II SA/Łd 217/03

Dnia 26 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi E.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki hali magazynowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz E.J. kwotę 270,00 (dwieście siedemdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania. Sygn akt II SA/Łd 217 / 03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [...] ([...]) z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. – na podstawie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E.J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] (znak [...]), nakazującej E.J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Z.P.H. A z siedzibą w D., dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej hali magazynowej (oznaczonej w załączniku do protokółu z przeprowadzonych oględzin nr VIII), usytuowanej na nieruchomości położonej w D. przy ulicy B 68 na działkach o numerach ewidencyjnych 597/1 i 597/2 – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż mieszkańcy ulic: B, C, D, E, F i G w D. złożyli w dniu 14 sierpnia 2002 roku w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P. wniosek o zbadanie zgodności z przepisami prawa budowlanego, planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymogami ochrony środowiska, inwestycji polegającej na rozbudowie wytwórni win A. Dodatkowo pismem z dnia 26 sierpnia 2002 roku organ nadzoru budowlanego poinformowany został o popełnieniu przez firmę A samowoli budowlanej polegającej na budowie stalowych hal magazynowych na działce położonej przy ulicy B 68 w D. bez pozwolenia na budowę. W następstwie powyższych doniesień organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie, wyznaczając termin wizji lokalnej. W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 10 września 2002 roku stwierdzono, iż w D. na działkach o numerach ewidencyjnych 597/1 i 597/2 wybudowana została przez E.J. –właściciela Z.P.H. A w D. – bez pozwolenia na budowę – hala magazynowa (oznaczona w załączniku do protokołu z przeprowadzonych oględzin numerem VIII) wyposażona w regały wysokiego składowania. W toku postępowania inwestor przedłożył wydaną przez Starostę Powiatu [...] decyzję z dnia [...], Nr [...] o pozwoleniu na budowę stalowych hal magazynowych wraz z przebudową wewnętrznego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej na przedmiotowej nieruchomości. Jak ustalił to organ nadzoru budowlanego decyzja ta, wobec złożenia odwołania, w dniu oględzin "była nieprawomocna". Ustalono również, że budowa rozpoczęta została w czerwcu 2002 roku bez dziennika budowy i bez nadzoru kierownika budowy. W oględzinach nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania i dlatego organ I instancji, aby zapewnić im czynny udział w prowadzonym postępowaniu stosownie do przepisu art.10 par.1 k.p.a., poinformował o możliwości zapoznania się z dokonanymi ustaleniami oraz wniesienia uwag i zastrzeżeń. W ramach postępowania wyjaśniającego organ I instancji wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] pismem z dnia 23 września 2002 roku z prośbą o udostępnienie między innymi dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją z dnia [...] (znak [...]) wydaną przez Starostę Powiatu [...]. Dokumenty te zostały przekazane do organu nadzoru budowlanego przy piśmie z dnia 25 września 2002 roku W toku dalszego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. pismem z dnia 26 września 2002 roku zawiadomił strony o wyznaczonym na dzień 9 października 2002 roku terminie wizji lokalnej na nieruchomości przy ulicy S. 68 w D. Pismem z dnia 2 października 2002 roku [...] Urząd Wojewódzki w Ł. Wydział Rozwoju Regionalnego poinformował organ nadzoru budowlanego I instancji, że prowadzone jest postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] (znak [...]) udzielającej E.J. pozwolenia na budowę stalowych hal magazynowych wraz z przebudową wewnętrznego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działkach nr 597/1 i 597/2, na terenie zakładu A w D. Organ ten zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. jako do organu nadzoru budowlanego o przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W dniu 9 października 2002 roku przeprowadzono kolejne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w których oprócz przedstawicieli nadzoru budowlanego brali udział: E.J. – właściciel firmy Z.P.H. A w D., Z.B. – dyrektor ds. techniczno – administracyjnych Z.P.H. A w D. oraz P.P. – właściciel biura projektowego. W wyniku oględzin potwierdzono ustalenia dotyczące terminu rozpoczęcia budowy hali magazynowej oznaczonej nr VIII, która objęta była pozwoleniem na budowę z dnia [...]