II SA/Łd 206/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, Sędzia WSA J. Rosińska (spr.), Asesor E. Cisowska-Sakrajda, Protokolant T. Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2005 roku sprawy ze skargi A. S. oraz H. i M. W. na uchwałę Rady Gminy A. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Rada Gminy A. uchwałą z dnia [...], Nr [...] odrzuciła częściowo, w odniesieniu do działki oznaczonej nr [...] w zakresie poszerzenia ul. A zarzut H. i M. W. oraz A. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. W dniu [...] H. W., M. W. i A. S. wnieśli zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zastrzeżenia dotyczyły planowanego poszerzenia ulic B i A. Skarżący podnieśli, iż poszerzenie ulicy A w kierunku A. jest niecelowe, ponieważ ulica ta nie stanowiąc dojazdu do żadnej działki kończy się 40 m od działki skarżących, na granicy lasów państwowych. Na odcinku przylegającym do granicy działki skarżących ulica A ma szerokość 4 metrów, została wydzielona z ich działki i przekazana nieodpłatnie na rzecz gminy A. jako ścieżka pieszo – rowerowa do A. W dalszej części pisma skarżący wskazali, że sposób zagospodarowania ich działki uniemożliwia zmianę jej granic, zarówno od strony ulicy B, jak i od strony ulicy A. Po rozpatrzeniu wniesionego zarzutu Rada Gminy A. uchwałą z dnia [...] odrzuciła częściowo zarzut. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśniono, iż uchwałami nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...] Rada Gminy A. postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A., określając granice obszaru objętego projektem oraz przedmiot i zakres jego ustaleń. Informacja o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamieszczona została w miejscowej prasie oraz w obwieszczeniu, w których wskazano formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art.18 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym – tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz.139 ze zm.). Po złożeniu przez skarżących zarzutu dotyczącego lokalizacji poszerzenia drogi kategorii D, oznaczonej symbolem [...] (ul. A) na działce nr [...] oraz drogi wewnętrznej [...] (ul. B) na działkach o numerach [...] i [...] Wójt Gminy A. częściowo uwzględnił złożony zarzut w zakresie szerokości drogi wewnętrznej [...] (ul. B) zwężając ją do 5 m i nadając jej nowy symbol [...]. Nie uwzględnił natomiast zarzutu w części dotyczącej lokalizacji i szerokości drogi dojazdowej [...] (ul. A) i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez Radę Gminy. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej uchwały wyjaśniono, iż poszerzane drogi będą miały na celu zbieranie ruchu z dróg prostopadłych do nich i poprzez nowoprojektowane drogi o symbolach [...] i [...] kierowania go na ulicę C. Organ wskazał ponadto, iż planowana szerokość poszerzanej drogi – 10 metrów – jest, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz.430) najmniejszą szerokością drogi kategorii D (czyli drogi dojazdowej). Przed podjęciem zaskarżonej uchwały ulica A miała szerokość około 4 m., w związku z czym konieczne jest jej poszerzenie o 6 metrów. Organ uznał, iż droga może być poszerzona jedynie od strony nieruchomości skarżących. Nie jest natomiast możliwe poszerzenie drogi po przeciwnej stronie, gdzie znajdują się grunty leśne Skarbu Państwa administrowane przez Lasy Państwowe, ponieważ Minister Środowiska decyzją nr [...] z dnia [...] uznał w/w las za las ochronny, w rozumieniu art.16 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 56, poz.679 ze zm.). Jednocześnie organ uznał, że lokalizacja projektowanej drogi [...] w minimalnym stopniu powoduje ograniczenia w korzystaniu z działek nr [...] i [...]. Narusza teren w/w działek tylko w niezbędnym zakresie zajmując ok. 10,2% łącznej ich powierzchni. Działki te dotychczas przeznaczone byty pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz komunikację (ul. A i ul. B). Przeznaczenie to w przedstawionym projekcie planu zagospodarowania przestrzennego nie uległo zmianie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. oraz H. i M. W. podnieśli zarzut, iż planowana droga, oznaczona na planie symbolem [...], której nadano kategorię "D" nie jest włączona na planie do drogi krajowej (ul. C) o szerokości 8 m. Podnieśli również, iż zajęcie na budowę drogi 25% powierzchni działki [...] uniemożliwi w przyszłości wybudowanie na niej domu jednorodzinnego. Wskazali ponadto, iż dojazd do ulicy C możliwy jest istniejącymi ulicami B, D, E oraz innymi, równoległymi drogami. Zakwestionowali w związku z tym celowość budowy nowej drogi, skoro na drodze do tej pory nie tworzyły się "korki". Zarzucili ponadto niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak przywołania art. 9 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Gmina A. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżących, droga [...] ( ul. A ) jest włączona do drogi wojewódzkiej o projektowanej szerokości 25 m. Szerokość ul. A 10 m wynika z przyjętych założeń urbanistycznych, ujętych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. Wymiar 10 m jest natomiast najmniejszą szerokością drogi publicznej najniższej kategorii D (dojazdowej) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430). Podniósł ponadto, iż działka [...] posiada powierzchnię 774 m2, a zatem w przypadku zajęcia pod poszerzenie drogi 150 m,2 pod zabudowę pozostanie jeszcze około 624 m2, co jest wielkością wystarczającą do wybudowania domu. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż art.10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, również projektu tego planu, a zatem, zdaniem organu, skarżący błędnie wywodzą, iż przepis ten dotyczy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, przebudowa ulicy A jest konieczna ze względu na usprawnienie ciągów komunikacyjnych, bowiem brak drożności tej ulicy powoduje duże natężenie ruchu na ulicach B i D, co wymusza przeprojektowanie układu drogowego i skierowanie ruchu samochodowego na ulice alternatywne. Układ taki zapewni większe bezpieczeństwo ruchu drogowego i zaspokoi oczekiwania mieszkańców K. Ponadto projekt zagospodarowania przestrzennego przewiduje w przyszłości z jednej strony przedłużenie ulicy A do ulicy F w A., a z drugiej strony poszerzenie ulicy A w kierunku południowym. W końcowej części odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż Rada Gminy w A., wbrew twierdzeniu skarżących, przy podejmowaniu uchwały kierowała się art.18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 1999 r. Nr 15 poz.139) w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz.717 z późn. zm.) stanowiącym wymogi formalno-prawne, które winny być uwzględniane przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniono obowiązujące przepisy w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, zawarte w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. ( Dz.U. z 1999 r. Nr 43 poz.430). Kierowano się także wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, a także wymaganiami ochrony środowiska przyrodniczego, zważywszy na przylegający do ulicy las ochronny, zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, a także prawa własności (art.1 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku). Ponadto organ wskazał, iż przebieg planowanej drogi determinowany był faktem braku zabudowy kubaturowej na terenie przewidzianym dla poszerzenia ulicy A. Uchwałą z dnia [...], Nr [...] Rada Gminy w A. wyłączyła z prac planistycznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. do odrębnego opracowania część terenu sołectwa K., obejmującego między innymi sporne działki nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art.161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 ( skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania ) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny prawa w tym zakresie, przesłankę bezprzedmiotowości należy rozumieć jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia prawne, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, a tym samym konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji lub postanowienia (por. J.P.Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WP, W–wa 2004r). W rozpoznawanej sprawie, uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy A. wyłączyła z prac planistycznych do odrębnego opracowania część sołectwa K., określoną jako działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz część działek przylegających do ul. A o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Uchwała weszła w życie w dniu jej podjęcia. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe stało się postępowanie mające na celu kontrolę legalności zaskarżonej uchwały odrzucającej zarzut współwłaścicieli działek oznaczonych nr [...] i [...]. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie uznając za zbędne rozważania co do zarzutów podniesionych w skardze.