II SA/Łd 2136/01

Dnia 26 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. II SA/Łd 2136/01 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku G. i M. G., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 19 i 21. Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła M. T. Autorka odwołania stwierdziła, że realizacja planowanej inwestycji poważnie ogranicza jej uprawnienia jako właściciela lokalu mieszkalnego na sąsiedniej posesji przy ul. B 52, zostanie bowiem zamurowane okno jej mieszkania. Spowoduje to znaczne zacienienie jej mieszkania, którego pozostałe okna wychodzą na "podwórze – studnię" i nie dają wystarczająco dużo światła. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która określa zasady i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku jego braku – z przepisami szczególnymi. Organ II instancji przywołał art. 40 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ww. przepisami ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie decyzji prezydenta miasta na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie może odmówić inwestorowi wydania takich ustaleń, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu i uwzględnia ochronę interesu osób trzecich. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja w żaden sposób nie narusza prawa własności. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie obowiązującego planu miejscowego. Określa ona ponadto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że wykładnia tekstu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla omawianego obszaru umożliwia realizację tej konkretnej inwestycji na tym konkretnym gruncie. Oznacza to, że zamierzona przez inwestora budowa dwóch budynków mieszkalnych z usługami w parterze jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego m. Ł. Ta z kolei okoliczność stanowi podstawę do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Na decyzję z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła M. T. Autorka skargi, przy użyciu argumentów powołanych już we wcześniejszym odwołaniu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny podniosła, że w planowana inwestycja pozbawi ją dopływu światła słonecznego przez najbardziej nasłonecznione okno. Dodała, że gdyby wiedziała o planowanej inwestycji w momencie wykupu mieszkania, tj. w kwietniu 2001 r., nie zdecydowałaby się na zakup. Podniosła, iż sporne okno istniało już w 1982 r., gdy wprowadziła się do mieszkania. Z faktu, iż nie poinformowano jej o ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w 1993 r. skarżąca wciąga wniosek, iż w momencie wykupu przez nią mieszkania inwestycja była już zaplanowana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. W piśmie Urzędu Miasta Łodzi Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia 13 maja 2004 r. zawarta została informacja, że w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ważna do dnia 17 sierpnia 2002 r.) nie został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest stosunek materialnoprawny, skonkretyzowany w treści decyzji administracyjnej zaskarżonej do sądu, jak również sam przebieg postępowania, które w efekcie doprowadziło do załatwienia sprawy w formie decyzji. Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu. Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej skargą decyzji. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Między innymi bezprzedmiotowość orzekania przez sąd w danej sprawie będzie zachodziła wówczas, gdy stosunek materialnoprawny, regulowany kwestionowaną decyzją, ustanie. Sytuacja taka zaistniała właśnie w przedmiotowej sprawie. Na skutek utraty w sierpniu 2002 r. ważności decyzji o warunkach zabudowy i niezłożenia wniosku o pozwolenia na budowę, upadła konieczność rozstrzygania o zasadności zaskarżonego aktu. Nie ma przy tym znaczenia, czy przy wydawaniu decyzji załatwiającej sprawę merytorycznie, organy administracyjne naruszyły prawo, czy też nie. Z chwilą ustania stosunku prawnego regulowanego decyzją, brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w postanowieniu.