II SA/Łd 22/12

Dnia 11 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu P. L. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Prezydent Miasta S. decyzja z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 28, art.33 ust.1, art.34 ust. 4 i art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółdzielni Mieszkaniowej pozwolenia na budowę obejmującego: dojazdy, chodniki, plac, miejsca postojowe w S. przy ul. A 9. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na wniosek [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 2 czerwca 2010r. Prezydent Miasta S. w dniu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego dojazdy, chodniki, plac i miejsca postojowe na działkach przy ul. A 9 w S. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...], nr [...] zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, iż należy wyjaśnić czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego w dniu 13 lipca 2000r., a także projektowany parking spełnia kryteria przewidziane § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem w projekcie nie przewidziano miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych. Dalej Prezydent Miasta S. wyjaśnił, iż [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa uzupełniła braki w zakresie dotyczącym zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w części dotyczącej miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych i tenże organ decyzją z dnia [...], nr [...] ponownie udzielił inwestorowi pozwolenie na budowę. Wskutek odwołania wniesionego przez E. M. i T. K. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił wskazaną decyzję i powtórnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, bowiem Prezydenta Miasta S. w ocenie Wojewody naruszył przepis art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezapełnienie stronom udziału w postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, iż w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny, wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Skierniewicach z dnia 13 lipca 2000r., Nr 56/2000/25 (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego Nr 126, poz.723), inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art.33 ust.2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Teren, na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję znajduje się w jednostce o symbolu [...] o podstawowym przeznaczeniu - tereny mieszkaniowe oraz funkcji uzupełniającej tereny użyteczności publicznej, tereny urządzeń elektroenergetycznych i gazowniczych. Projektowana inwestycja tj. dojazdy, chodniki, plac oraz miejsca postojowe stanowią integralną część zabudowy mieszkaniowej i są zgodne z § 14 ust. 1 o § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie oraz prawna § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem dla projektowanych miejsc postojowych obowiązuje zachowanie odległości minimalnej 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Organ na podstawie przedłożonego projektu budowlanego ustalił, że udział terenów zielonych dla terenu o symbolu [...] po wykonaniu niniejszej inwestycji wyniesie 61,7 %, w związku z tym spełniono wymóg min. 25% terenów zielonych, wynikający z ustaleń planu. Również przewidziano (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt n) i o) obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego : - wprowadzanie drzewostanu w ilości min. 1 drzewo co 2 stanowiska w obszarze realizacji dojazdów i placów postojowych, -obsadzanie drzewostanem granic terenów w obszarach realizacji dojazdów i placów postojowych w ilości min. 1 drzewo co 5 m. Od powyższej decyzji odwołali się T. K. i E. M. Mieszkańcy bloku przy ul A 11 w S., wskazując iż nie wyrażają zgody na lokalizację miejsc postojowych dla samochodów (10 miejsc postojowych z placem o powierzchni 15 x 60= 900 m2 , drogi dojazdowej o pow. 250 m2 i długości ok. 33m, która przebiegać ma środkiem terenu zielonego. Wskazali, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa nie wzięła pod uwagę protestów i wniosków które mieszkańcy składali, zaś sporna inwestycja nie jest ujęta w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. Zdanie skarżących parking z drogą dojazdową o powierzchni 1250 m2 nie może powstać bez umieszczenia go we wspomnianym planie miasta, inaczej jest to świadome omijanie i naruszanie prawa. Wyjaśnili, iż plan zagospodarowania przestrzennego miasta na terenie, na którym zaprojektowane przedmiotową inwestycję znajduje się w jednostce o symbolu [...] i nie przewiduje placu na parking o symbolu "KSp", nie przewiduje również dróg dojazdowej, dojazdu do przedmiotowego parkingu o symbolu "KD", tym samym wspomniane inwestycja nie może być realizowana. Wskazali, iż wielu mieszkańców bloków zlokalizowanych przy ul A 9 i ul. A 11, posiada pełną własność do mieszkań (akty notarialne) i jako dzierżawcy przedmiotowego terenu, nie upoważniali zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej do reprezentowania mieszkańców na przedmiotowym terenie, przy postępowaniu odnośnie wydania zezwolenia na budowę opisywanego parkingu. Odwołujący się wskazali, iż są członkami [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, a zarazem mieszkańcy bloków przy ul. A 11, i nie zgadzają się na proponowany projekt budowy parkingu, gdyż realizacja projektu bez proponowanych przez mieszkańców zmian, co do wjazdu na parking (wjazd od strony ul. B), w sposób naturalny umożliwi przyszłym użytkownikom dokonywanie niczym nie ograniczonego skrótu na przejazd samochodami z osiedla A i ul. A na ul. B, tj. ulicy zamykającej osiedle A - wylotowej ulicy w stronę Ł. Spowoduje to bowiem utratę wartości mieszkań znajdujących się w blokach zlokalizowanych na ul. A 9 i 11, przy proponowanej drodze dojazdowej do parkingu. Z rozmiaru terenu przeznaczonego pod inwestycję wynika zdaniem odwołujących się większa niż przewidziana w projekcie możliwości parkowania samochodów około 70 sztuk, zaś taka ilość wymusza odległość od pobliskich budynków nie mniej niż 20m - co w projekcie nie zostało zapewnione, zaś droga dojazdowa do parkingu nie może przebiegać bezpośrednio pod oknami bloków przy ul. A 9 i 11. W konkluzji wskazali, iż zarząd Spółdzielni nie posiada pisemnej zgody mieszkańców właścicieli mieszkań przy ul. A 9 i ul. A 11, na reprezentowanie ich przed innymi organami i urzędami a projektowana inwestycja w ich ocenie nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Wojewoda [...], decyzja z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta S. z dnia [...]