II SA/Łd 2/05

Dnia 4 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia gruntów z produkcji rolnej oddala skargę. - Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania B. H. od decyzji Starosty B. z dnia [...] znak: [...] odmawiającej wyłączenia z produkcji rolnej gruntów dla inwestycji polegającej na budowie stacji dystrybucji paliwa gazowego na terenie działki numer 89/1 w obrębie 13 przy ul. A w B., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku B. H. z dnia 27 stycznia 2004 roku, organ I instancji odmówił wyłączenia z produkcji rolnej gruntów rolnych pod budowę stacji dystrybucji paliw gazowych na działce nr 89/1 obręb 13 w B.. W uzasadnieniu tejże decyzji podniesiono, że w związku z brakiem decyzji o warunkach zabudowy, pismem z dnia 2 lutego 2004 roku wezwano B. H. do przedłożenia powyższego dokumentu, niezbędnego do rozpatrzenia sprawy. W toku postępowania administracyjnego zwrócono się również do Urzędu Miasta B. o przekazanie akt sprawy dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Urząd Miasta B. wydał dnia [...] decyzję znak: [...] odmawiającą wydania warunków zabudowy. W następstwie wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało tę decyzję w mocy. W następstwie skargi B. H. sprawa powyższa została przekazana do sądu administracyjnego. W związku z powyższym postępowaniem Starosta B. w dniu [...] wydał postanowienie zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zagadnienia wstępnego, jakim jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło to postanowienie przekazując tym samym sprawę do dalszego rozpatrzenia. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest możliwe tylko w takich przypadkach, gdy realizacja zamierzeń inwestycyjnych projektowana jest na gruntach, które wymagają zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, stosownie do art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bądź teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów, które utraciły moc na podstawie przepisu art. 87 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Od decyzji tej wniosła odwołanie B. H. domagając się jej unieważnienia na podstawie przepisu art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a.. Odwołująca się podniosła, że organ bez zbadania stanu faktycznego i stanu prawnego gruntu objętego zamierzoną inwestycją oraz bez zbadania jego przynależności do gruntów rolniczych, uchylił się od wydania stosownego dokumentu. Do wydania zaświadczenia o przynależności objętego wnioskiem terenu do gruntów wyłączonych z produkcji rolnej była zbędna i niecelowa decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji w postaci stacji LPG na tym etapie postępowania, bowiem grunt był wyłączony z produkcji rolnej mocą zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Nr 10/II/94 Rady Miejskiej B. z dnia 14 lutego 1994 roku (dowód: decyzja [...] z dnia [...], wydana dla obrębu 13). W ocenie odwołującej się o wyłączeniu z produkcji rolnej gruntu objętego inwestycją świadczy decyzja z 1999 roku, Nr [...], z której dobitnie wynika, że grunty objęte wnioskiem związane są z działalnością gospodarczą nierolniczą. Fakt wyłączenia gruntów z produkcji rolnej powinien być znany z urzędu organowi, który wydaje w tym przedmiocie decyzję. Przekazując powyższe odwołanie do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. organ I instancji odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu w piśmie z dnia 25 sierpnia 2004 roku poinformował, że załączona przez B. H. decyzja znak: [...] z dnia [...] dotyczy wymiaru podatku, a nie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Przeznaczenie gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest tożsame z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej, a załączona do odwołania decyzja o lokalizacji celu publicznego potwierdza powyższe zawartym w pouczeniu warunkiem, iż inwestor uzyska decyzję na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Ponadto decyzja ta nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do powyższego pisma B. H. stwierdziła, iż "domaga się wyjaśnienia, czy i na jakiej podstawie prawnej można żądać od właściciela gruntów rolnych opłaty podatku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na tych gruntach, co w niniejszej sprawie ma miejsce. Czy na gruntach rolnych dozwolone jest prowadzenie działalności gospodarczej nierolniczej, co także w niniejszej sprawie ma miejsce od 1999 r." Z ostrożności odwołująca się wyjaśniła, że decyzja z dnia [...] jest dowodem na to, że na gruntach wymienionych w tej decyzji prowadzona jest działalność gospodarcza nierolnicza i są one wyłączone z produkcji rolnej. Wobec tego ponowne wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej jest bezprzedmiotowe, a decyzja starosty jest nieważna. Jeżeli Kolegium nie podzieli tego stanowiska, odwołująca się wniosła "o traktowanie niniejszego postępowania według procedury o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej jak załączonej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego." Rozpatrując sprawę w następstwie wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, iż w przepisie art. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 121, poz. 1266 ze zm.), zdefiniowane zostały pojęcia: - przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze lub nieleśne – przez co należy rozumieć ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6 ustawy), - wyłączenie gruntów z produkcji – przez co należy rozumieć rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy). W myśl przepisu art. 7 tejże ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy, wyłączenie z produkcji gruntów rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Wydanie takiej decyzji następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy). W ocenie organu odwoławczego z powołanych przepisów wynika, że nie można utożsamiać przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i ich wyłączenia z produkcji rolniczej. Są to dwie różne fazy postępowania związanego z "odrolnieniem" gruntów, przebiegające w dwóch różnych trybach. Przeznaczenie gruntów rolnych, o których wyłączenie z produkcji wnioskuje B. H., na cele nierolnicze w planie zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonym uchwałą nr 10/II/94 Rady Miasta B. z dnia 14 lutego 1994 roku, wbrew temu co sądzi zainteresowana – nie spowodowało wyłączenia tych gruntów rolnych z produkcji. Przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze w planie zagospodarowania przestrzennego jest koniecznym warunkiem do ubiegania się o ich wyłączenie z produkcji rolniczej. Na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 707 ze zm.) obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku zachowywały moc tylko do dnia 31 grudnia 2003 roku. Obowiązujący do tego dnia plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B. utracił moc. Obecnie dla terenu objętego wnioskiem B. H. o wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie organ I instancji uzależnił więc pozytywne załatwienie tego wniosku od przedstawienia przez zainteresowaną od decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej stacji dystrybucji paliwa gazowego. Jak wspomniano wyżej, ostateczną decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówiono B. H. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej stacji dystrybucji paliwa gazowego na działce przy ulicy A w B., jako niezgodnych z planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...], [...] Prezydent Miasta B. również odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji tankowania pojazdów gazem na nieruchomości położonej w B. przy ul. A 64. Także ta decyzja jest ostateczna. Organ odwoławczy wskazał, iż w chwili wydawania decyzji dla terenu objętego wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. B. H. nie legitymuje się również ważną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Uzasadniona jest więc odmowa wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż B. H. zarówno w rozpatrywanym obecnie odwołaniu, jak i we wcześniejszych pismach podnosiła, iż grunt został już wcześniej wyłączony z produkcji rolniczej i działania Starosty powinny się ograniczyć tylko do potwierdzenia tego faktu. W ocenie organu odwoławczego nie można się zgodzić z tym poglądem. Przywołana przez zainteresowaną decyzja ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 1998 roku, w której opodatkowano podatkiem od nieruchomości m.in. grunty o powierzchni 105 metrów kwadratowych związane z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza, nie może świadczyć o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Z przepisu art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 roku, Nr 94, poz. 431 ze zm.) wynika zasada, że opodatkowaniu podatkiem rolnym nie podlegają grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, nawet gdy są sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej na gruntach rolnych, grunty zajęte na tę działalność podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie jest to jednak jednoznaczne z ich trwałym wyłączeniem z produkcji rolniczej, gdyż z chwilą zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, grunt ponownie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Ponadto z dołączonego do wniosku B. H. o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej planu zagospodarowania terenu wynika, że na działce położonej w B. przy ul. A 64 znajduje się już budynek, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (stacja LPG), a wniosek dotyczy zupełnie innego fragmentu działki. W dniu 30 listopada 2004 roku skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła B. H. wnosząc o uchylenie decyzji i wyłączenie wnioskowanych gruntów z produkcji rolnej. Dodatkowo wskazała, iż