II SA/Łd 214/16

Dnia 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. W., J. W., J. W. i A. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi Ł. W., J. W., J. W. i A. N. na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 listopada 2015 r. nr XVIII/191/2015 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. A. P. Ł. W., J. W., J. W. i A. N. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 listopada 2015 r. nr XVIII/191/2015 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnosząc o jej uchylenie oraz wstrzymanie jej wykonania. Skarżący wywiedli, że niewstrzymanie wykonania uchwały spowoduje, że władze miasta uchwalą projektowany plan, to z kolei spowoduje konieczność zaskarżenia kolejnej uchwały i odsunie na czas nieokreślony uzyskanie przez Ł. W. pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę projektowanych kurników oraz możliwość dysponowania swoją nieruchomością przez pozostałych skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący domagają się od sądu ochrony tymczasowej, nie przedstawiając jednak żadnych konkretnych okoliczności, uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Skarżący nie sprecyzowali bowiem, jakie konkretnie trudne do odwrócenia dla nich skutki, czy też jakie konkretnie dla nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wiąże się z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta na postawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 199) nie jest aktem prawa miejscowego. Wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o przyszłym kształcie planu miejscowego, a jej intencyjne zapisy nie są wiążące dla rozwiązań przyjętych w przyszłym planie (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13). Oznacza to, że jedynym skutkiem prawnym jakie wywołuje tego rodzaju uchwała jest możliwość prowadzenia przez organ administracyjny procedury zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka uchwała nie nakłada zatem żadnych prawnomaterialnych praw i obowiązków po stronie obywateli, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Tym samym nie wywołuje skutków w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wyniku jej uchwalenia można jedynie mówić o skutkach formalnoprawnych, w tym pojawieniu się uprawnienia obywateli do brania czynnego udziału w procedurze planistycznej na warunkach jakie przewiduje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 17 pkt 11, art. 18) (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II OZ 883/15 oraz z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt II OZ 73/15 – dostępne na stronie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżona uchwała jako akt inicjujący postępowanie planistyczne niewątpliwie nie kształtuje sytuacji prawnej skarżących, przede wszystkim zaś nie nakłada nań żadnych obowiązków. Nie może zatem korzystać z ochrony tymczasowej, ponieważ brak jest podstaw do twierdzenia, że jej wykonanie może powodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki. Z tych wszystkich powodów sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. A. P.