II SA/Łd 1941/01

Dnia 23 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie : Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2004 roku na rozprawie na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. 167/2 w D. na inwestycję wskazaną we wniosku inwestora – A S.A. z/s w W. dla inwestycji obejmującej realizację dwusystemowej stacji bazowej telefonii komórkowej A – 900 MHz. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ ten wskazał, iż wniosek inwestora zawiera rozwiązania w zakresie budowy i zagospodarowania terenu pozostające w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ten uznał jednak, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z art. 12 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu I instancji, skoro ustawa wprowadza udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawach z zakresu ochrony środowiska, to konsultacje społeczne mają wpływ na rozstrzygnięcie organu orzekającego w sprawie i winny być uwzględnione. Wskazana okoliczność stanowiła dla tego organu podstawę do zastosowania art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), z którego wynika, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od tej decyzji wniósł odwołanie inwestor, tj. spółka A oraz Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" w S.. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości oraz na wniosek A S.A. z siedzibą w W. ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej nr ewid. 167/2 w D. gmina S. dla inwestycji obejmującej realizację dwusystemowej stacji bazowej telefonii komórkowej A – 900 MHz, składającej się z wieży o konstrukcji stalowej i wysokości 50,5 m wraz z antenami, jednego kontenera technologicznego z urządzeniami nadawczo – odbiorczymi oraz przyłącza energetycznego. Termin ważności decyzji ustalono na 31 sierpnia 2002 r. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 43 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się niezgodności w/w zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego. Z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że planowana inwestycja nie oddziaływuje negatywnie na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi oraz nie będzie stanowiła zagrożenia dla powierzchni ziemi i gleby. Jedynym możliwym zagrożeniem jest promieniowanie elekromagnetyczne niejonizujące emitowane przez anteny. Na podstawie obliczeń ustalono jednak, że obszar, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom tego promieniowania znajduje się najniżej dopiero na wysokości ok. 37 m, na której to wysokości zasięg obszaru wynosi 22,7 m. Teren, gdzie planuje się zrealizować inwestycję oraz tereny sąsiednie są obszarem niedostępnym dla ludzi. W promieniu ponad 50 m od miejsca usytuowania anten nadawczych stacji nie występuje jakakolwiek zabudowa mieszkaniowa. Skargę na powyższą decyzję SKO w S. wniósł A. T. domagając się jej uchylenia i podnosząc, że projektowana inwestycja koliduje z jego dalszymi planami rozwoju gospodarstwa i ograniczy w pewien sposób jego możliwości budowlane. W uzupełnieniu skargi podniesiono ponadto, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 3 k.p.a., art. 43 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 31 ust. 1 pkt 3 – 5 , art. 34 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podnosząc m. innymi, że brak jest podstaw do uznania za słuszny zarzut skarżącego, iż Kolegium miało obowiązek uwzględnić negatywną opinię miejscowego społeczeństwa sprzeciwiającego się budowie stacji telefonii komórkowej. Wypełniając wymagania ustawy o dostępie do informacji o środowisku ... , a w szczególności wynikające z jej art. 13 ust. 1 pkt 3 przed wydaniem decyzji Kolegium rozpatrzyło zgłoszone uwagi i wnioski uznając, że w świetle załączonej do akt sprawy specjalistycznej analizy dotyczącej wpływu planowanej inwestycji na środowisko sporządzonej w postaci raportu oraz pozytywnych uzgodnień organów sanitarnych i ochrony środowiska, zgłoszone wnioski i uwagi oraz zarzuty mieszkańców nie znajdują potwierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi podnosząc, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż po wydaniu zaskarżonej decyzji inwestor w okresie jej ważności nie złożył wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestionowana skargą decyzja utraciła swoją ważność z dniem 31 sierpnia 2002 r. Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m. innymi, jeżeli skarżący cofnie skargę oraz gdy "postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe". Należy przy tym wyjaśnić, że wobec użycia w powołanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy określenia "stało się", bezspornie chodzi o przyczyny, które w chwili złożenia skargi w danej sprawie nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznania sprawy. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, jako że ocena legalności kwestionowanej skargą decyzji stała się bezprzedmiotowa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 163 § 1 pkt. 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zmianami ), orzekł jak w postanowieniu.