II SA/Łd 203/16

Dnia 18 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...], nr [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...]. znak [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Kolegium uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na dobudowie do istniejących A Sp. z o.o. magazynu asortymentu i urządzeń na działkach nr 124, 126, 129 obręb [...], gm. W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względów szczegółowo przedstawionych w tej decyzji. Kontynuując postępowanie organ I instancji decyzją z dnia [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla powyższego przedsięwzięcia. Określając zakres, skalę i miejsce lokalizacji przedsięwzięcia organ wskazał, że polega ono na rozbudowie A Sp. z o.o. poprzez dobudowę hali magazynowej na działkach ewid. 124, 126, 129 obręb [...], gm. W. Projektowana powierzchnia zabudowy to ok. 1925,18 m2. Przeznaczeniem projektowanej hali będzie mrożenie i magazynowanie mięsa. Z treści decyzji wynika, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Decyzja określa także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określającej szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia. Wynika z niej także, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Uzasadnienie decyzji obejmuje uzasadnienie prawne i faktyczne. W szczególności organ wskazał w nim, że planowane zamierzenie inwestycyjne zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; w sprawie uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienie. Z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce, nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko, nie należy ono do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedsięwzięcie nie wiąże się z bezpośrednim i stałym wpływem na jednolite części wód powierzchniowych i podziemnych, nie będzie miało wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, które wyznaczono dla wód podziemnych i powierzchniowych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza dla jednolitych części wód. Teren inwestycji znajduje się na obszarze podlegającym ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm. - w skrócie "u.o.p.") - Obszarze [...] wyznaczonym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.). W raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedstawiono wyniki inwentaryzacji przyrodniczej terenu inwestycji. Mając na uwadze art. 24 ust. 3 u.o.p. organ stwierdził, że przedsięwzięcie nie naruszy zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Najbliższym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...], zlokalizowany w odległości ponad 10 km na wschód od inwestycji. Z uwagi na rodzaj i skalę planowanej inwestycji, jak również przedmiot ochrony poszczególnych obszarów chronionych, przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność oraz spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Organ I instancji podkreślił również, że w dniu [...] weszła w życie uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o numerach ewidencyjnych 124, 126, 129 położonych w obrębie geodezyjnym [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] poz. [...]). Planowana do realizacji inwestycja została umiejscowiona na terenie oznaczonym symbolem PU - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej. Procedura opracowania nowego planu została przeprowadzona z uwagi na potrzebę poprawy warunków pracy oraz zapewnienie większej powierzchni magazynowej w Zakładach. Zdaniem organu I instancji w kwestii odległości przedsięwzięcia od terenów chronionych akustycznie zastosowanie mają przepisy art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), na podstawie których zostały określone standardy jakości środowiska akustycznego terenów sąsiadujących z terenem inwestycji - pismo Urzędu Gminy z dnia 13.06.2014 r. znak OŚZ-6254.3.2014.CzK. Zatem treść raportu, jak również uzupełnień jest znana organowi. Organ stwierdził także, że W. K. posługuje się raportem z badań Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Pracowni w P. Nr [...] z dnia [...]., który był sporządzony na podstawie przeprowadzonych badań i sporządzonego na tę okoliczność protokołu, którym strona nie dysponuje, ponieważ zawiera on lokalizację punktów pomiarowych, gdzie przeprowadzono badania. Punkt pomiarowy dotyczący sytuacji akustycznej pracy zakładu został umieszczony na granicy z działką nr 131, w tym miejscu stanowiącej las. Natomiast najbliżej położonym terenem chronionym akustycznie jest teren zabudowy zagrodowej, również zlokalizowany na tej działce. Ponieważ istotnym jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu powoływanie się na wyniki przeprowadzonych badań jest nieadekwatne do zaistniałej sytuacji. