II SA/Łd 21/19

Dnia 9 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 roku sprawy ze sprzeciwu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie projektu budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę - oddala sprzeciw. AK. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. D.-M., L.M., J.P. i P.P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla firmy B, obejmującego halę magazynową z częścią produkcyjną i socjalno-biurową (obiekt kat. XVIII) wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu drogowego i przebudową zjazdu drogowego zlokalizowanych na działkach o nr ewid. 33/14, 33/15, 33/22, 33/23, 295/2 i 190 w obrębie [...] w W. , działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że decyzją nr [...] z [...]. Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę hali magazynowej z częścią produkcyjną i socjalno-biurową wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu drogowego i przebudową zjazdu drogowego, na wniosek z dnia 24 lutego 2015 r. firmy B. , reprezentowanej przez J.B. . Następnie, 7 kwietnia 2015 r. do Wojewody [...] wpłynęło odwołanie A.D.-M. i L. M. (właścicieli działek o nr ewid. 228 i 229) oraz J. i P. P. (właścicieli działki o nr ewid. 242), a 9 kwietnia 2015 r. odwołanie Stowarzyszenia C., reprezentowanego przez K.G. Odwołujący nie brali udziału w przedmiotowym postępowaniu przed organem I instancji. W nadesłanych do Wojewody [...] pismach wskazywali na konieczność przyznania im przymiotu strony ze względu na oddziaływanie planowanej inwestycji na ich działki. Kolejną kwestią podnoszoną w odwołaniach był brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Według odwołujących, planowana hala magazynowo-produkcyjna mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 - w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę). Decyzją nr [...] z [...] Wojewoda [...] umorzył przedmiotowe postępowanie odwoławcze uznając, iż odwołujący nie posiadają przymiotu strony. Następnie, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 466/15 - w związku ze skargą A.D.-M., L.M., J.P. i P.P. - uchylono powyższą decyzję Wojewody [...]. W ocenie Sądu, w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę Inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Zwrócono uwagę, że projektowana inwestycja będzie źródłem emisji do środowiska. Fakt, iż nie będzie to emisja ponadnormatywna, co wynika ze stosownych opracowań przedłożonych przez inwestora, nie stanowiło w ocenie Sądu podstawy do odmowy przyznania skarżącym statusu stron postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 945/16 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez J.B. od ww. wyroku WSA w Łodzi. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewoda [...] zwrócił się do Starosty [...] o akta sprawy dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę obiektu magazynowego na działce nr ewid. 33/17. Jednocześnie organ prowadzący postępowanie wystąpił do Burmistrza W. o udzielenie informacji, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów miasta W., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...], nadal obowiązuje w pierwotnym brzmieniu. Następnie, celem ustalenia daty zakończenia robót budowlanych, Wojewoda [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o przekazanie jego rozstrzygnięć dotyczących omawianej inwestycji oraz o wypożyczenie dziennika budowy. W dalszej kolejności organ II instancji wezwał inwestora m.in. do zajęcia stanowiska w zakresie istnienia powiązań technologicznych i funkcjonalnych przedmiotowej inwestycji z zabudową magazynową znajdującą się na terenie działek sąsiednich o nr ewid. 33/17 i 33/18 (w tym dotyczących pochylni prowadzącej z działki o nr ewid. 33/23 do budynku znajdującego się na działce nr ewid. 33/17). Z kolei w dniu 25 lipca 2018 r. do organu wpłynęło pismo A.D.-M. przekazujące kopię wniosku J.B., reprezentującego A z 4 kwietnia 2013 r. o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. w zakresie działek o nr ewid.: 33/19, 33/18, 33/23, 33/22, 33/15 i 33/14. Jak wynika z omawianego pisma, planowana hala miała stanowić rozbudowę istniejącego już zakładu. Odpowiadając na pismo organu, inwestor wskazał, iż brak jest powiązań technologicznych i funkcjonalnych przedmiotowej inwestycji z zabudową magazynową znajdującą się na działce o nr ewid. 33/17 oraz 33/18. Przywołane powyżej dwa obiekty funkcjonują w sposób od siebie niezależny należą do dwóch różnych podmiotów i spełniają odmienne od siebie funkcje. Obiekty posiadają samodzielne przyłącza, m.in. energia elektryczna, kanalizacja, ciepłociąg i inne. Nie są ze sobą w żaden sposób połączone co wprost wynika z projektu budowlanego oraz wydanych stosownych decyzji. W odniesieniu do kwestii pochylni prowadzącej do budynku magazynowego na działce o nr ewid. 33/17, inwestor wyjaśnił, że jest to plac manewrowy związany z obsługą obiektu należącego do firmy B. Na przywołanym placu manewrują pojazdy dostarczające półprodukty niezbędne do montażu prowadzonego w obiekcie zrealizowanym na podstawie zaskarżonej decyzji Starosty [...] z [...]