II SA/Łd 199/15

Dnia 28 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...] z dnia [...] w sprawie ze skargi D. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić wniosek. a.bł. D. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia strony na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...] z dnia [...], którym na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nałożono na stronę obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającej na legalizacji budynku mieszkalnego, drewnianego oraz oceny technicznej drewnianego budynku mieszkalnego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, usytuowanego na działce o nr ewid. 5/1 położonej w miejscowości T., gmina B. - w terminie do 31 października 2014 r. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...] z dnia [...], uzasadniając go tym, że niewstrzymanie wykonania tego aktu doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody finansowej skarżącej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci nieodwracalnej zmiany obiektu budowlanego, który stanowi dowód w toczącym się postępowaniu karnym w przedmiocie zniszczenia spornego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Powołany przepis zabrania wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 p.p.s.a. mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Do powyższych niewątpliwie należy postanowienie, którym nałożono na stronę obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta oraz oceny technicznej budynku. Niemniej jednak złożenie wniosku nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z aktu administracyjnego. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Tymczasem skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów odnoszących się do rozmiaru ewentualnej szkody. Zauważyć należy, że strona nie załączyła do wniosku stosownych dokumentów, ani też szerzej swojego stanowiska nie uzasadniła. Do tego skarżąca nie wskazała, aby tego typu informacje mogły wynikać chociażby z analizy niniejszych akt sprawy. Braki wniosku w zakresie rozmiaru szkody uniemożliwiły zatem w praktyce dokonanie Sądowi oceny wpływu wykonania zakwestionowanej decyzji na sytuację strony. Natomiast odnosząc się do argumentu strony, iż niewstrzymanie wykonania postanowienia spowoduje nieodwracalną zmianę obiektu budowlanego, który stanowi dowód w toczącym się postępowaniu karnym w przedmiocie zniszczenia spornego budynku, należy dostrzec, iż postanowienie wydane na podstawie art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter wyłącznie dowodowy, nie stanowi konkretyzacji normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków jednostki co do ewentualnej rozbiórki bądź wykonania określonych prac remontowych. Innymi słowy, kwestionowany akt nakłada tylko obowiązek przedłożenia dokumentów, nie zaś wykonania robót budowlanych. Zatem wykonanie nałożonych obowiązków nie doprowadzi – wbrew twierdzeniu strony – do zmian w obiekcie budowlanym. W konsekwencji Sąd uznał argument strony za niezasadny. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.bł.