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie zapewniono udział stronom postępowania - właścicielom działek, na których będzie realizowane przedsięwzięcie oraz, na które oddziaływać będzie przedsięwzięcie. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego przeprowadzono analizę wniosku oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniami, odbyła się także rozprawa administracyjna. W toku postępowania W. K. złożył wniosek o powołanie biegłego z zakresu chłodnictwa i klimatyzacji, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy taka potrzeba nie występuje, biorąc pod uwagę uzgodnienia dokonane przez RDOŚ oraz to, że ustawodawca pozostawia organowi administracji swobodę w korzystaniu ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego (art. 84 § 1 K.p.a.). Żądanie dopuszczenia przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu chłodnictwa-klimatyzacji - w ocenie organu - miało na celu wyłącznie polemikę z treścią przedstawionego przez wnioskodawcę raportu. Wnioskodawca w odniesieniu do wskazanych w raporcie agregatów chłodniczych zastosował się do wytycznych RDOŚ, który następnie jednoznacznie w swym postanowieniu uzgodnieniowym z dnia 28 listopada 2014 r. wskazał na zaprojektowanie dwóch agregatów chłodniczych (chłodnice powietrza) o maksymalnym poziomie mocy akustycznej 91 dB każdy, które należy zainstalować wewnątrz budynku i dodatkowo obudować z wykorzystaniem wełny mineralnej o grubości co najmniej 10 cm. Według organu sam fakt, że raport o oddziaływaniu na środowisko byłby niepełny czy też, że strona się z nim nie zgadza nie jest wystarczającym powodem do powołania biegłego na okoliczność jego poprawności. Przyjęcie koncepcji o konieczności powołania biegłego na okoliczność poprawności sporządzonego raportu (tzn. jego postanowień) pozbawiałoby de facto możliwości samodzielnej oceny tego raportu przez organ wyspecjalizowany. Dalej organ podkreślił, że przy załatwianiu sprawy wzięto pod uwagę informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dokonanych uzupełnieniach, uzgodnienie RDOŚ oraz opinię PPIS. Po przeprowadzeniu analizy zebranych dokumentów stwierdzono, że informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Według organu I instancji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ponieważ: posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko; dotrzymane są dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku; w najbliższej odległości od planowanego przedsięwzięcia nie ma innych przedsięwzięć oddziaływujących na środowisko; prognozowane oddziaływanie akustyczne jest oddziaływaniem skumulowanym poprzez kumulowanie się z ruchem drogowym odbywającym się po drodze gminnej; ze względu na rozmiar i charakter planowanej inwestycji oraz odległości od obszarów wymienionych w raporcie brak jest negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszary objęte ochroną w postaci rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i zespołów przyrodniczo krajobrazowych oraz na przedmioty ich ochrony; przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na siedliska i gatunki na obszarach Natura 2000; nie będzie też ono miało negatywnych skutków dotyczących integralności obszarów Natura 2000 oraz naruszenia połączeń między tymi obszarami; przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na otaczający zakład krajobraz, albowiem będzie kontynuacją istniejącej zabudowy. Dalej organ wskazał, że w toku postępowania W. K. w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. zgłosił uwagę do zawiadomienia o zakończeniu postępowania, że Wójt nie zawiadomił stron o wznowieniu postępowania i że nie umożliwił stronom składania uwag i wniosków w stosunku do wszystkich zebranych dowodów w sprawie. Organ podkreślił, że postępowanie administracyjne raz wszczęte nie podlega ponownemu wszczęciu w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W kolejnych pismach z dnia 17 listopada 2015 r., 18 listopada 2015 r. (dwa pisma), 30 listopada 2015 r. oraz z 14 grudnia 2015 r. (dwa pisma) W. K. poddał w wątpliwość dostarczone przez inwestora informacje na temat zainstalowanych i projektowanych urządzeń chłodniczych w istniejącej i części projektowanej rozbudowy zakładu. Odnosząc się do tych pism organ zauważył, że opracowanie koncepcji danego przedsięwzięcia, w tym określenie parametrów inwestycji, wybór do zastosowania materiałów i urządzeń jest indywidualną sprawą każdego inwestora. Organ przed