II SA/Łd 211/11

Dnia 19 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA: Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filii Ł.-W., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., odmówił S. S. zmiany decyzji nr [...] z dnia [...], wydanej w przedmiocie przyznania od dnia 1 grudnia 2008 r. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, ustalonego treścią decyzji nr [...] z dnia [...]. - określającej wysokość zasiłku stałego na kwotę 290,57 zł. miesięcznie. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, iż w dniu 20 lipca 2010 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 27 lipca 2010 r. strona sprecyzowała, że wniosek dotyczy zmiany wysokości uprzednio przyznanego świadczenia. Organ wskazał, iż na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, że jedyną zmianą jaka zaszła w sytuacji finansowej skarżącego, jest zmniejszenie od czerwca 2010 r. wysokości dodatku mieszkaniowego. Podkreślił, iż decyzją nr [...] z dnia [...] przyznane zostało stronie od dnia 1 grudnia 2008 r. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, a decyzją nr [...] z dnia [...] wysokość zasiłku stałego została ustalona na kwotę 290,57 zł. miesięcznie. Organ podniósł, iż dochodem będącym podstawą do wyliczenia wysokości zasiłku stałego był dodatek do wydatków mieszkaniowych wynoszący 186,43 zł. miesięcznie, a obecna wysokość dodatku do wydatków mieszkaniowych została ustalona na 175,25 zł. miesięcznie. Różnica w posiadanym dochodzie będącym podstawą do wyliczenia wysokości świadczenia wynosi więc 11,18 zł. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 106 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej: "zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie." Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł., a 10% tego kryterium to 47,70 zł. Zdaniem organu nie zaszły więc w sytuacji materialnej skarżącego zmiany, które dawałyby podstawę do zmiany wysokości zasiłku stałego. Od decyzji organu I instancji S. S. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, a jej uzasadnienie "jest pokrętne i wskazuje, że nosi znamiona dowolności". W ocenie skarżącego, decyzja mija się z prawdą i nie wyjaśnia wielu istotnych kwestii i dlatego pozostawienie jej w takiej formie byłoby rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż z akt sprawy wynika, że Pan S. S. mieszka w blokach w 2 pokojowym mieszkaniu + kuchnia, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Obecnie utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 290,57 zł, zasiłku okresowego w wysokości 20 zł. oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 175,25 zł. Aktualna wysokość dochodu na osobę w rodzinie wynosi zatem 485,82 zł. Organ zaznaczył, iż strona zwróciła się do organu I instancji o zmianę decyzji przyznającej zasiłek stały w wysokości 290,57 zł. miesięcznie w związku ze zmianą wysokości dodatku mieszkaniowego, który od 1 czerwca 2010 r. wynosi: 175, 25 zł., zamiast dotychczasowej kwoty: 186,43 zł. Kolegium podniosło, iż różnica w posiadanym przez Pana S. S. dochodzie wynosi 11,18 zł., a zgodnie z brzmieniem art. 106 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej, zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10 % odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 477,00 zł., a 10% tej kwoty to 47,70zł. Oznacza to, zdaniem organu, iż różnica w dochodzie S. S. jest mniejsza niż dopuszczalna kwota zmiany dochodu i nie wpływa na wysokość przyznanego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało zatem rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. podniósł, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że S. S. skargi nie podpisał, a przypadku nie podzielenia takiego poglądu - o oddalenie skargi z uwzględnieniem argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie zaznaczyć należy, iż Sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na jej niepodpisanie przez skarżącego. Omawiany brak formalny skargi został bowiem przez stronę uzupełniony w wyznaczonym przez Przewodniczącego Wydziału II terminie, zatem nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Stosownie natomiast do treści art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej - za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszając o: 1. miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2. składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3. kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Ponadto, w myśl art. 8 ust. 4 powołanej wyżej ustawy, do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1. jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2. zasiłku celowego; 3. pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4. wartości świadczenia w naturze; 5. świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje: 1. pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2. pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Natomiast zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 ww. ustawy, zasiłek stały ustala się w wysokości: 1. w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy miedzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 477 zł miesięcznie: 2. w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Z akt sprawy wynika, że S. S. wystąpił w dniu 20 lipca 2010r. z wnioskiem o zmianę wysokości przyznanego zasiłku stałego, z uwagi na zmniejszenie dochodu stanowiącego podstawę do wyliczenia świadczenia, wynikającą z obniżenia przysługującej mu kwoty dodatku mieszkaniowego. Świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego zostało skarżącemu przyznane od dnia 1 grudnia 2008r. decyzją nr [...] z dnia [...], a decyzją nr [...] z dnia [...] wysokość zasiłku stałego została ustalona na kwotę 290,57 zł. miesięcznie. Dochodem będącym podstawą do wyliczenia wysokości zasiłku stałego był dodatek mieszkaniowy w kwocie 186,43 zł. miesięcznie. Obecna wysokość dodatku do wydatków mieszkaniowych strony została ustalona na kwotę 175,25 zł. miesięcznie. Różnica w posiadanym dochodzie, będącym podstawą do wyliczenia wysokości świadczenia wynosi zatem 11,18 zł. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 106 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej: "zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie." Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł., a 10% tego kryterium to 47,70 zł. Słuszne zatem, w ocenie Sądu, organy przyjęły, iż nie zaszły w sytuacji materialnej skarżącego zmiany które dawałyby podstawę do zmiany wysokości zasiłku stałego, przyznanego decyzją z dnia [...], w wysokości ustalonej decyzją z dnia [...]. Z uwagi na powyższe, zaskarżona do Sądu decyzja zgodna jest z powołanymi na wstępie rozważań przepisami prawnymi. Warto jednocześnie zaznaczyć, że skarżący, zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak również w skardze do sądu, zarzucił organom naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, bez wskazania jednak konkretnych uchybień, jakie w jego ocenie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie kwestionował również ustaleń faktycznych dokonanych przez organ oraz sposobu wyliczenia przysługującej mu kwoty zasiłku stałego. Zawarty w skardze zarzut rażącego naruszenia prawa także nie został przez stronę rozwinięty i poparty argumentami, a Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej do niego decyzji nie stwierdził, aby naruszała ona przepisy prawa materialnego czy też procesowego w sposób rażący lub w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona.