II SA/Łd 222/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) po rozpoznaniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B.–C. na postanowienie Wojewody [...] z [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i istnienia przewlekłości postępowania prowadzonego przez Starostę [...] dotyczącego wydania pozwoleń na budowę postanawia: odrzucić skargę. dc II SA/Łd 222/21 UZASADNIENIE Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.B. – C. (dalej: strona lub skarżąca) zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] z [...] r. (Nr [...]), wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., na mocy którego, na skutek złożonego uprzednio przez skarżącą ponaglenia w przedmiocie rozpatrzenia przez Starostę [...] wielowątkowej sprawy dotyczącej wydania pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, stwierdzono brak bezczynności przy jednoczesnym uznaniu istnienia przewlekłości prowadzonego postępowania bez stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i zobowiązano organ do załatwienia sprawy w terminie miesiąca oraz wyjaśnienia przyczyn przewlekłości, a także do podjęcia środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując zwięźle w uzasadnieniu, że podtrzymuje w całości stanowisko ujęte w zaskarżonym postanowieniu, a argumenty skarżącej zawarte w skardze pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi każdorazowo poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W ramach wstępnej kontroli Sąd dokonuje badania swojej właściwości biorąc pod uwagę przepisy prawa, tj. art. 3 § 2, 2a i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z ww. przepisu wynika a contrario, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Materialnoprawną podstawę wydania skarżonego postanowienia stanowił art. 37 § 6 k.p.a., zgodnie z którym organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone i zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Unormowanie to służy zatem zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Analizowany przepis nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Zarazem postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a., ponieważ na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie administracyjne, a jedynie - jak już Sąd wskazał - postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. - w szczególności zaś z żadnego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że postanowienie nr [...] z [...] roku wydane przez Wojewodę [...] jako organu wyższego stopnia nad Starostą [...], ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty, przez co nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego a zatem nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. W konsekwencji skoro postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to wniesiona przez K.B. – C. skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.