wydaniem decyzji w przypadku przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 71) przeprowadza postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie zadeklarowanych przez inwestora parametrów danego przedsięwzięcia. Zatem organ w każdym przypadku jest związany wnioskiem inwestora. W odwołaniu od tej decyzji W. K. stwierdził, że podane w uzupełnieniach do raportu informacje na temat zainstalowanych urządzeń emitujących hałas są nieprawdziwe. Wskazał na dokonywane wcześniej pomiary hałasu mierzonego w odniesieniu do konkretnych istniejących urządzeń, podnosząc, że Wójt zarzuca mu posługiwanie się raportem [...], w którym punkt pomiaru hałasu jest nieaktualny. Wyjaśnił, że nie dysponuje nowszym raportem, ponieważ ostatnio wykonane pomiary przez WIOŚ w Ł. zostały unieważnione, gdyż Wójt dostarczył błędnych informacji o miejscach (punktach) pomiarowych. Według odwołującego, pomiary hałasu nie odzwierciedlają prawdziwego stanu rzeczy, ponieważ na czas pomiaru część sprężarek nie pracuje. Nawiązując do załączonego do odwołania (zał. nr 1) protokołu z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska przeprowadzonego w dniu 24 września 2010 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegaturę w P., odwołujący podniósł, że nie jest mierzony hałas każdego urządzenia osobno (Zał. 1). Według odwołującego błędne jest stanowisko organu I instancji, że opracowanie koncepcji przedsięwzięcia oraz wybór zastosowanych urządzeń jest indywidualną sprawą każdego inwestora. Inwestor ma obowiązek dostarczyć w raporcie źródło informacji na temat planowanej instalacji, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235). Wymóg ten został ustanowiony po to, aby informacje zawarte w raportach były wiarygodne, a nie dowolne. Zdaniem strony, w sytuacji gdy w sprawie złożono uzupełnienie raportu, wystąpiły nowe dowody, to organ powinien wszcząć postępowanie od nowa, zaś zakończenie postępowania uniemożliwiło stronom wnioskowanie o oględziny na terenie zakładu, w celu weryfikacji informacji zawartych w uzupełnieniach. Odwołujący zakwestionował również postanowienie RDOŚ w Ł., które - jego zdaniem - zostało wydane w oparciu o fałszywe informacje zawarte w raporcie. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wywiodło, że odwołujący zakwestionował postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ, które wydawane jest po złożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Według Kolegium zarzut, że postanowienie wydano w oparciu o fałszywe informacje zawarte w raporcie, nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci uznania przez Kolegium, że postanowienie to narusza prawo. Oceniając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie znalazł okoliczności, które by wskazywały, że jest ono wadliwe. Także podejrzenia skarżącego, iż dane w raporcie są nieprawdziwe czy o "strategii" przyjętej przez inwestora, same w sobie nie mogą obalać dowodu w postaci przedłożonego w sprawie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dowodu tego nie może też obalić załączony do odwołania protokół z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska przeprowadzonego w dniu 24 września 2010 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegaturę w P. ani powoływany przez skarżącego "raport [...]" odnoszący się do wykonanych pomiarów hałasu, sporządzony również w 2010 r., a zatem 3,5 roku przed złożeniem wniosku o wydanie rzeczonej decyzji i ponad 5 lat przed jej wydaniem. Kolegium wyjaśniło, że nie jest właściwe do oceny powoływanego w odwołaniu "raportu [...], w którym punkt pomiaru hałasu jest nieaktualny, czy wymienionego wcześniej protokołu z kontrolnego pomiaru hałasu z 2010 r., ani też do zajęcia stanowiska odnośnie "unieważnienia" przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. wykonanych wcześniej pomiarów hałasu. Poza tym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji nie jest uprawniony do oceny dotychczasowej działalności inwestora. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że opracowanie koncepcji przedsięwzięcia oraz wybór zastosowanych urządzeń jest indywidualną sprawą każdego inwestora. Przywołując regulację art. 73 ust. 1 u.o.ś., organ wyjaśnił, że występując o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, wnioskodawca ma obowiązek podać parametry tego zamierzenia inwestycyjnego. I dla przedsięwzięcia wyraźnie określonego przez wnioskodawcę przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko i wydaje decyzję środowiskową. Decyzja ta nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.