II SA/Łd 216/20

Dnia 18 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 roku wniosku P. N. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 roku, sygn. akt II SA/Łd 216/20 w sprawie ze skargi P. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...], znak: [...] w przedmiocie przekazania do ponownego rozpoznania sprawy zwrotu podania dotyczącego wykonania robót na nieruchomości p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 roku, sygn. akt II SA/Łd 216/20. d.c. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 216/20, wydanym po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę P. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...], znak: [...], w przedmiocie przekazania do ponownego rozpoznania sprawy zwrotu podania dotyczącego wykonania robót na nieruchomości. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. P.N. wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 3 czerwca 2020 r., wskazując, że Sąd nie orzekł o całości skargi, bowiem – po pierwsze – nie rozpoznał i nie wyjaśnił, czy Przedsiębiorstwu A Sp. z o.o. przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Zdaniem skarżącego, należy uzupełnić wyrok w tej kwestii, gdyż to Sąd na str. 9 stwierdził, że złożone zawiadomienie dotyczyło żądania przeprowadzenia kontroli zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to istotne dla sprawy, gdyż wskazane Przedsiębiorstwo nie było stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w 2015 r., jak również nie posiadało prawa do nieruchomości. Po drugie – zdaniem skarżącego – Sąd nie rozpoznał skargi i nie wyjaśnił zarzutu nielegalnego wtargnięcia pracownika Przedsiębiorstwa na teren nieruchomości w obrębie prowadzonej na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 30 marca 2004 r. budowy, czym Sąd dał przyzwolenie na popełnianie przestępstw. W ocenie skarżącego, żaden pracownik nie posiadał prawa wejścia lub wjazdu na nieruchomość, zarówno udzielonego przez właścicieli nieruchomości oraz jakąkolwiek instytucję publiczną. Zdaniem skarżącego, Sąd nie rozpoznał skargi w zakresie zarzutu dotyczącego zgłoszenia dokonanego przez Przedsiębiorstwo, który nastąpił w wyniku nielegalnego wtargnięcia pracownika tego Przedsiębiorstwa i wykonywania zdjęć bez zgody i wiedzy właściciela nieruchomości, którymi to zdjęciami posługiwano się dla własnych celów i korzyści. Skarżący podkreślił przy tym, że na złożony wniosek właściciela nieruchomości Przedsiębiorstwo A nie chciało ujawnić osoby, która nielegalnie wtargnęła na prywatną nieruchomość, a której dane były niezbędne właścicielowi nieruchomości do złożenia zawiadomienia organom ścigania o popełnienie przestępstwa. W ocenie skarżącego, wtargnięcie na prywatną nieruchomość przez pracownika przedsiębiorstwa, który nie posiada ustanowionego prawa do wejścia i wjazdu na dziłakę nr 16/1 i 16/2, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w P. w sprawie [...], stanowi o przestępstwie w rozumieniu kodeksu karnego. Skarżący podniósł przy tym, że Sąd przed wydaniem wyroku został poinformowany o tym fakcie w uzupełnieniu skargi z dnia 30 marca 2020 r. i tym samym nie rozpoznał sprawy właściwie, pomijając świadomie ten fakt w orzeczeniu. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, Sąd pominął lub w bliżej nieznanym skarżącemu celu nie rozpoznał skargi w zakresie przeprowadzonych czynności i ustaleń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Sąd oparł się jedynie na rozpoznaniu użytej (niewłaściwej) argumentacji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który pominął szereg ustaleń organu I instancji. To organ pierwszej instancji dokonał ustaleń na podstawie przeprowadzonych przez inspektorów oględzin, stwierdzając, że inne prace ziemne poza wyznaczonym terenem pod budowę nie mają nic wspólnego z robotami budowlanymi. Niewątpliwie decyzja organu pierwszej instancji dowiodła, że prace ziemne były wykonane zgodnie z prawem. W ocenie skarżącego, nie można również pomijać w rozpoznaniu sprawy stanu faktycznego nieruchomości, jaki istniał przed wyrównaniem terenu. Faktem bowiem jest, że przedmiotowa nieruchomość została zakupiona od Skarbu Państwa i była to nieruchomość o bardzo nierównej powierzchni, co potwierdzają mapy z zasobu geodezji. Z map tych wynika, że różnica w nierównej powierzchni tej nieruchomości wynosiła ok. 2,5 m. Istotnym, w ocenie skarżącego, jest również fakt wykrycia przez obecnego właściciela, podczas wykonywania prac ziemnych i porządkowych, zakopanego gruzu budowalnego, częściowo wystającego i widocznego na zdjęciach oraz dostępnych ortofotomapach, który uniemożliwiał swobodne korzystanie z nieruchomości. Nadto skarżący podniósł, że w dokumentacji oferty sprzedaży tej nieruchomości w 2004 r., przygotowanej przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział w Ł., nie ma informacji, że w tym samym roku co oferta sprzedaży wybudowano pod ziemią kanał wód popłucznych. Jego zdaniem, nie było również informacji dotyczącej wielu innych ograniczeń prawnych dotyczących tej nieruchomości, które wyszły na jaw w późniejszym czasie. Nieruchmość ta w dniu sprzedaży, w jego ocenie, posiadała ukryte wady. Ponadto, zdaniem skarżącego, w sprawie nie można pominąć faktu, że ww. Przedsiębiorstwo wybudowało kanał na nieruchomości niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę kanału nr [...] z dnia 