II SA/Łd 1962/03

Dnia 10 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi Z.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]); 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz Z.O. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz.1126, z późn. zm.), art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ("Dz.U. Nr 62 z 2001r., poz. 627"), zatwierdził projekt budowlany przebudowy i rozbudowy budynku masarni i uboju trzody według przedłożonego projektu budowlanego oraz udzielił ZPiHM A Spółce jawnej A.A., P.C. w Z. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku masarni i uboju trzody w zakresie dobudowy pomieszczeń socjalnych i biurowych oraz chłodni na wyroby gotowe na działce nr ewid. 187, położonej przy ul. A 1 w Z. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu 25.września.2003 r. ZPiUM A A., C. Spółka Jawna z siedzibą w Z. złożyła wniosek w sprawie wydanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku masarni i uboju trzody na działce o nr ewid. 187, położonej przy ul. K. 1 w Z. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z obowiązującymi przepisami zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na stan środowiska z tym, że Burmistrz Miasta Z., ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zwolnił wnioskodawcę z obowiązku sporządzeniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (postanowienie z dnia [...] znak: [...]). Wnioskodawca przedłożył do wniosku: projekt budowlany wraz z opiniami rzeczoznawców ds. bhp, ergonomii i ppoż., uzgodnienie projektu budowlanego w drodze decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (decyzja znak: [...] z dnia [...]), opinię Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S. znak: [...] z dnia [...] o dotychczasowym wpływie Zakładu Mięsnego na zanieczyszczenie środowiska, opinię Powiatowego Lekarza Weterynarii o projekcie technologicznym inwestycji z dnia 18.08.2003 r., ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokument potwierdzający prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Pozostałe, ustalone przez organ strony postępowania oraz inni mieszkańcy miasta z ulic: O., K. O. i D. w Z., zgłosili pisemnie uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji, informując jednocześnie, że nie wyrażają zgody na rozbudowę zakładu. Zarzuty stron dotyczące zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz braku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zostały uwzględnione przez organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Wnioskodawca przedłożył bowiem ostateczną i ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Decyzja ta do dnia zakończenia postępowania przez organ I instancji nie została przez sąd administracyjny uchylona ani też wstrzymana. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 6 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska opracowanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane na etapie pozwolenia na budowę, jeśli taki obowiązek został nałożony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku tego przedsięwzięcia Burmistrz Miasta w Z. zwolnił wnioskodawcę z obowiązku opracowania raportu. Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. w piśmie złożonym w dniu [...], znak: [...] zaopiniował projekt budowlany bez zastrzeżeń. Z uzyskanych opinii wynika, że planowana rozbudowa i dobudowa pomieszczeń socjalno-biurowych i chłodni nie będzie wpływać negatywnie na środowisko. Wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi, określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, zatem, zdaniem Starosty [...], zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli Z.O., Z.L., J.W., A.W., A.K., M.J., B. i S.N. oraz T.K., E.W.-., H.M., J.W., T.S.– K., P.K., Z. i E.K., J. i A.K., M.G. i T.B., wnosząc o jego uchylenie. Uzasadniając powyższe żądanie podnieśli, iż już obecnie zakład masarni i uboju trzody negatywnie oddziałuje na otoczenie. Wydobywa się z niego fetor i hałas. Samochody dostawcze blokują dojazd do posesji odwołujących, położonych w odległości od 5 do 20 metrów od zakładu. Nieczystości są źle transportowane lub nawet rozlewane na ulicę. Z uwagi zatem na obecne złe funkcjonowanie zakładu należy, zdaniem odwołujących, spodziewać się że jego rozbudowa, spowoduje wzrost negatywnych działań na środowisko. Wskazali nadto, iż plan zagospodarowania terenu, kwalifikuje tereny przyszłej inwestycji jako produkcyjno-usługowe o uciążliwości, zamykającej się w granicach działki. Okoliczność ta winna zatem zostać skrupulatnie zbadana przez organy, zwłaszcza wobec faktu, iż sąsiednie posesje są zabudowane domami mieszkalnymi. Dowodami potwierdzającymi tę okoliczność winny być natomiast, zdaniem odwołujących, ekspertyzy, "dopuszczone w toku postępowania". Inaczej nie jest bowiem możliwe ustalenie czy np. freon, używany do chłodzenia, nie będzie oddziaływał w sposób szkodliwy na mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Zdaniem odwołujących w sprawie brak jest jakiegokolwiek postępowania, w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Co zaś za tym idzie, nie został zebrany w sposób należyty materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania T.K., E.W.-K., H.M., J.W., T.S.-K., P.K., Z. i E.K., J. i A.K., M.G. i T.B. umorzył postępowanie odwoławcze, podnosząc, iż nie przysługuje im przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 28 K. p. a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym to, czy interes, będący treścią żądania ma charakter prawny decyduje treść obowiązujących przepisów prawa materialnego. Skuteczność kwestionowania faktu przebudowy i rozbudowy obiektu budowlanego w przedmiotowej sprawie musi wynikać z wykazania w jakim zakresie rozbudowa ta koliduje z uzasadnionym interesem prawnym skarżących. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania czynności organu, które są sprzeczne z potrzebami strony. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dane osoby są wprawdzie bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie mogą jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Ponieważ zaś wskazani wyżej odwołujący nie pozostają właścicielami nieruchomości, sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, okoliczności podnoszone przez nich stanowią interes faktyczny, a nie prawny w rozumieniu art. 28 Kpa. W związku z powyższym swoich praw w tym zakresie mogą dochodzić na drodze postępowania sądowego w procedurze cywilnej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] natomiast, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z.O., Z.L., J.W., A.W., A.K., M.J. oraz B. i S.N., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach orzeczenia wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] po rozpatrzeniu zbiorowego odwołania mieszkańców Z. od wydanej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornego zamierzenia inwestycyjnego , zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W związku z powyższym inwestor opracował projekt budowlany, zgodnie z ustaleniami obowiązującego dla terenu miasta Z. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z projektu tego wynika, że zamierzona do realizacji rozbudowa przeznaczona jest na cele socjalne i biurowe oraz budowę chłodni. Inwestycja ta mieści się w granicach wielkości określonych w ustaleniach planu miejscowego, nie zwiększy się wielkość produkcji, poprawi natomiast dotychczasowy stan funkcjonowania oraz dostosuje obiekt do wymaganych przepisami prawa warunków sanitarno-weterynaryjnych. Przedsięwzięcie uwzględnia problem dopuszczalnego poziomu hałasu oraz kwestię odpadów i wód opadowych, nie powodując wzrostu uciążliwości przedmiotowej rozbudowy. Zamierzona inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( 7PU - tereny przeznaczone na cele produkcyjno-usługowe o uciążliwości zamykającej się w granicach własnej działki) i "warunkami decyzji o zabudowie i zagospodarowaniu terenu", wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w dniu [...] Nr [...], a ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ samorządowy są wiążące dla organów właściwych w sprawie pozwoleń na budowę. Z materiału dowodowego wynika również, zdaniem organu odwoławczego, iż projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [...] Nr [...] oraz Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w [...], pismem z dnia [...] Nr [...]. Zarzuty skarżących, zawarte w odwołaniach, odnoszą się zaś jedynie do obecnie funkcjonującego zakładu mięsnego i istniejącej zabudowy mieszkaniowej, a nie do projektowanej rozbudowy. Zważywszy zatem, że inwestor, w ocenie organu odwoławczego, przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę spełnił wymagania stawiane w art. 33 ust. 2 pkt. 1, pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego, a analizowana decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty o ewentualnej szkodliwości obiektu nie są poparte żadnymi dowodami, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wyeliminowania skarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli W.R., A.K., Z.L., J.W., Z.O., M.G., S.N., E.K., M.J., T.S. – K., K.K. i Z.O., wnosząc o "uchylenie decyzji Starosty [...]" oraz powtarzając argumentację, zawartą w złożonym uprzednio odwołaniu. Dodatkowo wskazali, iż ocena projektu rozbudowy i budowy chłodni winna być dokonana w niezależnym raporcie. Potrzeba jego sporządzenia wynika zaś z rozbieżności stanowisk Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zawarta w opiniach, załączonych do akt sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo podnieśli również, że inwestor rozpoczął prowadzenie robót budowlanych zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. W piśmie z dnia 14.stycznia 2004r. skarżący sprecyzowali, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] "nr [...], Nr [...]" z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 6.kwietnia 2004r., wydanym w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 1956-1961,1963 oraz 5-10/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargi W.R., A.K., Z.L., S.N., J.W., M.G., E.K., M.J., T.S. – K. i K.K. W odpowiedzi na skargę Z.O. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zawartego w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż nie jest organem uprawnionym do oceny prawidłowości funkcjonowania istniejącego zakładu, gdyż należy to do uprawnionych instytucji. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3.sierpnia 2004r. oddalono wniosek skarżącego Z.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Zgodnie z treścią art. 32 ust 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz.1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Po myśli art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 617 ze zm.) natomiast, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, co do zasady, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Postępowania takie stanowi cześć postępowania, zmierzającego do wydania decyzji m.in. pozwolenia na budowę. (art. 46 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy). Jednym z etapów wspomnianego postępowania jest natomiast sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wymagają go zaś, zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie go jest obowiązkowe oraz te, dla których obowiązek taki ustalony został w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji w sprawie (art. 51 ust. 2) Jeżeli zaś wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisów dotyczących obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ustalanego postanowieniem właściwego organu nie stosuje się (art. 51 ust. 6) W rozpoznawanej sprawie planowana przez inwestora inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia wspomnianego raportu ustalany jest w drodze wskazanego wyżej postanowienia (§ 3 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.września 2002r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz.U. Nr 179, poz. 1490). W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy do wydania decyzji – Burmistrz Miasta Z., postanowieniem z dnia [...] odstąpił od sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie Zakładu Mięsnego A w Z. Oznacza to, że raport wspomniany nie jest wymagany również w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie oznacza natomiast, iż w badanej sprawie nie mają zastosowanie pozostałe przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zatem z treścią art. 47 ustawy, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje i ocenia m.in. bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne. Ocena wspomniana winna przy tym znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 46 ust. 9 ustawy). Organy przyjęły, w nad wyraz lakonicznych uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, ponieważ nie spowoduje wzrostu mocy produkcyjnych zakładu, zaś zastrzeżenia odwołujących sprowadzają się do kontestowania prawidłowości obecnego jego funkcjonowania. Wskazać zatem należy, iż w załączonej do projektu budowlanego informacji o planowanym przedsięwzięciu, polegającym na rozbudowie zakładu o część administracyjną i chłodnię, sporządzonym przez inwestora zakłada się m.in. zwiększenie zdolności produkcyjnej około 4-5 krotnie (str. 7 wiersz 5 informacji). Ponieważ zaś organy, poza materiałem dostarczonym przez inwestora, nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego w tym przedmiocie, pozwala to uznać poczynione przezeń ustalenia za całkowicie dowolne. Niezależnie od tego, zarzuty odwołujących, dotyczące niewłaściwego odprowadzenia wód opadowych, emisji odorów i hałasu, dużej (a zdaniem skarżącego – ogromnej) ilości freonu, wykorzystywanego do chłodzenia obiektu wymagały szczegółowej analizy, której brak w zaskarżonej decyzji. Podnieść również należy, iż w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, wydanie decyzji, uzależnione było od przedłożenia przez wnioskodawcę uzgodnień z organem ochrony środowiska oraz powiatowym inspektorem ochrony środowiska. Uzgodnienia wspomniane powinny były być dokonane w formie decyzji i przedłożone przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 4 ustawy). Inwestor przedłożył wymagane uzgodnienie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, natomiast nie dostarczył decyzji Starosty w tym przedmiocie. "Opinia" w sprawie "projektu budowlanego", udzielona została przez Naczelnika Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa S. (pismem z dnia 22.października 2003r.), na wystąpienie organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. "Opinii" wspomnianej nie można wszakże uznać za spełniającą warunki, określone w art. 48 ust. 4, ponieważ jej przedmiotem był wyłącznie projekt budowlany (z treści pisma nie wynika, by organ uzgadniający odnosił się do informacji, o których mowa w art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy, a których przedłożenie było obowiązkiem wnioskodawcy). Przechodząc zaś na grunt regulacji zawartej w ustawie prawo budowlane, podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 tejże ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości budzić może spełnienie każdej z powyższych przesłanek. Zwrócić bowiem należy uwagę na różnicę w nazwie firmy Spółki jawnej, która figuruje w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Zakład Mięsny A S.J. A., C.) oraz wskazanej jako inwestor w zaskarżonej decyzji (ZPiHM A Spóka Jawna A.A., P.C. w Z.). Niewykluczone, iż jest to jedynie omyłka pisarska, której wszakże nie sposób zweryfikować, ponieważ do akt sprawy nie został załączony odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, pozwalający na ustalenie prawidłowej nazwy firmy inwestora (i ewentualnie tożsamości podmiotów, różnie określanych przez różne organy) oraz personaliów wspólników tejże Spółki. To zaś pozwoliłoby na ustalenie czy osoby legitymowane wystąpiły z wnioskiem o wszczęcie postępowania oraz złożyły oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z treścią art. 33 ust. 2 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. projekt budowlany oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt budowlany powinien natomiast spełniać wymagania, określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, oraz w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. (art. 34 ust. 1 – 3 ustawy Prawo budowlane). W rozpoznawanej sprawie zwrócić natomiast należy uwagę na fakt, iż część graficzna projektu zagospodarowania działki nie przystaje do części opisowej. Wskazuje bowiem na obiekt projektowany, oznaczony nr 1, który nie jest objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, a co do którego brak jest informacji czy stanowi on kolejny etap inwestycji ( w takim wypadku projekt zagospodarowania należy sporządzić dla całego zamierzenia budowlanego, zaś pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów). Kwestia wspomniana nie była zaś przedmiotem rozważań przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawarto określenie dopuszczalnego poziomu hałasu, zaś organy administracji architektoniczno – budowlanej problemu wspominanego w ogóle nie badały, poprzestając na hasłowym jedynie jego zasygnalizowaniu w projekcie budowlanym (bez powołania się na jakiekolwiek badania w tym przedmiocie). Dowolne są również wnioski co do uciążliwości zakładu, zamykającej się w granicach działki inwestora. Projekt budowlany nie zawiera nadto informacji o sposobie chłodzenia chłodni (z informacji inwestora wynika natomiast, że będzie to instalacja chłodzona freonem), zaś przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę była m.in. dobudowa chłodni na wyroby gotowe. Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.s.a. w zw. z art. 135 p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji. W oparciu o treść art. 152 p.s.a. orzeczono zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z 97 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wobec tego, iż zasądzeniu na rzecz skarżącego podlegał jedynie uiszczony przezeń wpis sądowy.