domaga się "zastosowania takich samych podstaw prawnych jak przy wyłączeniu z produkcji rolnej gruntów położonych w tym samym obrębie 13 dla tej samej działki nr 89/1 lecz dla innej inwestycji". W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżąca w 2004 roku wystąpiła o warunki zabudowy dotyczące inwestycji polegającej na wybudowaniu budynku usługowohandlowego na tej samej działce nr 89/1, na której od 2003 roku stara się o wydanie warunków zabudowy i na wybudowanie stacji LPG. Wskazała, iż działka nr 89/1 posiada "dobre sąsiedztwo", ponieważ z jednej strony sąsiaduje z parkingiem miejskim, a z drugiej z dwoma warsztatami samochodowymi. Skarżąca wskazała, iż organ wydał pozytywną decyzję w dniu [...] na realizację budynku usługowohandlowego na działce nr 89/1 informując, iż "teren objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzeniu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Nr 10/II/94 Rady Miejskiej w B.:" Skarżąca wskazała, iż w obrębie 13 na działce nr 89 organ wydał kilka pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy nierolniczej dla innych inwestorów. Skarżąca dodatkowo podniosła, iż organy nie wykazały żadnej podstawy prawnej dla uzależniania wydania pozytywnej decyzji w kwestii warunków zabudowy od stanowiska w kwestii "odrolnienia". Konkludując wskazała, iż przy wydawaniu decyzji w kwestii warunków zabudowy organ nie jest upoważniony do nierespektowania ustaleń wynikających z uchwały Rady Miejskiej w B., wedle której działka nr 89/1 jest objęta zgodą na "odrolnienie" bez względu na rodzaj planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w cześci, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.s.a.). Analizę skargi wniesionej w niniejszej sprawie wypada rozpocząć od wskazania, iż przedmiotem oceny sądu są wyłącznie decyzje organów administracji publicznej wydane w przedmiocie wyłączenia określonych gruntów z produkcji rolnej. Zasadnie zatem organy administracji swe rozważania rozpoczęły od przybliżenia uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Przepisem mającym kapitalne znaczenie dla niniejszego postępowania jest art. 7 owej ustawy stanowiący, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennegosporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy art. 4 pkt 6 i pkt 11 powyższej ustawy definiują pojęcia użyte w art. 7 ustawy stanowiąc, iż przez "przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze lub nieleśne" należy rozumieć ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych, natomiast "wyłączenie gruntów z produkcji" to tyle, co rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Kwestią mającą istotne znaczenie dla niniejszej sprawy jest ustalenie, iż w dniu ferowania decyzji przez organy administracji dla terenu objętego wnioskiem o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta B. zatwierdzony został uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 14 lutego 1994 roku Nr 10/II/94, to na mocy przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 707 ze zm.) utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 roku. Prawidłowo organy okoliczność tę podniosły i zasadnie konkludowały, że przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie mogą brać pod uwagę zapisów nieobowiązującego już miejscowego planu. Tak więc wszystkie zarzuty skarżącej tyczące zapisów o możliwości "odrolnienia" zawarte w derogowanym miejscowym planie nie mogły odnieść pożądanego skutku już tylko dlatego, że skarżąca wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne z nieobowiązującego przepisu prawa. Niezależnie od tego, co zostało powyżej powiedziane należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż nie można utożsamiać "przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów rolnych na cele nierolnicze" z pojęciem "wyłączenia tych gruntów z produkcji rolniczej". Słusznie podnoszą organy, iż są to dwie różne fazy postępowania związanego z "odrolnieniem" gruntów, przebiegające w dwóch różnych trybach. Nawet gdyby było tak, jak twierdzi skarżąca i organ – a co nie wynika jednoznacznie z akt sprawy z uwagi na brak wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. – iż grunty rolne objęte wnioskiem skarżącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były na cele nierolnicze, to i tak automatycznie nie stawały się gruntami wyłączonymi z produkcji rolnej. W tym wypadku konieczna była również oddzielna decyzja, o której mówi przepis art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze w planie zagospodarowania przestrzennego to jedynie konieczny warunkiem do ubiegania się o ich wyłączenie z produkcji rolniczej w drodze indywidualnej decyzji. Skoro skarżąca nie uzyskała takiej decyzji w okresie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to aktualnie – wobec utraty przez plan mocy obowiązującej – ta droga uzyskania wyłączenia gruntów z produkcji rolnej nie może