II SA/Łd 2056/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie : NSA Ewa Markiewicz, NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie stacji paliw 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. z dnia [...]., Nr [...] 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A Spółki Akcyjnej w P. kwotę 310 (trzysta dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] o udzieleniu A Spółce Akcyjnej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw A nr [...] w W. przy ul. A 10 i umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie udzielonego pozwolenia na użytkowanie. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] decyzją z dnia [...] udzielił wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie stacji paliw zlokalizowanej w W. przy ul. A 10. W uzasadnieniu podał, iż inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie załączając do niego niezbędne dokumenty i uzgodnienia wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), a obiekt nadaje się do użytkowania. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. zarzucił organowi, iż decyzja nie wyczerpuje i nie uwzględnia wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa oraz tego, że organ nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt: II SA/Łd 2018/96 wydanego w sprawie. Odwołujący się wnioskował, iż organ oparł się jedynie na dokumentach przedstawionych przez inwestora, a przecież zgodnie z regulacją art. 77 § 1 kpa sam organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stacja działa bezprawnie od 1994 r. Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu akt sprawy, decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji benzynowej. Organ w uzasadnieniu podał, iż o możliwości zalegalizowania przedmiotowej samowoli polegającej na modernizacji stacji orzekł wcześniej Kierownik Urzędu Rejonowego w W. decyzją z dnia [...], Nr [...], nakazując, na mocy art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), inwestorowi uzyskanie pozwolenia na użytkowanie stacji, zobowiązując go jednocześnie do wykonania inwentaryzacji powykonawczej i uzgodnienia jej z jednostkami opiniującymi i uzgadniającymi. W razie spełnienia obowiązków i potwierdzenia tego przez organ nadzoru budowlanego pozwolenie na użytkowanie wydaje organ administracji architektoniczno - budowlanej, o ile nie ma ku temu przeszkód w obowiązujących przepisach prawa. Z racji, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 29 kwietnia 1995 r. i nie zostało zakończone wydaniem stosownej decyzji po uchyleniu decyzją organu odwoławczego z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...], Nr [...] odmawiającej udzielenia przedmiotowego pozwolenia, obecnie prowadzone postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 23 maja 2001 r. było bezprzedmiotowe. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył pełnomocnik inwestora - A SA w P.. Zarzucił naruszenie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] nie dotyczy postępowania wszczętego w 1995 r. Następnie naruszenie unormowania art. 6, 7 i 8 kpa, gdyż wniosek inwestora z dnia 23 maja 2001r. potraktowano jako nowy wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie, art. 77 kpa poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie od 1995 r. oraz naruszenie regulacji art. 105 § 1 kpa, ponieważ ustalono, iż zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa, a zatem postępowanie nią zakończone powinno być umorzone. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o kosztach sądowych. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego obejmuje również ustalenie przez organy administracji treści rzeczywistego żądania strony. Również obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), wymaga wyjaśnienia rzeczywistej woli strony, jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 1592/97, Lex Nr 40547). Przede wszystkim należy przypomnieć więc, iż w trakcie postępowania, obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony. Poczynienie powyższych ogólnych uwag było konieczne dla ukazania zagadnień istotnych w niniejszej sprawie, w szczególności pokazania błędu organów popełnionego w trakcie rozpoznawania sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie udzielonego pozwolenia na użytkowanie stacji paliw płynnych A. Jak wskazał w uzasadnieniu przyczyną uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania była zawisłość sprawy, bowiem postępowanie w tym przedmiocie już się toczyło i nie było zakończone wydaniem stosownej decyzji. Wynika z tego, iż organ odwoławczy pismo A z dnia [...] skierowane do Starostwa Powiatowego w W. potraktował jako nowy wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie stacji paliw. Zdaniem składu orzekającego, organy administracji błędnie potraktowały pismo strony datowane na 23 maja 2001 r. jako nowy wniosek w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Owszem pierwsze zdanie tego pisma wskazuje na to, iż mogłoby ono stanowić taki wniosek. Strona napisała bowiem, że "zwraca się z prośbą o wydanie pozwolenia na użytkowanie zmodernizowanej stacji paliw". Jednakże zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, jak i doktrynie, wniosek strony należy interpretować na podstawie treści całego pisma, nie tylko ograniczając się do jego nazwy, lub jak w tym przypadku, pierwszego zdania. Dalsza część przedmiotowego pisma wskazuje na to, iż stanowi ono kontynuację wcześniej prowadzonej sprawy, w szczególności poprzez stwierdzenie, iż "pozostałe wymagane dokumenty zostały złożone 29 kwietnia 1995 r. i 15 września 2000 r." Istniały zatem podstawy do interpretacji treści pisma jako woli kontynuacji czynności zmierzających do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Pismo strony z dnia 23 maja 2001 r. stanowiło pismo złożone w sprawie zawisłej przed organami administracji architektoniczno - budowlanej. Pismo strony i załączone do niego dokumenty znajdują również potwierdzenie w analizie wcześniejszych czynności podjętych w sprawie. Mocą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...], Nr [...] strona zobowiązana była bowiem do złożenia dokumentacji stanowiącej załącznik do pisma z dnia 23 maja 2001 r. Konkludując, należy więc podkreślić, iż organy obu instancji w oderwaniu od treści pisma z dnia 23 maja 2001 r. wszczęły nowe postępowanie, mimo iż z intencji autorów pisma wynikało, że oczekują zakończenia będącego w toku postępowania. Zostało to potwierdzone w argumentacji skargi. W świetle powyższych rozważań podać należy, iż zasadnie strona skarżąca wskazała, że organy błędnie przyjęły pismo z dnia 23 maja 2001 r. jako nowy wniosek w sprawie, dlatego też argument dotyczący naruszenia reguł postępowania został przez skład orzekający uwzględniony. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako wydane z istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy, naruszeniem reguł postępowania administracyjnego. Sąd w oparciu o unormowanie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że kontestowana w skardze decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), przy zastosowaniu art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.