. Po zapoznaniu się z powyższym stanowiskiem inwestora, A.D.-M. wskazała organowi odwoławczemu na istnienie powiązań pomiędzy omawianymi obiektami: "Są to inwestycje bardzo ściśle ze sobą powiązane - w jednym obiekcie magazynowane są kable, które wspólnym placem manewrowym jaki jest pomiędzy halami przewożone są do drugiej hali, gdzie są przetwarzane i obrabiane. Tym samym "pochylnia" - plac manewrowy pełni funkcję związaną z obsługą zarówno firmy B, jak i firmy A. Pomiędzy halami zostało zlikwidowane ogrodzenie, a położona jedna wspólna kostka." Jednocześnie do przesłanego pisma strona załączyła zdjęcia ze strony internetowej inwestora, z których wynika, że prowadzona przez niego działalność jest ściśle związana z funkcjonowaniem A. Wojewoda [...] uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w decyzji z 30 listopada 2018 r. podkreślił, że wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie niniejszej sprawy, stwierdzić należało, że A.D.-M., L.M., J.P. oraz P.P. są stronami przedmiotowego postępowania. W związku z powyższym, odwołania przez nich złożone wymagają rozpatrzenia. Organ zauważył, że w odwołaniach podniesiono brak przeprowadzenia dla omawianej inwestycji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taką ocenę, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. - w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - jeżeli konieczność jej przeprowadzenia została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie, art. 59 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że ww. ocena jest wymagana w przypadku realizacji planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo art. 63 ust. 2 ww. ustawy wskazuje, że brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien wynikać z postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się z kolei do kwestii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołujący wskazują, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, m.in. zabudowę przemysłową lub magazynową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody (co dotyczy przedmiotowej sprawy), przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Taka powierzchnia nie odnosi się do obszaru nieruchomości, na których dane zamierzenie budowlane jest lokalizowane, lecz wyłącznie do tych ich części, które ulegają przekształceniu. Rozważając kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia, organ wskazał, że w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznano również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 , jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie (w tym przypadku powierzchni zabudowy) z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przy kwalifikacji tego typu przedsięwzięć należy również uwzględnić fakt, że do przekształcenia terenu może dojść również w wyniku innych działań niż budowa obiektu budowlanego. Tym samym za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać taką powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wliczyć w to, m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, ramp, innych powierzchni utwardzonych czy obszarów roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie istniejących zadrzewień). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, że sumaryczna powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w ramach realizacji przedsięwzięcia wynosi 6744,84 m2 (działki nr ewid. 33/14, 33/15, 33/22, 33/23 oraz fragmenty działek nr ewid. 295/2 i 190 -Projekt budowlany. Tom 1 - Architektura. Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu, str. 13). Z uwagi na zarzuty Odwołujących w zakresie rozbudowy istniejącego zakładu, organ wojewódzki zweryfikował również powierzchnię, która uległa przekształceniu w ramach decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu magazynowego na działce o nr ewid. 33/17. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że wcześniejsza inwestycja, zatwierdzona decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] (zmieniona następnie rozstrzygnięciami nr [...] z [...] oraz nr [...] z [...]) przewidywała powierzchnię zabudowy projektowanej hali magazynowej wynoszącą 1526 m2 (Projekt budowlany zamienny. Tom 6 - Rysunki zamienne. Uzasadnienie zmian i wykonania rysunków zamiennych - opis technicznych, str. 3) oraz powierzchnię utwardzoną ok. 1000 m2 (Projekt budowlany. Tom 1 - Projekt zagospodarowania terenu. Rysunek 1 - Projekt zagospodarowania terenu) - działki nr ewid. 33/17 i 33/18 - zaprojektowaną na potrzeby A. Wprawdzie łączna powierzchnia zabudowy dla ww. inwestycji nie przekracza 1 ha (9270,84 m2, czyli ok. 0,927 ha), jednak organ zwrócił uwagę na funkcjonalne powiązanie budynku na działce nr ewid. 33/17, służącego m.in. jako łącznik do budynku magazynowego hurtowni A. na działce nr ewid. 175/1. W jego ocenie nie sposób zatem nie zaliczyć do powierzchni zabudowy przedsięwzięcia zabudowanej powierzchni działki o nr ewid. 175/1 oraz jej powierzchni utwardzonej (odpowiednio ok. 800 m2 oraz ok. 1600 m2 - Projekt budowlany. Tom 1 - Projekt zagospodarowania terenu. Rysunek 1 - Projekt zagospodarowania terenu). Mając na uwadze powyższe, powierzchnia zabudowy przemysłowej przeznaczonej do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi 11670, 84 m2, czyli ok. 1,16 ha. Ponadto, jak wynika z wniosku o pozwolenie na budowę z 2005 r., inwestor określił planowane zamierzenie budowlane jako budowę hali magazynowej z łącznikiem na działce nr ewid. 33/17 i 33/18 w powiązaniu z działkami nr ewid. 33/23, 33/19 oraz 175/1. Co więcej, treść decyzji Burmistrza W. o warunkach zabudowy nr 44/05 z 21 marca 2005 r. wskazuje, że obejmowała ona rozbudowę i nadbudowę budynku biurowo-magazynowego na działce nr ewid. 175/1, budowę hali magazynowej na działce nr ewid. 33/17 i 33/18 z łącznikiem oraz rozbudowę i modernizację budynku magazynowego na działce nr ewid. 175/1 i 33/19. Nie jest zatem wykluczone, że do omawianej powierzchni zabudowy zalicza się również przekształconą powierzchnię działki nr ewid. 33/19 oraz powierzchnię zieleni na działce nr ewid. 175/1 (brak informacji, czy powstała w wyniku przekształceń). Jednakże niezależnie od powyższego powierzchnia analizowanej inwestycji wraz z istniejącą zabudową przemysłową na działkach nr ewid. 33/17, 33/18 oraz 175/1 przekroczy wartość progową, tj. 1 ha. Organ II instancji podkreślił, że o tym, czy przedmiotem niniejszego postępowania jest przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyduje możliwość oceny kwalifikacji ww. inwestycji jako jednego przedsięwzięcia - art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Wojewoda [...] wyjaśnił, że organ I instancji nie dokonał ustaleń i analizy co do wzajemnych powiązań pomiędzy planowanym przedsięwzięciem a już istniejącym zakładem. Tymczasem już projekt budowlany wskazuje na to, że takie powiązanie występuje. Także przeznaczenie (magazynowe) planowanego obiektu może sugerować funkcjonalny związek z istniejącym ją halą magazynową, i to niezależnie od tego, że realizowany jest przez inny podmiot. Przedstawione okoliczności uniemożliwiają pozostawienie decyzji organu I instancji w obrocie prawnym. W związku z powyższym, istnieje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...]. W ocenie organu odwoławczego rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, organ I instancji powinien zobowiązać inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Następnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, przeprowadzić ponowne postępowanie w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności zwracając uwagę na zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, oraz wydać stosowne rozstrzygnięcie. Równocześnie organ odwoławczy dodał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym Starosta [...] zobowiązany będzie uwzględnić fakt, że firma B zakończyła wykonywanie indywidualnej działalności gospodarczej z dniem 31 marca 2018 r., o czym inwestor nie poinformował organu prowadzącego postępowanie. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] A Spółka z organiczną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucając: - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w istocie uchylenie się przez Wojewodę [...] od merytorycznego rozpoznania sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie się przez Wojewodę [...] od dokonania wszechstronnej i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie za priorytetowe twierdzeń odwołujących w zakresie powiązań technologicznych i funkcjonalnych oraz oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Skarżąca w sprzeciwie wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." – rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl przywołanego art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oceniając w przedstawionym wyżej kontekście normatywnym legalność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji sąd uznał, że spełnia ono wymogi cytowanych przepisów. Po pierwsze poza sporem na obecnym etapie postępowania pozostaje okoliczność pozbawienia udziału w postępowaniu A.D.-M., L.M., J.P. i P. P. Wynika ona z prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 466/15, od którego skargę kasacyjną J.B. oddalono wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 945/16. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, muszą respektować treść prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to, że sądy obu instancji stwierdziły istotne naruszenie przepisów postępowania, skutkujące koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zawierającego owo uchybienie. W tym stanie rzeczy spełnienie pierwszej przesłanki zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. nie może budzić żadnych wątpliwości. Przechodząc do badania spełnienia przez zaskarżoną decyzję drugiej z wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek należy zauważyć, że i w tym zakresie wypowiedział się WSA w Łodzi w cytowanym wyroku z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 466/15 stwierdzając między innymi: "Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że ich ocena na obecnym etapie postępowania sądowego jest przedwczesna. Zarówno bowiem kwestia prawidłowości sporządzonej analizy akustycznej, jak i podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty, związane kumulacją oddziaływań w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.), winny być przedmiotem uprzedniej analizy organów administracji w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nieprzeprowadzenie zaś przez organy koniecznego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, czyni niemożliwym ustosunkowanie się do podnoszonych zarzutów na etapie postępowania sądowego." Również zatem i w tym zakresie moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu wynikająca z art. 170 p.p.s.a. jest oczywista. Dopiero w tak zaznaczonym kontekście należy odczytywać treść zaskarżonej decyzji, w której, odnosząc się do treści § 3 ust. 1 punkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wprost zaznaczono, że wprawdzie "łączna powierzchnia zabudowy dla ( ... ) inwestycji nie przekracza 1 ha ( .... ), jednak należy zwrócić uwagę na funkcjonalne powiązania budynku na działce nr ewid. 33/17, służącego m. in. jako łącznik do budynku magazynowego hurtowni firmy A na działce nr ewid. 175/1. Nie sposób zatem nie zaliczyć do powierzchni zabudowy przedsięwzięcia zabudowanej powierzchni działki o nr ewid. 175/1 oraz jej powierzchni utwardzonej. ( .... ). Mając na uwadze powyższe, powierzchnia zabudowy przemysłowej przeznaczonej do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi 11670 m2, czyli ok. 1,16 ha". W świetle powyższego cytatu rację przyznać należy organowi odwoławczemu wywodzącemu w odpowiedzi na skargę, że organ I instancji winien wyjaśnić kwestię dotyczącą powiązań między istniejącą zabudową w celu upewnienia się, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji za uprawnione uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że przesłanką rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji nie jest brak odniesienia się przez organ I instancji do kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko lecz brak postępowania wyjaśniającego w tej materii. Na obecnym etapie postępowania wyrazić należy pogląd, że przekazany do wyjaśnienia zakres postępowania dotyczący ewentualnego oddziaływania na środowisko ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co za tym idzie, w ocenie sądu, spełnione zostały obie przesłanki art. 138 § 2 k.p.a., a więc zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem a organ II instancji był uprawniony do jej wydania. W związku z treścią skargi wyrazić należy pogląd, że rozpoznając zasadność sprzeciwu sąd administracyjny nie ma możliwości dokonania oceny czy przedmiotowa inwestycja wymaga wydania tzw. decyzji środowiskowej. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się bowiem do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a nie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 1 punkt 1 w związku z art. 138 § 2 oraz art. 80 k.p.a. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. IB