ś. określa ona wyłącznie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Kolegium przywołało treść art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 72 ust. 3, art. 86 ust. 1, art. 76 u.o.ś. oraz art. 61 K.p.a. i wyjaśniło, że błędne jest twierdzenie odwołującego o konieczności ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie. Postępowanie administracyjne raz wszczęte nie podlega ponownemu wszczęciu w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji ustosunkował się w wydanej decyzji do składanych przez odwołującego pism i wniosków. Wskazując w dalszej kolejności na art. 80 ust. 2 u.o.ś. Kolegium stwierdziło, że dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie obowiązuje m.p.z.p. uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. poz. [...]). Organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami tego planu. Należy ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uchwała w rozdziale 2 zawiera ustalenia ogólne dla całego obszaru. Przepis § 7 określa następująco przeznaczenie terenów wyznaczonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi: teren zabudowy produkcyjno-usługowej, oznaczony symbolem PU. Z kolei § 9 ustala następująco zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: 1) obszar objęty planem zlokalizowany jest w Obszarze [...], w związku z czym w jego granicach obowiązują przepisy odrębne dotyczące tego obszaru, 2) zakaz realizacji przedsięwzięć powodujących przekroczenie standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie hałasu, wibracji, emisji zanieczyszczeń oraz promieniowania elektromagnetycznego; 3) dopuszcza się realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi; 4) w granicach obszaru objętego planem nie występują tereny podlegające ochronie akustycznej na podstawie przepisów odrębnych. W ustaleniach szczegółowych zawartych w rozdziale 3 uchwały, w § 14 określono m. in., że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem PU ustala się: 1) przeznaczenie: teren zabudowy produkcyjno-usługowej, 2) zasady zagospodarowania: a) lokalizacja: budynków produkcyjnych, produkcyjno-usługowych, usługowych, budynków magazynowych, biurowych i socjalnych, instalacji przemysłowych i urządzeń technicznych, budynków gospodarczych, garaży i wiat, b) dopuszcza się: zieleń towarzyszącą, dojścia i dojazdy do budynków, miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, obiekty małej architektury, urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Obszar [...], na którym zlokalizowany jest teren objęty m.p.z.p., wyznaczony został uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie Obszaru [...]. Z § 3 ust. 1 pkt 2 tej uchwały wynika, że na Obszarze wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.ś. Możliwość wprowadzenia takiego zakazu przewiduje art. 24 ust. 1 pkt 2 u.o.p., zgodnie z którym na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.ś. Jednocześnie ustawa o ochronie przyrody w art. 24 ust. 3 stanowi, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Odwołując się w następnej kolejności do treści art. 62 ust. 1 i art. 71 ust. 1 i 2 u.o.ś., Kolegium stwierdziło, że przedsięwzięcie, o którym mowa w decyzji pierwszoinstancyjnej jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, po zasięgnięciu opinii RDOŚ i PPIS, mając na uwadze przepis art. 24 ust. 3 u.o.p., orzekł o konieczności przeprowadzenia takiej oceny i nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zweryfikowanego w toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, zgodnego z zakresem wyznaczonym w postanowieniu organu gminy stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.ś. warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ (postanowienie z dnia [...] znak [...]) i zaopiniowane przez PPIS (pisma z dnia [...] znak [...] i z dnia [...] znak [...]). W tej sprawie zarówno RDOŚ, jak i PPIS, badali raport, który w toku postępowania był uzupełniany na wezwanie RDOŚ w zakresie: gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami, oddziaływania akustycznego, oddziaływania skumulowanego planowanego przedsięwzięcia z istniejącą częścią zakładu, przeznaczenia i wykorzystania w ciągu produkcyjnym planowanego obiektu, analizy oddziaływania na wody powierzchniowe i podziemne, miejsca instalacji agregatu, odprowadzania wód opadowych, wariantowości przedsięwzięcia, wpływu przedsięwzięcia na krajobraz. RDOŚ, jako organ ochrony środowiska, przedstawiając stanowisko co do warunków realizacji przedsięwzięcia szczegółowo je uzasadnił. Warunki wynikające z uzgodnienia RDOŚ przeniesione zostały do decyzji środowiskowej. Organ ten