II SA/Łd 1974/03

Dnia 3 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi w Wydziale III w składzie następującym: Przewodniczący p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym W dniu 30 grudnia 2003 roku T. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], Nr [...] , stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż stwierdzone zmiany chorobowe narządu słuchu u skarżącego nie wykazują klinicznych cech choroby zawodowej, co zostało stwierdzone w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Nr [...] wydanego w dniu [...] przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. Zdaniem organu, nie zostały zatem spełnione wymogi zawarte w $2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie chorób zawodowych na podstawie którego została wydana decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia. W piśmie z dnia 19 lutego 2004 roku skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie powyższa przesłanka nie występuje. Zatem stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. T. S. w piśmie z dnia 19 lutego 2004 roku złożył oświadczenie woli, iż cofa skargę. Wobec powyższego należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę i postępowanie w sprawie należy umorzyć. Na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.