II SA/Łd 211/06

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie : Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant : asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. II SA/Łd 211/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 104 , art. 108 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 16, art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2003r. Nr 28 poz. 2255 ze zm.), Zarządzenia Nr 2958/IV/05 Prezydenta Miasta Ł, z dnia [...] w sprawie upoważnienia pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. do prowadzenia postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych, a także do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach Prezydent Miasta Ł. przyznał W.R. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł. miesięcznie na okres od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 28 lutego 2007 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła żona W. R.– L. R. W uzasadnieniu L. R. podniosła, iż nie została poinformowana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o złożeniu dokumentów w Urzędzie Miasta w odpowiednim czasie. Nadto zasiłek opiekuńczy przysługujący W. R. został jej wypłacony do sierpnia 2005 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.Dz.U. z 2001r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), art. 16 ust. 1 i 2, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2 w związku art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2003r. Nr 28 poz. 2255 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że W. R. jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i niezdolną do samodzielnej egzystencji, okresowo do lutego 2007 r. Z uwagi na powyższe uprawniony jest do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego i według oświadczenia złożonego przez żonę – L. R. świadczenie to miał przyznane i wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Ł. – G. do sierpnia 2005 r. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ wypłacający w poprzednim okresie zasiłkowym zasiłek pielęgnacyjny winien poinformować osoby zainteresowane o zmianie podmiotu realizującego świadczenie. W materiale dowodowym zebranym w sprawie brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, iż osoby zainteresowane wiedziałyby gdzie i w jakim terminie składać nowe wnioski o wypłatę zasiłku. Zdaniem Kolegium fakt pobierania przez W. R. zasiłku pielęgnacyjnego w okresie poprzednim, jak i fakt przyznania zasiłku w kolejnym okresie jest jego kontynuacją, co organ I instancji winien wziąć pod uwagę rozpatrując przedmiotową sprawę. L. R. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż nie została poinformowana o zmianie podmiotu wypłacającego wnioskowane świadczenie nadto, iż w poprzednim okresie zasiłek pielęgnacyjny był przyznany do miesiąca sierpnia 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.wniosło o jej oddalenie. Kolegium podniosło, iż zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. uchyliło i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na brak dowodów powiadomienia o zmianie podmiotu realizującego świadczenie (wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego). Zarzut ten jak wskazało Kolegium , podnoszony był przez skarżącą zarówno w odwołaniu od decyzji I instancji jak i w skardze do sądu administracyjnego. Ponadto Kolegium wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznająca W.R. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł. Miesięcznie na okres od 1 listopada 2005 r. do 28 lutego 2007 r. Decyzję tą L. R. otrzymała po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia 25 stycznia 2006 r. W dniu 6 kwietnia 2006 r. skarżąca złożyła w sądzie pismo, w którym cofnęła skargę w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści tego przepisu wynika ogólna zasada, na mocy której skarżący może rozporządzać skutecznie wniesioną przez siebie skargą i ewentualna rezygnacja z rozpoznania skargi przez Sąd, jest co do zasady dla Sądu wiążąca. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie należy uznać, iż cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Skarżąca skutecznie złożyła oświadczenie woli o cofnięciu skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie powołanych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.