w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień uznał w postanowieniu uzgadniającym, że: mając na uwadze art. 24 ust. 3 u.o.p., przedsięwzięcie nie naruszy zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znaczącego negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Po analizie zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia oraz charakteru planowanych prac RDOŚ stwierdził, że: realizacja przedsięwzięcia nie będzie naruszać pozostałych zakazów obowiązujących na Obszarze [...], z uwagi na rodzaj i skalę planowanej inwestycji, jak również przedmiot ochrony poszczególnych obszarów chronionych; przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność oraz spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000; informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniu są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Nie nałożono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei PPIS wyrażając opinię co do warunków realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych wskazał, że planowana inwestycja po zrealizowaniu zgodnie z przyjętymi w opracowaniu rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko, a tym samym na zdrowie ludzi. W opinii Kolegium w toku rozpatrywania sprawy zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu, przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem społeczeństwa, jak również zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy. Z zajętym w decyzji organu I instancji stanowiskiem należy się – według Kolegium –zgodzić. Z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia i jego uzupełnieniach, oraz ze stanowisk organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w zakresie uzgodnień i opinii wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Analiza raportu oddziaływania na środowisko pozwala - zdaniem Kolegium - stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odnosi się on w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim znaczeniu tego słowa. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie, i na które zwrócił uwagę organ I instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości. Rozważany raport, uzupełniony w toku postępowania, zawiera w szczególności: dane ogólne i lokalizacyjne, a w tym m. in.: cel i zakres opracowania, źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu, kwalifikację przedsięwzięcia, dane ogólne o przedsięwzięciu; opis planowanego przedsięwzięcia, a w tym: charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, główne cechy charakterystyczne zachodzących procesów, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, emisje zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, poziomy hałasu w czasie eksploatacji, zagadnienia wodno-ściekowe, odpady; opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; opis analizowanych wariantów planowanego przedsięwzięcia, określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, a w tym: oddziaływanie na ludzi, rośliny, zwierzęta, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, klimat, krajobraz, dobra materialne, zabytki, krajobraz kulturowy oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementami; opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji; opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; przedstawienie zagadnień w formie graficznej; przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport; streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. W ocenie Kolegium raport jest wiarygodny i stanowi podstawę do ustaleń faktycznych. Z raportu wynika w szczególności, że: planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło źródła pogorszenia stanu środowiska zewnętrznego na terenach chronionych pod względem hałasu (najbliższe tereny chronione - tereny zabudowy zagrodowej nie leżą w zasięgu oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia), realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga zastosowania dodatkowych zabezpieczeń akustycznych w celu ochrony terenów podlegających ochronie, planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidować z realizacją celów dla środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych oraz jednolitych części wód podziemnych, określonych w Planie Gospodarowania Wodami na obszarze dorzecza W., w zakładzie znajduje się zorganizowany systemem kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, eksploatacja rozbudowanego zakładu nie będzie powodować zmian na wielkość emisji zanieczyszczeń do powietrza i hałasu oraz nie wpłynie na kształtowanie istniejącego krajobrazu oraz sposobu użytkowania