifikująca się do otrzymania płatności według organu wyniosła 41,42 ha. Jednak przy wyliczeniu płatności rolnośrodowiskowej organ uwzględnił art. 50 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 i w związku z powyższym powierzchnię stwierdzoną pomniejszył o dwukrotność stwierdzonej różnicy, a więc od 41,42 ha odliczył 2 x 5,26 ha. Tym samym płatność rolnośrodowiskowa w tej grupie upraw była wynikiem mnożenia powierzchni 30,90 ha i stawki płatności. W związku z tym płatność w tej grupie upraw organ ustalił w wysokości 14832,00 zł. 4. W pakiecie Ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu międzyplon ozimy (K01b) o stawce płatności 570 zł na hektar powierzchnia kwalifikująca się do otrzymania płatności zdaniem organu wyniosła 40,70 ha. W związku z tym płatność rolnośrodowiskowa w tej grupie upraw organ wyliczył w wysokości 23199,00 zł jako iloczyn powierzchni 40,70 ha i stawki płatności. 5. W pakiecie Ochrona gleb i wód (K01) w ramach wariantu międzyplon ozimy (K01b) o stawce płatności 684 zł na hektar, czyli stawce podstawowej (570 zł na hektar) zwiększonej do wysokości 120% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000 powierzchnia kwalifikująca się do otrzymania płatności wskazana przez organ wyniosła 3,55 ha jednak w tej grupie upraw organ odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej, bowiem uwzględnił art. 50 ust. 3 Rozporządzenia komisji (WE) Nr 796/2004 oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Zdaniem organu przy określeniu powierzchni stwierdzonej dla działki rolnej G należało wziąć pod uwagę jedynie część działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr 6, gdyż pozostała część działki rolnej położona jest na działce ewidencyjnej nr 7 i 10/21 niedeklarowanych przez stronę we wniosku. W ocenie organu odwoławczego sprawie nie znajduje zastosowania art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, który stanowi, że obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale l, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod wzglądem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości oraz, że obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale l nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie do co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Organ podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji, do czasu wykrycia nieprawidłowości rolnik nie poinformował na piśmie organu, że wniosek jest nieprawidłowy. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono także, że wniosek nie był poprawny pod względem faktycznym, a rolnik nie udowodnił, że nie jest winny popełnionych nieprawidłowości. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie spełnia co prawda wymagań art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., jednak w przedmiotowej sprawie powyższe uchybienia nie mogą być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł T. K. w terminie prawem przewidzianym. Wniósł on o uchylenie decyzji obu instancji oraz zarzucił organowi naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych, w szczególności co do powierzchni kwalifikującej się do płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2008 i powodów rozbieżności co wielkości tej powierzchni oraz niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji, w tym zaniechanie niezbędnego omówienia oceny faktów i dowodów, art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności na skutek włączenia nowych dowodów przez organ odwoławczy przy jednoczesnym powierzchownym postępowaniu wyjaśniającym przed organem I instancji, - art.107 § 3 i § 4 K.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym brak analizy wszystkich dowodów, - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia ze sposobem załatwienia wniosków skarżącego w przedmiocie płatności bezpośrednich za 2005 r. i 2006r., a także "ONW" za 2005r., 2006r. oraz 2007r., w których zgłoszono te same działki rolne i na etapie weryfikacji administracyjnej nie zostało to zakwestionowane, - przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej (...) w zw. z art. 86 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, poprzez bezzasadne zastosowanie przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, w sytuacji gdy, w myśl art. 86 ust. l Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem l stycznia 2010 r. stosuje się jeszcze poprzednie Rozporządzenie (WE) nr 796/2004, - ewentualnie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez jego niezastosowanie, przy przyjętych ustaleniach faktycznych i uznanie, że rolnik jest winny nieprawidłowości pomimo, że w poprzednich latach organ przyznawał płatności za sporne działki rolne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. nr [...] z dnia [...] roku, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji przyznającą płatności rolnośrodowiskowe w kwocie pomniejszonej z uwagi na ustalenia dokonane w trakcie kontroli. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organ prawidłowo ustalił płatność rolnośrodowiskową należną skarżącemu na rok 2008 w kwocie pomniejszonej. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż powodem pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej na 2008 r. były rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną działek rolnych, które zostały wykryte podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniach 22-26 września 2008 r. w ramach postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 r. Z uwagi na fakt, że wystąpiła tu tożsamość położenia, sposobu użytkowania, jak i powierzchni działek rolnych zadeklarowanych zarówno we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2008 r. oraz we wniosku o przyznanie płatności obszarowych na 2008 r. w ocenie Sądu organ był uprawniony do uwzględnienia w rozpatrywanej sprawie dowodu w postaci raportu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w sprawie o przyznanie płatności obszarowej 2008 r. Sąd dostrzega, iż organ I instancji nie zachował odpowiedniej formy dopuszczenia dowodu wymaganej przepisem art. 77 § 2 w zw. z art. 123 k.p.a., lecz jednocześnie Sąd zauważa, iż organ odwoławczy sanował zaistniałą sytuację, dopuszczając w/w dowód postanowieniem z dnia [...] roku. Ponadto, niezaprzeczalnie skarżący miał możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym jeszcze na etapie postępowania przed organem instancji i skorzystał ze swego do prawa do wypowiedzenia się w tym zakresie. W tej sytuacji nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15 K.p.a., skoro w rzeczywistości strona miała dostęp do danego dowodu i wypowiedziała się już w postępowaniu przed organem I instancji. Skoro w istocie organ II instancji nie dokonał uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, lecz jedynie sanował wyżej opisaną kwestię dopuszczenia dowodu z innego postępowania, przecież już znanego skarżącemu i będącego przedmiotem polemiki między stroną a organem, to nie można uznać, iż w sprawie naruszono art. 138 § 2 K.p.a. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do naruszenia przez organy art. 7, 77 §1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Sporne działki rolne były przedmiotem pomiaru w terenie wykonanego przez uprawnionych kontrolerów, sprzętem spełniającym warunki ustanowione w przepisach wspólnotowych i w sposób zgodny z art. 30 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, który stanowi, że powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5- metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. W ocenie Sądu organ, w wyniku właściwie przeprowadzonej kontroli, prawidłowo ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę do zastosowania przepisów materialnych. Wprawdzie Sąd dostrzega, iż decyzja organu I instancji nie spełnia standardów określonych w art. 7, 77 §1, 80 i 107 § 3 K.p.a. to jednak należy podnieść, że organ odwoławczy zdołał te uchybienia sanować, wyczerpująco wskazując okoliczności uznane za udowodnione, odnosząc się jednocześnie do stanowiska skarżącego, jak i podstawę prawną. Przechodząc do meritum sprawy należy podnieść, iż zarzut skargi niezastosowania art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 jest chybiony. Organ powołał się na ustalenia pokontrolne oraz sprzeczność wewnętrzną wniosku (chodzi o rozbieżność między danymi podanymi w załączniku graficznym a zawartością tabel) i w gruncie rzeczy w ten sposób badał "zawinienie" strony w podaniu danych niezgodnych z rzeczywistością. Powołany przepis stanowi, iż obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. W oparciu o ten przepis można stwierdzić, że jeżeli dane w ewidencji gruntów są aktualne a ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, to nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku. Jednakże – w ocenie Sądu – w kontrolowanym postępowaniu zaszła odmienna sytuacja: już z przedstawionych przez stronę protokołów wynika, iż ustalenie powierzchni działek w gospodarstwie skarżącego było sporne a i wcześniej deklarowane przez skarżącego dane o powierzchniach działek były przez organ kwestionowane w postępowaniu o dopłaty na rok 2004 (na co również powołuje się skarżący w uzasadnieniu skargi). Już wówczas stwierdzono, że nieprawidłowość wskazania powierzchni upraw nie budzi wątpliwości, a niezbędna i sporna była jedynie ocena, czy błąd ten był zawiniony przez rolnika, czy też nie. Tak więc, zdaniem Sądu, świadomość co do rzeczywistej powierzchni objętej uprawami a odmiennej od uwidocznionej w ewidencji gruntów już wówczas po stronie rolnika – skarżącego istniała a skoro tak to powinnością rolnika było rzetelne wskazanie prawidłowej, rzeczywistej powierzchni gruntów wykorzystywanych rolniczo. Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, iż o braku zawinienia w podaniu danych niezgodnych z rzeczywistością można mówić, tylko gdy rolnik po raz pierwszy spotyka się z zakwestionowaniem przez organ zadeklarowanej powierzchni upraw. Sąd uznał za zasadne podnieść, iż sam wniosek nie jest wolny od nieścisłości i chociażby z tego powodu w sprawie nie może mieć zastosowania art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Wewnętrzna niespójność wniosku widoczna jest w odniesieniu do działki nr ew. 6 (o powierzchni ewidencyjnej 6,73 ha), na której zlokalizowano działki rolne G (pow. użytku 5,36 ha) oraz H (pow. użytku 1,37). Z danych zawartych w części tabelarycznej wniosku wynika, iż suma powierzchni użytków działek H i G jest równa powierzchni ewidencyjnej działki nr 6. Wskazać jednak trzeba, iż skarżący we części graficznej wniosku w zarysie dz. nr 6 zaznaczył nieużytek, którego nie uwzględnił w części tabelarycznej, nie pomniejszając odpowiednio powierzchni użytków na tej działce (tu działki H). Zatem w przypadku takiej nieścisłości wniosku nie można mówić o braku zawinienia strony w podaniu danych niezgodnych z rzeczywistością. W odniesieniu zaś do działki I organ przedstawił wyczerpującą argumentację popartą rozległą dokumentacją fotograficzną i danymi pochodzącymi z pomiarów. Zdaniem Sądu organ przekonująco wykazał, iż na działkach nr ew. 10/16 oraz 34/1 znajduje się więcej powierzchni nieuprawnionej do dopłat niż zadeklarował to we wniosku skarżący. W obliczu powyższych ustaleń organ był uprawniony do dokonania spornych pomniejszeń w dopłatach w zgodzie z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, który stanowi, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. W tym miejscu warto podkreślić, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 przy obliczaniu podstawy do ustalenia płatności można wziąć pod uwagę całkowitą powierzchnię działki rolnej pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami przyjętymi w danym Państwie Członkowskim lub regionie, jednak w innych przypadkach brana jest pod uwagę powierzchnia faktycznie użytkowana. Nie ulega więc wątpliwości, iż obowiązkiem organu jest niewątpliwe stwierdzenie jaka jest faktyczna powierzchnia użytku rolnego. Natomiast w realiach niniejszej sprawy – zwłaszcza w obliczu sporu o ustalenie powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie skarżącego, który odnosił się do płatności już w 2004 roku – nie można mówić o naruszeniu przez organ art. 8 K.p.a. poprzez wydawanie rozbieżnych rozstrzygnięć wydanych na tle takiego samego stanu faktycznego. Nietrudno sobie przecież wyobrazić, że w różnych latach powierzchnia użytków mogła się różnić (choćby nieznacznie) i to nie pozostawało bez wpływu na ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięć w kolejnych kampaniach płatnościowych. Zaś zarzut skargi odnoszący się do zastosowania przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. , podczas gdy z uwagi na treść art. 86 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. stosuje się jeszcze poprzednie Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 jest o tyle zasadny, iż rzeczywiście w sprawie należy stosować przepisy Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 a nie Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Jednak wskazane naruszenie w ocenie Sądu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, a to z tego powodu, że postępowania dowodowe może być oparte o materiał graficzny, który - po myśli art. 2 pkt 27 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 - oznacza mapy oraz inne dokumenty wykorzystywane do przekazywania informacji zawartych w GIS pomiędzy wnioskodawcami a Państwami Członkowskimi. Z kolei art. 2 pkt 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 stanowi, że GIS to System Informacji Geograficznej, czyli skomputeryzowane techniki systemu informacji geograficznej, o których mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Sporny zaś art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Jeżeli zatem przepis, który powinien był mieć zastosowanie dopuszczał jako dowody mapy oraz inne dokumenty wykorzystywane do przekazywania informacji zawartych w GIS to charakteru otwartego tego katalogu na gruncie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 nie wynikał zakaz stosowania szczególnych środków dowodowych nazwanych w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009. Ponadto warto zauważyć powyższe pozostaje w zgodzie z ogólnymi zasadami wynikającymi z art. 75 K.p.a., który jako dowód dopuszcza wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. K.O.