. Z.B. oświadczył do protokołu, że budowę przedmiotowej hali magazynowej rozpoczęto w czerwcu 2002 roku i zakończono we wrześniu 2002 roku. Do wykonania pozostały drobne roboty wykończeniowe; nie wykonano nawierzchni drogowych objętych pozwoleniem. Ponieważ i w oględzinach nie brały udziału wszystkie strony postępowania, również i tym razem organ nadzoru budowlanego I instancji, aby zapewnić im czynny udział w prowadzonym postępowaniu stosownie do przepisu art.10 par.1 k.p.a. poinformował o możliwości zapoznania się z dokonanymi ustaleniami oraz wniesienia uwag i zastrzeżeń. W dniu 21.10.2002 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P. wpłynął wniosek Z.B. o dokonanie w protokole z przeprowadzonych oględzin z dnia 9 października 2002 roku następującej korekty w sprawie daty rozpoczęcia budowy przedmiotowej hali: "budowa budynku nr VIII rozpoczęła się z początkiem sierpnia, a nie w lipcu, jak pierwotnie oświadczyłem". W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] (znak [...]) udzielającą E.J. pozwolenia na budowę hal magazynowych wraz z przebudową wewnętrznego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działkach nr 597/1 i 597/2, na terenie zakładu A w D. przy ulicy B 68 i umorzył postępowanie przed organem administracji architektoniczno – budowlanej I instancji. Podstawą takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż inwestor rozpoczął budowę "przed otrzymaniem prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę", co skutkuje dla organu administracji architektoniczno – budowlanej utratą kompetencji do orzekania w tej sprawie na rzecz organu nadzoru budowlanego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał na podstawie art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm..), decyzję z dnia [...], Nr [...] (znak [...]) nakazującą E.J. przymusową rozbiórkę samowolnie wybudowanej hali magazynowej. Od powyższej decyzji E.J. złożył odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. podnosząc, iż rozpoczęcie robót nastąpiło w sierpniu 2002 roku, około 20 dni po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i hale magazynowe wzniesione zostały zgodnie z dokumentacją, która była podstawą tej decyzji. Skarżący wnosił w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż rozbiórka magazynu wyrobów gotowych spowoduje spadek możliwości sprzedaży, co może doprowadzić do upadku przedsiębiorstwa i zwolnień pracowników. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy uznał, że zaskarżona decyzja nakazująca przymusową rozbiórkę obiektu wydana została prawidłowo i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 28 Prawa budowlanego z 1994 roku roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30 tejże ustawy. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest hala magazynowa, której budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż inwestor nie został zwolniony z tego obowiązku na mocy przepisu art. 29 tejże ustawy, który wymienia enumeratywnie obiekty i roboty budowlane, które mogą być prowadzone bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę i tym samym nie są uznawane za samowolę budowlaną. Organ skonstatował, iż z postępowania przeprowadzonego przez [...] Urząd Wojewódzki w [...], Wydział Rozwoju Regionalnego, dotyczącego odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowej hali magazynowej wynika, że powyższa decyzja "nigdy nie stała się prawomocna", została natomiast uchylona, a postępowanie w sprawie udzielonego pozwolenia zostało umorzone. W tej sytuacji organ stwierdził, że inwestor rozpoczął budowę hali magazynowej oznaczonej nr VIII na działkach nr 597/1 i 597/2 na terenie zakładu A w D. "nie posiadając prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę". W ocenie organu naruszony zatem został przepis art. 28 prawa budowlanego z 1994 roku. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego zobowiązany był wydać, na podstawie art. 48 prawa budowlanego z 1994 roku decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu. W razie stwierdzenia samowoli budowlanej nakazanie rozbiórki jest obligatoryjne i organ nie może uchylić się od wydania takiej decyzji. Działania organów nadzoru budowlanego w stosunku do samowoli budowlanych zostały całkowicie pozbawione elementów cennych. Działania te ograniczają się jedynie do ustalenia czy udzielone zostało pozwolenie na budowę lub dokonane zgłoszenie. Odnosząc się do wniesionego odwołania organ odwoławczy podniósł, iż argument inwestora o rozpoczęciu robót budowlanych po upływie około 20 dni od uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Od decyzji tej bowiem wniesione zostało odwołanie, o czym strony postępowania były powiadomione pismem przekazującym to odwołanie do organu II instancji. Należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 130 par. 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wydanie decyzji. W wyniku postępowania odwoławczego decyzja o pozwoleniu na budowę hali magazynowej oznaczonej .nr VIII została uchylona, a zatem należy stwierdzić, że inwestor nigdy nie posiadał "prawomocnej decyzji" o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego również argument dotyczący konieczności zwolnień pracowników nie może być podstawą do zmiany rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu art. 48 prawa budowlanego z przyczyn wymienionych w niniejszym uzasadnieniu. W dniu 13 lutego 2003 roku E.J. wniósł do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając "nieścisłości i wady formalne i prawne". Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę jednej hali magazynowej, podczas gdy decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła dwóch stalowych hal magazynowych. Skarżący podniósł, iż roboty budowlane rozpoczęły się z końcem sierpnia 2002 roku, czyli po okresie niezbędnym do "uprawomocnienia się decyzji" o pozwolenie na budowę z dnia [...] wydanej przez Starostwo Powiatowe w [...]. Natomiast pismo informujące skarżącego o wniesionym odwołaniu dotarło do niego w pierwszych dniach września, wtedy roboty budowlane były już bardzo zaawansowane bowiem realizacja stalowych hal magazynowych jest bardzo szybka. Osoba, która nie dostarczyła skarżącemu niezwłocznie pism urzędowych, informujących o wniesionym odwołaniu, została dyscyplinarnie ukarana. Dalej skarżący wywodził , iż wykonawca robót budowlanych, którego w dniu 24 sierpnia 2002 roku skarżący poinformował, że prawdopodobnie może już rozpocząć prace budowlane, nie wykonał obowiązków nałożonych na niego przez prawo budowlane i nie odebrał dziennika budowy, natomiast rozpoczął budowę, co w konsekwencji naraziło skarżącego na bardzo duże nieprzyjemności. Postępowanie wykonawcy było powodem rozwiązania z nim umowy. Skarżący stwierdził, iż Z.B. informując przedstawicieli nadzoru budowlanego o tym, że roboty rozpoczęły się z początkiem sierpnia 2002 roku, złożył oświadczenie tylko częściowo zgodne z prawdą, gdyż były to roboty przygotowawcze takie jak rozpoczęcie zwożenia materiałów budowlanych niezbędnych do montażu hal magazynowych. W rzeczywistości w tym samym rejonie trwały prace budowlane związane z realizacją II i III etapu hali magazynowej budowanej na podstawie prawomocnej decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] (znak [...]). Zdaniem skarżącego rozpoczęcie realizacji przedmiotowych hal magazynowych nie nastąpiło przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę, lecz domniemając, że "decyzja ta jest prawomocna", w trzeciej dekadzie sierpnia 2002 roku. Skarżący podniósł, iż organy nadzoru budowlanego nie kwestionują zgodności lokalizacji stalowych hal magazynowych z zapisami planu przestrzennego dla tego rejonu miejscowości D. oraz nie stwierdzają, że obiekt ten narusza interesy osób trzecich. Ponadto protesty sąsiadów nie dotyczyły budowy przedmiotowej hali. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)) Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Analizując postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję. Organy administracji publicznej działające w niniejszej sprawie dopatrzyły się w przepisie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w czasie wydawania kwestionowanych decyzji, podstawy prawnej do działania w niniejszej sprawie. Miarodajna dla oceny prawidłowości działań tych organów treść tego przepisu stanowi, iż: "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Nie sposób polemizować z tezą, iż podstawą do rozpoczęcia prac budowlanych – poza określonymi w ustawie wyjątkami – jest wyłącznie ostateczne pozwolenie na budowę.(art. 28 ust. 1 przywołanej powyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. W tym miejscu wypada na marginesie wskazać, iż ustatecznienie się decyzji nie oznacza jeszcze jej prawomocności. Organy ferujące rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zdają się natomiast pojęcie "ostateczności decyzji" utożsamiać z jej prawomocnością. Stanowisko takie jest oczywiście błędne, ale w realiach niniejszej sprawy owo utożsamianie pojęć nie miało wpływu na treść wydanych decyzji. Pomimo braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego winien zbadać okoliczności związane z faktem wydania owego pozwolenia na budowę oraz z rozpoczęciem prac budowlanych. Niestety organy nie wykazały w tym zakresie jakiejkolwiek aktywności bazując wyłącznie na ustaleniu, iż pozwolenie na budowę wydane przez organ architektoniczno – budowlany I instancji nie ustateczniło się. Kwestią mającą fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie jest ustalenie czy przedmiotowy obiekt budowlany wzniesiony został przez inwestora w warunkach samowoli budowlanej czy też – jak podnosi to inwestor – działanie przy wznoszeniu przedmiotowej hali magazynowej jest następstwem zaniedbania obowiązków przez organ administracji. Udzielenie odpowiedzi w powyżej postawionej kwestii pozwoli dopiero organowi nadzoru budowlanego dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego. W razie bowiem zaniedbania przez organ administracji spoczywających na nim obowiązków, jak chociażby tych związanych z niepowiadomieniem inwestora o złożonym