terenu, gdyż teren jest już zagospodarowany poprzez funkcjonujący od lat zakład, a tym samym nie wpłynie na zdrowie ludzi, planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na powierzchnię ziemi, realizacja planowanego przedsięwzięcia oraz jego eksploatacja i ewentualna likwidacja nie spowoduje ruchów masowych ziemi, w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się stosowania takich technologii, które mogą wpływać na dobra materialne, planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na zabytki i krajobraz kulturowy. W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie ma wpływu na użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. W tych okolicznościach ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie mogła być zakwestionowana, czemu dał wyraz organ I instancji podejmując zaskarżoną decyzję, spełniającą warunki, o których mowa w art. 82 i 85 u.o.ś. Zdaniem Kolegium dokumentacja przedmiotowej sprawy była wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznano wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. Jednocześnie Kolegium podniosło, że odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów o negatywnym oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, dlatego też jego uwagi, wątpliwości, obawy czy przedstawione w odwołaniu podejrzenia co do "strategii" przyjętej przez inwestora, nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań dla rzeczonego przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja, wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, określa warunki, których spełnienie ma zapewnić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zweryfikowany został raport, uzyskane zostały wymagane ustawą opinie i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne, zabytki i krajobraz, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, a także analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.ś. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. zakwestionował decyzję Kolegium oraz postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ wydane - jego zdaniem - z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a., powtarzając w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organów orzekających w zakresie emisji hałasu. Jego zdaniem na terenie zakładu występuje więcej źródeł emisji hałasu, aniżeli ujawnił to inwestor. Dowodem na powyższe jest raport pomiaru hałasu nr [...], który w toku postępowania wyjaśniającego został pominięty przez organy orzekające. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r. stanowiącym uwagi do odpowiedzi na skargę W. K. podtrzymał dotychczas postawione zarzuty w sprawie. Dodatkowo skarżący stwierdził, że decyzja Kolegium narusza § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa [...] Nr [...] zakazującej realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. W. K. poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Oświadczył, że raport nie uwzględnia jako źródła hałasu wszystkich urządzeń wskazywanych w pomiarach wykonanych w 2010 r. Stwierdził także, że granica jego nieruchomości znajduje się w odległości około 25 m od terenu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oraz poprzedzającego je postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] wykazała, że zostały one podjęte co najmniej przedwcześnie, bowiem wydano je z naruszeniami przepisów art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., rzutującymi w istotnym stopniu na wynik sprawy, co obligowało sąd od ich usunięcia z obrotu prawnego. Analiza załączonych akt administracyjnych dowodzi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na dobudowie do istniejących A Sp. z o.o. magazynu asortymentu i urządzeń na działkach nr ewid. 124, 126 i 129, obręb [...], gmina W. poprzedzone zostało sporządzeniem podstawowego dowodu w sprawie jakim jest raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela podkreśla się, że raport chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne to musi być jednak kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 K.p.a. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13 – Lex nr 1754669, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13 – Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11 – Lex nr 1340187, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13 – Lex nr 1572744 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 725/12 – Lex nr 1368754, w Łodzi z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 238/15 – Lex nr 1930203, w Poznaniu z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Po 459/15 – Lex nr 1932837). W rozpoznawanej sprawie obowiązek przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko oraz obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i jego zakres ustalone zostały mocą postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...]. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że inwestor w dniu 27 czerwca 2014 r. załączył do akt sprawy raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzony w czerwcu 2014 r., który następnie podlegał ocenie i weryfikacji ze strony organu opiniującego – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. w ramach postępowania uzgodnieniowego, na wezwanie którego inwestor kilkakrotnie przedkładał wyjaśnienia do raportu i jego uzupełnienie z października 2014 r. w między innymi w zakresie oddziaływania akustycznego inwestycji. W rezultacie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. pismami z dnia [...], [...] wyraził pozytywną opinię dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, natomiast RDOŚ w Ł. postanowieniem z dnia [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia na warunkach w nim określonych, które wiązały organ orzekający w sprawie przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. Analiza motywów rozstrzygnięć organu I instancji prowadzi do wniosku, że przedłożony przez inwestora raport wraz z jego uzupełnieniem został przezeń pozytywnie oceniony zarówno w świetle jego wartości dowodowej dla potrzeb tej sprawy oraz kompletności, spójności i zgodności z wymogami prawa. Stanowisko Wójta Gminy W. podzieliło zresztą w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., które utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, dokonując obszernej analizy przedmiotowego dokumentu, zakończonej konkluzją, że raport posiada wartość dowodową, bowiem odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zdaniem organu odwoławczego, rozważany raport zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, jest ponadto jasny, logiczny i spójny, nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, wobec czego mógł on stanowić podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie. Jednocześnie Kolegium nie stwierdziło jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania prawidłowości postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ. Z prezentowanym przez organy obu instancji oraz RDOŚ stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić z następujących powodów. Mianowicie, z treści raportu wynika, że inwestor nie planuje instalowania nowych źródeł hałasu na zewnątrz budynku. Źródłem hałasu ma być agregat zainstalowany wewnątrz budynku, dodatkowo obudowany wełną mineralną grubości 10 cm oraz źródła stacjonarne i źródła ruchome w postaci pojazdów ciężarowych i osobowych (str. 53, 54, 63). Na str. 11 raportu oraz w charakterystyce przedsięwzięcia będącej załącznikiem do decyzji organu I instancji z dnia [...] wskazano, że ilość samochodów poruszających się po terenie inwestycji nie zwiększy się w stosunku od obecnej ilości i wyniesie ok. 30 samochodów ciężarowych powyżej 3,5t/dobę i 8 samochodów do 3,5t/dobę oraz 70 samochodów osobowych na dobę. Natomiast w uzupełnieniu raportu na str. 5 jego autor stwierdził, że źródłami hałasu będą ciężarowe pojazdy samochodowe 2szt/dzień i lekkie pojazdy samochodowe 6 sztuk/dzień. Dla takich też wartości przedstawiono w tabelach zestawienie wszystkich urządzeń stanowiących źródła hałasu, ich charakterystykę i obliczono ich moc akustyczną oraz zobrazowano w formie graficznej zasięg izolinii hałasu, co pozwoliło autorowi raportu na konkluzję, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło źródła pogorszenia stanu środowiska zewnętrznego na terenach chronionych pod względem hałasu. Bezspornie zestawienie treści raportu z jego uzupełnieniem podważa - zdaniem sądu - wiarygodność tego dokumentu i jego moc dowodową w niniejszym postępowaniu, a tym samym dokonane na jego podstawie dowolne ustalenia organów obu instancji oraz organu uzgodnieniowego, uzasadniając wniosek, że emisja hałasu z projektowanej inwestycji w rzeczywistości może okazać się znacznie wyższa aniżeli twierdzą organy orzekające w ślad za autorem raportu, skoro w uzupełnieniu raportu w stosunku do jego pierwotnej wersji znacznie zaniżono ilość pojazdów samochodowych poruszających się po terenie inwestycji w ciągu doby, które niewątpliwie są jednym ze źródeł generujących hałas i dopiero w oparciu o takie dane dokonano obliczeń wartości skumulowanego oddziaływania akustycznego. Powyższe dowodzi, że analiza materiału dowodowego dokonana przez organy