30 marca 2004 r., zatem tylko w tym przedmiocie Przedsiębiorstwo to może posiadać przymiot strony postępowania na podstawie art. 28 ustawy Prawo budowalne, zaś do innej części nieruchomości nie ma takiego prawa. W konkluzji skarżący stwierdził, że Sąd rozpoznał sprawę ogólnikowo i wybiórczo, czym dopuścił się nierzetelnego rozpoznania sprawy, działając tym samym na niekorzyść skarżącego. Z tych powodów skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku i wstrzymanie jego wykonania. Pismem z dnia 21 września 2020 r. uczestniczka postępowania – W. N. poparła wniosek skarżącego o uzupełnienie wyżej wskazanego wyroku z dnia 3 czerwca 2020 r., podzielając w pełni argumentację skarżącego zawartą w tym wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 1 października 2020 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 61 § 3 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.", odrzucił wniosek P. N. z dnia 10 sierpnia 2020 roku o wstrzymanie wykonania wyroku do czasu rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 roku, sygn. II SA/Łd 216/20. Następnie w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem z dniem 17 października 2020 r. dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym oraz treścią zarządzenia Nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym - zarządzeniem z dnia 21 października 2020 r. wyznaczony w niniejszej sprawie termin rozprawy na dzień 18 listopada 2020 r. został odwołany. W związku z powyższym w wykonaniu zarządzenia z dnia 29 października 2020r. strony i uczestnicy postępowania zostali poinformowani, że niniejsza sprawa zostanie rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w składzie trzyosobowym wyznaczonym do orzekania na rozprawie w dniu 18 listopada 2020 r. Jednocześnie strony i uczestnicy postępowania zostali poinformowani o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko strony i ewentualnego uzupełnienia argumentacji. Pismem z dnia 9 listopada 2020 r. uczestnik postępowania - Przedsiębiorstwo A Spółka z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, przedstawiając stanowisko w sprawie, wniosła o oddalenie wniosku o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku, wskazując na niezasadność przedmiotowego wniosku w niniejszej sprawie. Ponadto pełnomocnik Spółki wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika postępowania kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 9 listopada 2020 r. (data wpływu do Sądu: 17 listopada 2020 r.) skarżący wniósł o odroczenie rozpoznania sprawy do czasu możliwości zapoznania się w siedzibie Sądu z aktami sprawy przekazanymi przez organ i wskazania, jakich dokumentów brakuje. Z informacji, jaką uzyskał w Wydziale Informacji Sądowej wynika bowiem, że od dłuższego czasu nie możliwości zapoznania się z aktami sprawy ze względu na pandemię koronawirusa. Skarżący podniósł przy tym, że z treści wydanego wyroku wynika, iż w aktach sprawy brakuje dokumentów, które są istotnym dowodem w sprawie uzupełnienia wyroku, potwierdzających wcześniejszy i obecny stan faktyczny nieruchomości oraz dokumentów potwierdzających prawa do tej nieruchomości innych podmiotów. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2020 r. - wobec treści zarządzenia z dnia 21 października 2020 r. i z dnia 28 października 2020 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie postępowania uproszczonego - zarządzono o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o odroczenie rozpoznania sprawy w dniu 18 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 r. podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze – jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie – jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 r. z zachowaniem powyższego terminu. Jednak, argumentacja wniosku o uzupełnienie wyroku wskazuje, że skarżący w istocie wnosi o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, a nie samego wyroku. Należy zatem zauważyć, że tego typu wniosku przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., s. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2011, s. 561). Uzasadnienie bowiem podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., sygn. II OZ 1361/07, wszystkie powołane uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie jest jednoznaczne i wskazuje, że z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika uprawnienie stron do wystąpienia o uzupełnienie uzasadnienia wyroku. Wniosek oparty na art. 157 § 1 p.p.s.a. może jedynie dotyczyć samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku (postanowienia), a nie jego uzasadnienia (por. postanowienia NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. I OSK 1664/06; z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., sygn. II OSK 27/08; z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. II OZ 608/05; z dnia 28 października 2010 r., sygn. II FSK 735/09). Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Łd 216/20, Sąd uznał za niezasadny, co skutkowało jego oddaleniem. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględniania wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie kreuje bowiem podstaw w zakresie zasądzenie tychże kosztów zastępstwa na rzecz uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 157 § 1 i art.160 w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. dc