. Wojewoda uzasadniając wydaną decyzję wyjaśnił, iż przedstawiony przez inwestora projekt przewiduje (zgodnie z nakazem zawartym w planie) zachowanie 25% terenów zielonych, a rozwiązania zawarte w projekcie nie są sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Właścicielem działki o nr [...] jest Gmina Miasto S., od której inwestor uzyskał zgodę na piśmie na dysponowanie działką. Spółdzielnia Mieszkaniowa jest współużytkownikiem wieczystym pozostałych działek, na których przewidziano inwestycję. Dalej wskazano, iż zgodnie z art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze zarząd kieruje działalnością spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz. Spółdzielni mieszkaniowej, jako zarządcy, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych, przysługuje prawo reprezentowania właścicieli odrębnych lokali na zewnątrz. W przeciwnym wypadku działalność spółdzielni nie byłaby zarządem, tylko administrowaniem. Wobec powyższego oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu całej Spółdzielni Mieszkaniowej jako inwestor złożył Zarząd Spółdzielni i zgoda poszczególnych właścicieli lokali znajdujących się w budynku nie była konieczna. Dalej wyjaśniono, że integralną częścią decyzji jest zatwierdzony nią projekt budowlany zgodnie z którym inwestycja obejmuje 10 miejsc parkingowych. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 10 m w przypadku 5 - 60 stanowisk włącznie. Projekt jest zatem zgodny z powyższym przepisem. Zaprojektowany parking spełnia także wymogi zawarte w §18 ust. 1 rozporządzenia, bowiem w zaprojektowanym parkingu przewidziano miejsce dla samochodu osoby niepełnosprawnej. Powyższą decyzję T. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o ojej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Na wstępie rozważań wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalną kwestię, iż stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nadto przepis art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna. Odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy Prawo budowlane). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie takie znajduje się w aktach administracyjnych. Znajdują się w aktach także decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Weryfikacja działań organu przez sąd może dotyczyć tylko kwestii zgodności z prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, legitymowanie się decyzją o warunkach zabudowy nie było wymagane, inwestor złożył natomiast oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomościami zajętymi pod inwestycję. W ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego: dojazdy, chodniki, plac, miejsca postojowe w S. przy ul. A 9 uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Kontrola przeprowadzona w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 wykazała kompletność projektu i zgodność z warunkami technicznymi. W zakresie tym strona skarżąca nie składała zresztą zarzutów. Jest również niewątpliwe, iż projektowana inwestycja pozostaje zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu objętego inwestycją przewiduje się przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową [...], zaś zapis § 2 ust. 1 pkt 1 lit a) uchwały z dnia 13 lipca 2000r., nr 56/2000/25 Rady Miasta Skierniewice w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Skierniewice (obszar ograniczony ulicami: Widok, Nowobielańską, Armii Krajowej i Księdza Kardynała Prymasa Stefana Wyszyńskiego) przewiduje funkcje zagospodarowania przestrzennego ustalone dla obszaru objętego zmianą planu wskazując iż terenami budowlanymi są tereny przeznaczone do utrzymania istniejących oraz realizowania projektowanych obiektów budowlanych z elementami zagospodarowania zielenią, dojść, dojazdów i miejsc postojowych - o funkcji lub bezpośrednio związanych z funkcją m.in. mieszkaniową. Wobec tego nie jest trafny argument skarżącego, iż lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisu tego planu wynika bowiem, że obszar objęty inwestycją przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, miejsca postojowe zaś w osiedlach mieszkaniowych są częścią tych osiedli jako urządzenia komunikacji wewnętrznej, związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkańców. Stanowią zatem integralną część infrastruktury terenów wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 1985r. w sprawie o sygn. akt II SA 602/84 - ONSA 1985/1/13, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1998r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 2176/97 niepubl.). W tym kontekście zatem, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwalania na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przypomnieć należy, iż prawo do zabudowy nieruchomości jest podstawowym prawem właściciela nieruchomości. Co do zasady realizacja inwestycji na nieruchomości nie narusza zasad współżycia społecznego jak również nie jest sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Nie istnieją też przepisy prawa zakazujące realizacji inwestycji z tego powodu, że budowa mogłaby spowodować dyskomfort właściciela nieruchomości sąsiedniej. O ile zatem przepisy prawa nie sprzeciwiają się lokowaniu danej inwestycji na określonym terenie, brak jest podstaw do uznania, że interesy osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zostały naruszone. Podzielić należy także stanowisko Wojewody, iż zgodnie z art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze zarząd kieruje działalnością spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz. Spółdzielni mieszkaniowej, jako zarządcy, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych, przysługuje prawo reprezentowania właścicieli odrębnych lokali na zewnątrz.. Wobec powyższego oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu całej Spółdzielni Mieszkaniowej jako inwestor złożył Zarząd Spółdzielni i zgoda poszczególnych właścicieli lokali znajdujących się w budynku należącym do Spółdzielni nie była konieczna. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) m.o.