przez inną stronę odwołaniu, nie powinno się stosować przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane, gdyż w takiej sytuacji nie można uznać, iż działanie inwestora rzeczywiście stanowi samowolę budowlaną (vide: wyrok NSA z dnia 26 lutego 1999 roku w sprawie sygn. akt IV SA 397/97, opublikowany w: Wokanda 1999/18/25). przed zastosowaniem tak surowej sankcji, jaką przewiduje przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, organ administracji winien wykluczyć sytuację, w której inwestor rozpoczął działania w następstwie zaniedbania obowiązków przez organ administracji. Bez wątpienia sytuacji takiej nie można utożsamić z pojęciem samowoli budowlanej. W realiach niniejszej sprawy zebrania i przeanalizowania wymaga materiał dowodowy odnoszący się do powyżej wskazanych kwestii. W szczególności kwestią o kapitalnym znaczeniu jest ustalenia daty przystąpienia przez inwestora do prac przy budowie przedmiotowej hali. Pozwoli to udzielić odpowiedzi na pytanie czy rozpoczęcie tych prac nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też – jak twierdzi inwestor – po upływie terminu do zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc pod koniec sierpnia 2002 roku. Organ I instancji, bazując na oświadczeniu Z.B. złożonym do protokołu oględzin terenu budowy przeprowadzonych w dniu 9 października 2002 roku, przyjął, iż rozpoczęcie prac budowlanych nastąpiło w czerwcu 2002 roku. Pomimo tego, iż organ I instancji został jeszcze w październiku 2002 roku powiadomiony przez Z.B. o sprostowaniu swego wcześniejszego oświadczenia, to w aktach sprawy brak jest nie tylko powyższego "oświadczenia o sprostowaniu oświadczenia", ale również jakiejkolwiek analizy organów o prawnej skuteczności dokonanego sprostowania. Kwestia ta zaś ma kapitalne znaczenia dla ustalenia daty rozpoczęcia prac budowlanych. W aktach sprawy brak jest również pism sąsiadów inwestora inicjujących postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, pomimo tego, iż organy powołują się na te pisma. Z analizy tych pism można zapewne również wyprowadzić wniosek o dacie rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, bowiem pierwsze z tych pism pochodzi – według organu – z dnia 14 sierpnia 2002 roku. Skoro jednak skarżący twierdzi, iż pretensje sąsiadów dotyczą budowy innego obiektu budowlanego, wznoszonego równocześnie na terenie należącym do inwestora, to kwestia ta wymaga również wyjaśnienia i nie może wprost być podstawą ferowania wniosków. Wreszcie w aktach sprawy brak jest protokołu z oględzin miejsca budowy przeprowadzonych w dniu 10 września 2002 roku. Organy powołując się na wyniki owych oględzin stwierdzają, iż przedmiotowa hala była już wówczas wybudowana. Gdyby przytoczone powyżej stanowisko organów znalazło potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym zapewne wątpliwa stałaby się teza inwestora o przystąpieniu do prac budowlanych pod koniec sierpnia 2002 roku, nawet przy założeniu, iż proces inwestycyjny przedmiotowej hali jest krótki i trwa zaledwie kilka tygodni. Skoro jednak brak jest w aktach sprawy protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 10 września 2002 roku powyższa kwestia nie może być jednoznacznie wyjaśniona. W razie potwierdzenia – we wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym – tezy postawionej przez inwestora o rozpoczęciu prac budowlanych po upływie terminu do zaskarżania decyzji o pozwoleniu na budowę, konieczne wydaje się ustalenie daty wpływu od organu odwołania do decyzji o pozwoleniu na budowę, złożonego przez innego uczestnika tamtego postępowania oraz daty powiadomienia inwestora o wniesieniu tegoż odwołania. Dopiero wówczas organ będzie dysponował materiałem dowodowym możliwym do zaakceptowania z punktu widzenia rzetelnego procedowania. \W tym stanie rzeczy wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem powiedzieć, iż w toku tego postępowania organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Brak należycie zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego nie pozwala dokonać analizy uregulowań prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem od tego, czy przedmiotowy obiekt budowlany wzniesiony został przez inwestora w warunkach samowoli budowlanej czy też – jak podnosi inwestor – jego działanie przy wznoszeniu przedmiotowej hali magazynowej było następstwem zaniedbania obowiązków przez organ administracji, zależeć będzie jaki przepis ustawy – Prawo budowlane znajdzie zastosowanie. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Koszty zastępstwa procesowego zasądzone zostały na podstawie art. 200. p.s.a.. Ich wysokości ustalono na podstawie par. 14 ust 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika oraz zawiłość zagadnień faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji należało stwierdzić, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzja ta nie podlega wykonalności (art. 152 p.s.a.).