II SA/Łd 2/03

Dnia 10 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004 roku sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2) nakazać zwrot na rzecz skarżącego S. W. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. S. W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak:[...] ), utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie nakazania skarżącemu rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 7,10 x 6,20 m, usytuowanego na działce w miejscowości G. nr 30, gm. T., dobudowanego do budynku obory. W skardze, wniesionej na wymienioną decyzję organu drugiej instancji, do Sądu administracyjnego, S.W. wyjaśnił, że rozbierze wskazany obiekt budowlany, ale po zakończeniu okresu zimowego, kiedy to w tym budynku gospodarczym zmuszony jest składować paszę dla zwierząt. Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 20 marca 2003 roku, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Sądem administracyjnym w dniu 10 listopada 2004 roku, skarżący oświadczył, że cofa skargę, nie chce postępowania sądowego, bo rozbierze sporny obiekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej "ppsa"), w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, "jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności, dotkniętych wadą nieważności". Z treści przytoczonego przepisu wynika, że Sąd administracyjny ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne, przy czym cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Odmowa uwzględnienia oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi występowanie niezbędnych do tego przesłanej ustawowych, wskazanych w art. 60 powołanej ustawy (zdanie drugie). Skuteczne cofnięcie skargi, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, skutkuje natomiast umorzeniem postępowania sądowego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 160 i 60 ppsa oraz art. 55 ust. 1 w związku z art. 46 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono, jak w postanowieniu.