być wykorzystywana, a zarzuty podnoszone przez skarżącą w tym zakresie nie mogą odnieść zamierzonego rezultatu. Jak już to zostało powiedziane powyżej – w myśl przepisu art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 tejże ustawy, wyłączenie z produkcji gruntów rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Przywołany już przepis art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 707 ze zm.) określił, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku zachowywały moc tylko do dnia 31 grudnia 2003 roku. Zasadnie więc organy skonstatowały, iż dla terenu objętego wnioskiem skarżącej o wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie doszły do przekonania, iż pozytywne załatwienie wniosku skarżącej należy uzależnić od uzyskania przez zainteresowaną decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji nierolniczej. Powyższe zapatrywanie prawne jest następstwem przyjęcia przez ustawę z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 707 ze zm.) koncepcji prawnej stanowiącej, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest już powszechnym obowiązkiem gminy, zaś ład przestrzenny przy braku miejscowego planu zapewniają indywidualne decyzje o w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji. Jak ustaliły to organy administracji – a czemu nie zaprzeczyła strona skarżąca – w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości skarżąca nie uzyskała pozytywnej, ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.), bowiem ostateczną decyzją z dnia [...], znak: [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej stacji dystrybucji paliwa gazowego na przedmiotowej działce, jako niezgodnych z planem zagospodarowania przestrzennego, ani decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na gruncie ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 707 ze zm.), bowiem również ostateczną decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił ustalenia takich warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zasadnie więc organ odwoławczy wskazał, iż w chwili wydawania kwestionowanej decyzji dla terenu objętego wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej skarżąca nie legitymowała się decyzją ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W takiej sytuacji za uzasadnioną uznać wypada odmowę wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej. Na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia. Nie można zgodzić się z zapatrywaniem organu, iż dla możliwości wyłączenia gruntów z produkcji rolnej musi występować ścisły związek pomiędzy celem inwestycji określonym we wniosku o "odrolnienie", a planowaną inwestycją określoną w decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy decyzja o wyłączeniu z produkcji rolnej określonego gruntu możliwa jest jedynie dla konkretnej, wskazanej we wniosku o "odrolnienie" inwestycji. Takie rozumienie instytucji ochrony gruntów rolnych i leśnych nie mieści się w wykładni przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepisy tej ustawy nie zajmują się ładem urbanistycznym, a jedynie wyłączeniem gruntu z produkcji rolnej lub leśnej, zostawiając funkcję zagospodarowania przestrzennego chociażby przepisom ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak więc, w sposób niczym nieuzasadniony, w postępowaniu o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej organy przypisują tak wielkie znaczenia rodzajowi planowanej przez skarżącą inwestycji. W skardze podniesione zostało żądanie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej dla innej inwestycji niż stacja LPG, planowanej do realizacji na tej samej nieruchomości. Niezależnie od tego co zostało powiedziane powyżej na temat tego, iż warunek wyłączenia z produkcji rolnej określonego gruntu zostaje spełniony, gdy inwestor legitymuje się jakąkolwiek decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji oznaczającej rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów, wskazać w tym miejscu należy, iż do momentu wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji (a więc do dnia [...]) strona skarżąca nie legitymowała się jakąkolwiek decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Do skargi został bowiem złączony jedynie projekt decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego z częścią mieszkalną, natomiast sama decyzja wydana została w dniu 2 listopada 2004 roku, a więc już po wydaniu przez organ odwoławczy kwestionowanej decyzji. Mając na uwadze, iż kompetencją sądu administracyjnego jest wyłącznie badanie legalności działań administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydawania ostatecznego rozstrzygnięcia, to tym samym decyzja o warunkach zabudowy z dnia 2 listopada 2004 roku, jako niebędąca elementem stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawienie może być wzięta pod uwagę. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.