II SA/Łd 20/16

Dnia 14 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S., prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych w Łodzi przy Al. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wnioskiem z 29 lipca 2015 roku J. K. wniosła o udzielenie pozwolenia na zbiórkę budynku mieszkalnego w części położonej na działce nr ewid. 331/3, przy granicy z działką nr ewid. 331/1, obręb [...] w R. przy ul. A 8. O tym fakcie organ pierwszej instancji poinformował strony postępowania. W odpowiedzi na powyższe B. C. wniósł pisemne zastrzeżenia i poinformował, że budynek stanowi jedną całość będącą własnością inwestorki i jego, dlatego przedmiotem postępowania powinna być rozbiórka budynku w części należącej do wnioskodawczyni, a projekt rozbiórki powinien obejmować całość budynku. Wniósł o zabezpieczenie konstrukcji fundamentów i zabezpieczenie ściany nośnej rozdzielającej własności budynku oraz konstrukcji dachu przed ewentualnym uszkodzeniem lub zawaleniem. Autor pisma domagał się także by na odkrytej ścianie wykonać termoizolację z zachowaniem odpowiedniego współczynnika termoizolacyjności oraz wykonać tynk cienkowarstwowy i opaskę betonową ze spadkiem od budynku, odwadniającą odkrytą ścianę na całej długości. W dniu 24 sierpnia 2015 roku odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem inwestorki – J. K. oraz B. C. Starosta [...] decyzją z [...] udzielił J. K. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego w części położonej na działce nr ewid. 331/3 przy granicy z działką oznaczoną nr ewid. 331/1, obręb [...] w R. przy ul. A 8. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji B. C. powtórzył argumenty podnoszone w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i wyjaśnił, że wyraża zgodę na rozbiórkę części budynku należącej do inwestorki, ale żąda wykonania ocieplenia na ścianie zewnętrznej, tak aby spełniała ona warunki izolacyjności cieplnej. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, przywołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę – zgodnie z art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego – należy dołączyć zgodę właściciela obiektu, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, pozwolenia uzgodnienia lub opinię innych organów, jak również w razie potrzeby projekt rozbiórki obiektu. Przedmiotem rozbiórki jest budynek mieszkalny jednorodzinny, znajdujący się na działce nr ewid. 331/3, usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią (nr ewid. 331/1). Dokumentacja zawiera opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, do dokumentacji załączona została także zgoda właścicielki obiektu. W ocenie Wojewody wypełniona zatem została dyspozycja art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę obiektu inwestor nie musi posiadać zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, nawet gdy obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek. Część budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. 331/1 oraz na sąsiadującej działce, na której znajduje się druga część budynku, stanowiły jedną nieruchomość. Jak wynika z księgi wieczystej dokonano podziału budynku mieszkalnego na dwa niezależne lokale mieszkalne, natomiast linia podziału przebiega po elewacji ściany zewnętrznej, usytuowanej bezpośrednio przy wzajemnej granicy działek. Jak zaakcentował organ odwoławczy, obecnie część budynku podlegająca rozbiórce stanowi samodzielny i niezależny obiekt budowlany, zatem brak jest przeszkód, aby nakazać rozbiórkę całego obiektu w sytuacji gdy część obiektu jest na tyle samodzielna i niezależna, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego, co potwierdza projekt budowlany, sporządzony przez uprawnionego projektanta (posiadającego m. in. uprawnienia w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjno – budowlanych). Ściana, która stanowić będzie po rozbiórce ścianę nośną zewnętrzną pozostawiona zostanie w całości (budynek na działce nr ewid. 331/3 należy uznać za samodzielny budynek, który korzysta ze ściany innego obiektu celem zamknięcia budynku z wszystkich stron). Rozbiórka części budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie doprowadzi zatem do zniszczenia innego obiektu budowlanego czy też do znacznego pogorszenia jego stanu technicznego, a tylko w takim przypadku niedopuszczalne byłoby wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem inwestorki. Odnosząc się do zarzutów autora odwołania Wojewoda wyjaśnił, iż działalność organów administracji architektoniczno – budowlanej w zakresie udzielania pozwoleń na rozbiórkę określają przepisy Prawa budowlanego, rozporządzeń wykonawczych, a także Kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z tymi przepisami wydano w sprawie decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę. Nie są przedmiotem badania w sprawie kwestie dotyczące docieplenia budynku w celu zapewnienia odpowiedniego współczynnika izolacyjności cieplnej. Reasumując Wojewoda napisał, że wobec faktu, iż inwestor przedłożył dokumenty wymagane art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego należało utrzymać w mocy decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę. W skardze do sądu administracyjnego B. C. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji zarzucił brak uwzględnienia jego stanowiska i jego pominięcie, niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422) wobec zmiany funkcjonalności ściany niegdyś łączącej budynki należące do stron postępowania z ściany wewnętrznej na ścianę zewnętrzną bez woli i zgody skarżącego oraz brak zastosowania art. 144 Kodeksu cywilnego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji niedostatecznie zabezpieczającej interesy skarżącego i co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało rozbiórkę budynku należącego do wnioskodawczyni zlokalizowanego na działce nr ewid. 331/3 z pozostawieniem nieruchomości skarżącego bez odpowiedniego zabezpieczenia w odpowiednią izolacyjnością cieplną i stosownych walorów estetycznych odpowiadających pozostałej części budynku. W motywach skargi jej autor wskazał, iż nie sprzeciwiał się rozbiórce budynku, a jedynie wnioskował o dostosowanie ściany, która łączyła oba budynki do warunków, jakim musi odpowiadać ściana zewnętrzna, gdyż w wyniku rozbiórki dotychczasowa ściana wewnętrzna stała się ścianą zewnętrzną. Oczywistym jest iż ściana wewnętrzna nie musi odpowiadać takim wymogom termoizolacyjnym jak ściany zewnętrzne. Ponadto ściana zewnętrzna powinna być odpowiednio osłonięta wykończeniem dachowym. Organ pierwszej instancji nie podjął próby ustalenia, jakie ostatecznie stanowisko zajmuje wnioskodawczyni oraz powstrzymał się od odniesienia do kwestii dostosowania ściany budynku. Organy orzekając w sprawie pominęły treść art. 144 K.c. i nie wzięły pod uwagę konsekwencji działania J. K. na nieruchomość skarżącego. Ponadto J. K. dokonała rozbiórki należącego do niej budynku zaraz po wydaniu decyzji Starosty [...], a jeszcze przed jej uprawomocnieniem się, co w odczuciu autora skargi narusza przepisy prawa. W chwili obecnej budynek należący do skarżącego w skutek działania inwestora nie jest możliwy do użytkowania zwłaszcza w porze zimowej, zachwiana została również estetyka architektoniczna budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, Sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego ulokowanego w granicy z działką nr 331/3 przy granicy z działką sąsiednią w miejscowości R., przy ul. A 8. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiódł właściciel sąsiedniej nieruchomości – B. C. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane, a więc także rozbiórkę, można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika przy tym z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, przez zwrot "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Jednocześnie w art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego wskazuje się, że wyrażenie "pozwolenie na budowę" oznacza decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Jak wynika z kolei z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku poz. 1235 ze zm.); 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa – w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokument wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Ustawodawca wskazuje przy tym w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że ze względu na charakter planowanych przez inwestorkę robót budowlanych, nie musiała ona uzyskiwać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto inwestorka nie miała także obowiązku przedstawienia innych decyzji, uzgodnień lub opinii, które mogłyby być wymagane na podstawie przepisów odrębnych, gdyż takie przepisy nie znajdowały zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Nie zachodzi również konieczność uzyskania zgody ministra, o jakiej mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z materiału dowodowego wynika zarazem, że inwestorka załączyła dokumentację techniczną rozbiórki budynku mieszkalnego opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane obejmującą plan sytuacyjny oraz opis techniczny. Z wspomnianego opisu wynika, że budynek pod względem konstrukcyjnym jest w złym stanie technicznym i wymaga natychmiastowej rozbiórki. W dokumentacji uprawniony architekt zamieścił opis kolejności robót rozbiórkowych. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestorka dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie ze względu na specyfikę rozważanych robót budowlanych nie zachodziła konieczność uzyskiwania innych pozwoleń, uzgodnień lub opinii organów administracji publicznej, w tym także tych dotyczących ochrony środowiska. W konsekwencji należy więc przyjąć, że spełnione zostały wymogi z art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące wniosku o pozwolenia na rozbiórkę. Z uwagi na charakter przedmiotowych robót budowlanych, które polegają na rozbiórce, a nie na wzniesieniu nowego obiektu budowlanego, za spełnione należy uznać wymogi wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że rozważany projekt budowlany został sporządzony jest przez osobę dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Potwierdzają to m.in. oświadczenie na stronie tytułowej tego opracowania, pieczątki w treści wspomnianego projektu oraz pismo stwierdzające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Konsekwentnie zatem należy uznać, że inwestorka spełniła wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Organy administracji publicznej nie mogły więc odmówić wydania pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego. Obowiązek wydania w takim przypadku decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy wynika bowiem wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Trzeba przy tym zaznaczyć, że rola organów administracji architektoniczno – budowlanego ogranicza się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego. Jak wynika bowiem z powyższych przepisów, wspomniane organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi natomiast w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzące te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. W skardze jej autor podniósł również, że inwestorka przed uostatecznieniem się decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, zrealizowała ją. Istotnie z akt administracyjnych wynika, że w dniu 12.10.2015 r. inwestorka odebrała dziennik budowy, a decyzja II instancji została wydana w dniu [...]. Z dniem 28.06.2015 r. weszła w życie nowelizacja Prawa budowlanego skutkująca m.in. nową treścią art. 28 ust. 1, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (nowelizacja obejmowała skasowanie słowa "ostatecznej" decyzji o pozwoleniu na budowę). Nowelizacja ta ma zastosowanie do spraw wszczętych pod dacie wejścia jej w życie, czyli po dniu 28.06.2015 r. Tymczasem w sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę został złożony w dniu 29.07.2015 r., czyli w dacie kiedy obowiązywała już nowa treść art. 28 ustawy Prawo budowlane, zatem fakt, że inwestorka zrealizowała roboty, a organ wydał jej dziennik budowy, nie stanowi naruszenia omawianego prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów autora skargi przedstawionych w treści odwołania, jak i skargi Sąd pragnie wskazać, że z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, iż budynki znajdujące się na działce inwestorki i na działce skarżącego są samodzielnymi obiektami budowlanymi, odrębnymi nieruchomościami. Niewątpliwie pierwotnie oba budynki stanowiły jedną nieruchomość, ale po zawarciu ugody w sprawie o zniesienie współwłasności doszło do ich podziału. Z pism przedłożonych przez inwestorkę wynika, że ściana budynku na sąsiedniej nieruchomości nie zostanie rozebrana. Oba obiekty są samodzielne i niezależne od siebie, dlatego możliwe jest przeprowadzenie rozbiórki bez ingerencji w obiekt skarżącego. Tym samym ewentualny zakres negatywnego oddziaływania przedmiotowych robót budowlanych na posesję skarżącego powinien być ograniczony. Ponadto, nie ma podstaw do nałożenia na inwestorkę obowiązku ocieplenia ściany budynku skarżącego. Inwestorka wnioskując o wydanie pozwolenia na budowę musi wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w sprawie inwestorka nie może wykazać się takim prawem w odniesieniu do ściany budynku skarżącego, bowiem stanowi ona jego własność, a nadto nie ma podstaw prawnych do nałożenia takiego obowiązku na właściciela nieruchomości sąsiedniej. Podsumowując, wniosek inwestorki o wydanie pozwolenia na rozbiórkę spełniał wszystkie wymogi formalne, o jakich mowa w Prawie budowlanym. Organy administracji publicznej były zatem zobowiązane w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do pozytywnego załatwienia tego wniosku, co też Starosta słusznie uczynił. W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że skarżący nie podnosił argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.). Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku o oddaleniu skargi. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie radcy prawnego orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 2, § 4 ust. 1 i ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1805). LS