obu instancji oraz RDOŚ była pobieżna i nierzetelna. Nielogiczne byłoby twierdzenie w oparciu o treść uzupełnienia raportu, że na skutek rozbudowy zakładu, zmniejszyłby on zakres swojej działalności, a co za tym idzie w drastyczny sposób ograniczył ruch pojazdów samochodowych po terenie inwestycji. Brak jest w tym stanie rzeczy podstaw ażeby twierdzić, że raport i jego uzupełnienie posiada jakąkolwiek wartość dowodową zwłaszcza w zakresie oddziaływania akustycznego inwestycji i może stanowić podstawę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla projektowanego przedsięwzięcia. Nie można bowiem wykluczyć, że oddziaływanie rzeczonej inwestycji będzie przekraczało dopuszczalne normy hałasu a tym samym negatywnie oddziaływało na środowisko przyrodnicze. Dodać wreszcie trzeba, że załączony do uzupełnienia raportu załącznik graficzny analizy hałasu jest niepełny, ponieważ nie obejmuje całego terenu, na który będzie oddziaływała inwestycja i w świetle poczynionych wyżej uwag należy go ocenić jako zupełnie niemiarodajny. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że skarżący w toku całego postępowania konsekwentnie kwestionował prawidłowość raportu w zakresie oddziaływania inwestycji poprzez hałas na tereny sąsiednie w tym chronione akustycznie i kwestia ta ewidentnie nie została należycie zbadana zarówno przez RDOŚ, organ I instancji jak i organ II instancji. Istotnym jest przy tym fakt, że na wspomnianą wyżej rozbieżność pomiędzy raportem a jego uzupełnieniem w zakresie ruchu samochodowego i generowanego przezeń hałasu skarżący zwracał uwagę w piśmie z dnia 17 listopada 2015 r., a następnie w treści odwołania. Natomiast organ I instancji podobnie jak i organ II instancji nie pochyliły się z należytą starannością nad argumentami skarżącego i nie poczyniły nic, ażeby zweryfikować je w kontekście posiadanego materiału dowodowego. Poza tym ich uwadze umknęła kolejna rozbieżność pomiędzy raportem a jego uzupełnieniem, dotycząca mianowicie odległości terenu inwestycji od terenów korzystających z ochrony akustycznej. Jak zostało to już wcześniej podniesione, w toku niniejszego postępowania organy obu instancji oraz RDOŚ zobligowane były z należytą starannością zweryfikować treść raportu i jego uzupełnienia, jako że jest to podstawowy dowód w sprawie poprzedzający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzone wyżej uchybienia dowodzą, że ocena organów w tym zakresie została przeprowadzona z naruszeniem podstawowych kanonów procedury administracyjnej w tym z istotnym naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co skutkowało w istocie błędną konkluzją, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko. Na chwilę obecną decyzje organów obu instancji oraz postanowienie RDOŚ należy ocenić jako przedwczesne, choć nie można wykluczyć, że po uzupełnieniu materiału dowodowego o spójny i wiarygodny raport oddziaływania inwestycji na środowisko i prawidłowej jego ocenie zostanie ostatecznie wydana pozytywna dla inwestora decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. Dogłębna analiza raportu mając na względzie charakter inwestycji, zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 95 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz jej usytuowanie na Obszarze [...] wymaga od organów szczególnej czujności i aktywności w toku postępowania administracyjnego. Jakkolwiek przy ocenie wartości dowodowej raportu nie mogą one wkraczać w zakres wiedzy specjalistycznej, to jednak mogą i powinny zweryfikować jego treść w zakresie regulowanym przepisami obowiązującego prawa i w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek niejasności czy nieprawidłowości podejmować działania mające na celu ich wyjaśnienie bądź usunięcie. Bierna postawa RDOŚ, Wójta Gminy W. oraz Kolegium, które zobligowane było w toku postępowania odwoławczego zweryfikować i ocenić zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów w kontekście rozstrzygnięcia organu I instancji o postanowienia uzgodnieniowego nie zasługują na aprobatę. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Kontynuując postępowanie organy zobowiązane są uwzględnić zaprezentowaną wyżej ocenę prawną i podjąć czynności, których celem będzie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości pomiędzy treścią raportu, jego uzupełnieniem i charakterystyką przedsięwzięcia. Konieczne jest także uzyskanie rzetelnej analizy akustycznej planowanego przedsięwzięcia. Na tej podstawie winny kompleksowo ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy i wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. a.tp.